Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Witczak"

Zakłócenia elektromagnetyczne - konsekwencje dla bezpieczeństwa


  Od czasu, gdy w użyciu sił zbrojnych znalazły się urządzenia radioelektroniczne - które w początkowym okresie ograniczały się do urządzeń radiokomunikacyjnych - czyniono liczne starania, aby przechwycić przekazywaną korespondencję, a później uniemożliwić jej przekazywanie [1]. Były to początkowo bardzo ograniczone wysiłki, które z biegiem czasu i wraz z dynamicznym rozwojem techniki doprowadziły do wyodrębnienia nowego rodzaju działań, zwanych dzisiaj walką elektroniczną (Electronic Warfare). W zaawansowanych technologicznie krajach personel zajmujący się tą dziedziną stanowi około 10% stanów osobowych. Dla nikogo w siłach zbrojnych nie są obce pojęcia rozpoznania czy też obezwładniania elektronicznego, ani też to, że elektroniczne systemy wojskowe powinny być jak najbardziej uodpornione na ewentualne działania przeciwnika. Oprócz stałego udoskonalania wyposażenia elektronicznego modyfikuje się zasady ich użycia oraz związane z tym doktryny. Za zmianami w nowo tworzonych pojęciach opisujących ten obszar działań zdolni są nadążać jedynie ludzie uczestniczący bezpośrednio w ich tworzeniu [2]. Systemy walki elektronicznej przygotowywane na wypadek użycia sił zbrojnych w relatywnie zróżnicowanej części są włączane do bieżącej obserwacji aktywności potencjalnego przeciwnika. Jakie elementy widma elektromagnetycznego podlegają nadzorowi innych służb i w jakim celu, można jedynie domniemywać z rozwiązań ustawowych czy też sporadycznie dostępnych informacji. Służbami tymi są zarówno służby o charakterze specjalnym, jak i takie - jak w Polsce - Urząd Komunikacji Elektronicznej i jego odpowiedniki w innych krajach. To, co dla jednych stanowi sygnał użyteczny, dla innych może stanowić źródło niebezpiecznych zakłóceń. Wystarczy tylko, aby nie wszystkie zasady bezpieczeństwa były przestrzegane, przy czym część z nich jest dopiero formułowana jako efekt nowo poznanych skutków wzajemnego odziaływania. Czy ten połączony potencjał cywilno-wo[...]

Wykorzystanie algorytmów klasyfikacji i fuzji informacji w procesie rozpoznawania obiektów morskich na podstawie obrazów FLIR


  Pasywne sensory podczerwieni FLIR (Forward Looking Infra- Red) wykorzystywane do rozpoznawania obiektów morskich rozmieszczane są na powietrznych platformach rozpoznania i okrętach. Używane są przede wszystkim do rozpoznania krótkiego i średniego zasięgu i identyfikacji obiektów nawodnych (statków i okrętów). Przeciętny zasięg tego sensora wynosi 12 do 20 mil morskich dla okrętów, 12 do 14 mil morskich łodzi podwodnych oraz 2 do 4 mil morskich dla peryskopu [18] w zależności od warunków obserwacji, szczególnie stanu morza. Sensor FLIR dostarcza cyfrowe obrazy monochromatyczne, w których każdy piksel scharakteryzowany jest jedną liczbą - luminancją piksela. Wykorzystanie sensora FLIR do rozpoznawania (identyfikacji) obiektów morskich może być praktycznie realizowane wówczas, gdy klasyfikator (obiekt wykonujący identyfikację) dysponuje bazą obrazów obiektów morskich. Klasyfikator może wówczas podjąć decyzję, który obiekt z bazy danych jest najbliższy do obserwowanego obiektu ze względu na wartości określonych atrybutów obiektów i wartość kryterium oceny odległości. Należy podkreślić, że w literaturze przedmiotu można znaleźć definicje kilku klasyfikatorów, które mogą być użyte do rozpoznawania obiektów za pośrednictwem sensorów FLIR. Interesującym problemem jest również opracowanie algorytmów fuzji informacji pochodzących z kilku klasyfikatorów. Najbardziej znaną w literaturze bazą danych obrazów FLIR jest baza opracowana przez Parka i Slansky’ego [16], zawierająca 2 545 obrazów. Fuzja klasyfikatorów okazuje się dobrym sposobem poprawy jakości klasyfikacji. Łącząc indywidualne opinie możemy uzyskać uzgodnioną decyzję, której jakość dla pewnych schematów łączenia (kombinacji) znacznie przewyższa jakość decyzji pojedynczego klasyfikatora. W literaturze możemy znaleźć wiele schematów [16]. Kittler [12] rozważa dwa rodzaje łączenia zespołów klasyfikatorów. W pierwszym - wszystkie klasyfikatory wykorzystują identyczną repreze[...]

Przetwornik do pomiarów kątów pochylenia, przechylenia i azymutu DOI:10.15199/13.2015.1.5


  W wielu praktycznych rozwiązaniach współczesnych systemów niezbędnym elementem są podzespoły zdolne do dostarczenia informacji o położeniu przestrzennym poszczególnych urządzeń, czyli informacji o kątach pochylenia, przechylenia oraz kursu. Podzespołami takimi są zarówno miniaturowe elementy monolityczne wykonane w technologiach MEMS, które można stosować w najmniejszych urządzeniach, takich jak przykładowo telefony komórkowe, jak również laserowe lub światłowodowe systemy inercjalne. Różnią się one dokładnością, wymiarami oraz co w wielu przypadkach jest bardzo istotne - ceną. Prezentowany projekt miał za zadanie zbudowanie układu będącego kompromisem kosztów oraz jakości. W efekcie wykonanych prac powstał przetwornik, który może dokonywać pomiaru kątów przechylenia, pochylenia oraz kursu i opiera się na wspólnym wykorzystaniu miniaturowych układów żyroskopowych oraz czujnika pola magnetycznego. Zbudowany układ stał się udanym kompromisem pomiędzy jakością pomiarów i kosztami realizacji. Kluczową rolę w projekcie odgrywa aplikacja programowa obsługująca urządzenie, która wykonuje wszystkie operacje na nieprzetworzonych danych otrzymanych z mikrokontrolera, począwszy od obliczeń, aż do wizualizacji wyników w postaci kreślonych w czasie rzeczywistym diagramów, czy zobrazowań operacyjnych - finalnych danych przedstawianych na wskaźnikach graficznych. W ten sposób mikroprocesor jest odciążony od obliczeń nad otrzymywanymi informacjami, a jedynie wysyła dane - poprzez Bluetooth - do jednostki PC. Na obecnym etapie prac jest to rozwiązanie przejściowe, tym niemniej w wielu zastosowaniach, kiedy układ pomiarowy jest powiązany z dostępem do mocy obliczeniowych dowolnego komputera, jest rozwiązaniem dopuszczalnym. Budowa układu Zaprojektowany układ opiera się na współpracy czterech głównych bloków zgodnie z schematem przedstawionym na rysunku 1. Blok zasilania to dwuelementowa jednostka, w której użytkownik może wybrać zasilanie [...]

Układy MEMS w zastosowaniach autonomicznych systemów nawigacyjnych DOI:10.15199/13.2016.5.4


  W artykule przedstawiono wyniki badań porównawczych różnych jakościowo czujników pomiarowych wykonanych w technologii MEMS jako bazy do budowy autonomicznego systemu nawigacyjnego. Zrealizowany projekt uwzględniał zastosowanie czujników o dużej rozpiętości cenowej. Zastosowane różne algorytmy przetwarzania danych miały również umożliwić ocenę możliwości kompensowania słabej jakości czujników pomiarowych stosowaniem zaawansowanego aparatu matematycznego. W artykule przedstawiono strukturę stanowiska badawczego oraz metodykę i wyniki pomiarów poligonowych. Pozwoliło to na sformułowanie ostatecznych wniosków. Słowa kluczowe: autonomiczne układy nawigacyjne, MEMS, układy zliczeniowe, wyznaczanie miejsc położenia.Od zamierzchłych czasów naturalną potrzebą człowieka była migracja, wspierana przez doświadczenia i wiedzę określaną jako sztuka nawigacji. W przeszłości przemieszczanie odbywało się wyłącznie na powierzchni ziemi z wykorzystaniem możliwości fizycznych własnego ciała oraz ograniczonych funkcjonalności ludzkich zmysłów. Obecnie w dobie dynamicznie rozwijającej się cywilizacji, mamy znacznie więcej możliwości. W tym celu stosowane są różnego rodzaju urządzenia, które w zamyśle mają nas nie tylko doprowadzić do zamierzonego celu, ale również pomóc w wyznaczeniu najlepszej trasy do niego prowadzącej. W obecnym świecie rosnącą popularnością cieszą się systemy oparte na technice satelitarnej określane ogólnie jako GNSS (ang. Global Navigation Satellite System) z których najbardziej popularnym jest GPS (ang. Global Positioning System). Systemy te charakteryzują się wysoką dokładnością wyznaczania miejsca położenia, jednak ze względu na zasadę pracy podatne są na zakłócenia elektromagnetyczne. Konieczność dostępu do sygnału nadawanego przez satelity powoduje, że nie zawsze są one w stanie wyznaczyć precyzyjne miejsce położenia w obiektach zamkniętych. Alternatywą, i często dopełnieniem opisanych powyżej systemów są nawigacje z[...]

Metodyka badania odporności na zakłócenia elektromagnetyczne zintegrowanych systemów nawigacyjnych DOI:10.15199/13.2016.9.22


  W artykule opisano nowatorską metodę badania odporności na zakłócenia elektromagnetyczne zintegrowanych systemów nawigacyjnych GNSS/INS. Została ona zaimplementowana w opracowanej aplikacji zintegrowanego systemu nawigacyjnego. Najważniejszą zaletą prezentowanego rozwiązania jest możliwość przeprowadzenia eksperymentów z zakresu badania opracowanego systemu integracji w przypadku udanego ataku elektronicznego polegającego na wytworzeniu zakłócenia typu blokującego lub mylącego dla obiektu będącego w ruchu. Oprócz opisu opracowanej metodyki przedstawiono jej przykładowe zastosowanie dla zintegrowanego systemu nawigacyjnego o luźnej integracji. Słowa kluczowe: zintegrowane systemy nawigacyjne, GNSS, INS, Zakłócenia elektromagnetyczne blokujące i mylące.Jedną z charakterystycznych cech współczesnej nawigacji jest wykorzystanie systemów radioelektronicznych opartych na pomiarach parametrów sztucznie wytworzonego sygnału elektromagnetycznego. Poprawność pracy takich systemów opiera się w dużej mierze na przestrzeganiu ustalonych zasad w zakresie gospodarki widmem. Ma to zapobiec wzajemnemu zakłócaniu się systemów pracujących w sąsiednich pasmach częstotliwości. W przypadku działań zbrojnych celowe zakłócanie pracy systemów przeciwnika jest jedną z istotnych form współczesnej walki i jest określane pojęciem walki elektronicznej (ang. Electronic Warfare). Niestety z pojęciem zakłóceń musimy się liczyć również w warunkach pokojowych i zagrożenie to jest związane zarówno z przypadkowymi zakłóceniami jak i zakłóceniami o charakterze celowym. Stąd też znajomość reakcji eksploatowanych systemów na zakłócenia elektromagnetyczne jest jednym z kroków uodparniania ich na te zagrożenia oraz daje ocenę stopnia degradacji ich właściwości operacyjnych. Zarówno współczesny użytkownik profesjonalnych systemów nawigacyjnych jak i setki milionów przeciętnych obywateli bazuje na powszechnym wykorzystaniu nawigacyjnego systemu satelitarnego jakim jes[...]

Detekcja dronów w oparciu o monitoring sieci Wi-Fi DOI:10.15199/13.2018.1.3


  Drony jako źródło zagrożenia Bezpilotowe Statki Powietrzne zwane coraz częściej jako drony to bezzałogowe urządzenia latające, które poruszają się autonomicznie lub są sterowane zdalnie przez człowieka. Obszar ich zastosowań wśród użytkowników cywilnych dynamicznie rośnie. Przekrój zastosowań silnie zależy od intencji użytkownika. Fakt ten sprawia, że takie urządzenie może zostać także użyte do czynności, które łamią prawo. Łatwo wyobrazić sobie sytuację w której dron, który przebywa w miejscu niedozwolonym, dokonuje penetracji zabronionych obszarów, przenosi niebezpieczne ładunki, czy też samą swoją obecnością stanowi zagrożenie dla ludzi lub np. transportu lotniczego. Możliwe skutki takich działań są trudne do oszacowania szczególnie w sytuacji realnego zagrożenia terrorystycznego. Konieczność ochrony przed dronami nabiera więc coraz większego znaczenia [3]. Sama ochrona przed dronami dzieli się na dwa etapy: detekcję oraz unieszkodliwienie. Detekcja może być realizowana przy użyciu wszelkich dostępnych czujników, pracujących zarówno w sposób automatyczny jak i bezpośrednio sterowany przez człowieka. Artykuł ten przedstawia efekty pracy nad jednym z istotnych członów systemu detekcji dronów, jakim jest układ automatycznego wykrywania tych rozwiązań, które w swojej pracy do sterowania lub wymiany danych wykorzystują lokalnie tworzone sieci Wi -Fi (ang. Wireless Fidelity). Drony pracujące w oparciu o Wi-Fi są szczególnym segmentem rynku. Pomimo, że w sklepach nie ma zbyt wielu różnych modeli pracującyc[...]

Detekcja i lokalizacja dronów w systemie ochrony obiektów metodami akustycznymi DOI:10.15199/13.2018.5.5


  Zagrożenia wnoszone przez drony skłaniają do budowy systemów ich detekcji, lokalizacji a często również neutralizacji. W artykule przedstawiono sposób zrealizowania modelu detekcji oraz lokalizacji dronów z wykorzystaniem sygnału akustycznego, generowanego przez silniki drona, a odbieranego przez przestrzennie rozmieszczony układ sensorów. Zarejestrowany sygnał po zamianie z dziedziny czasowej na częstotliwościową, podlega specjalnej analizie pozwalającej na określenie możliwej obecności drona i jego lokalizacji. Silniki dronów charakteryzują się różną wartością parametru KV (liczba obrotów na minutę uzyskana z 1V, gdy do silnika nie jest podłączone żadne obciążenie) w zależności od zastosowania bezzałogowego statku latającego. Wspomniany parametr oraz napięcie zasilania U [V] determinują liczbę obrotów silnika na minutę - RPM (ang. Revolutions Per Minute), następującą zależnością: RPM = KV · U (1) Wartość RPM odpowiada za szybkość kręcenia się śmigieł i częstotliwość dźwięku f [Hz] przez nie wytwarzanego zgodnie z regułą (2). Częstotliwość propagowanej fali dźwiękowej, pochodzącej od bezzałogowego statku latającego, jest ściśle określona poniższą zależnością: (2) Posiadając wiedzę odnośnie prognozowanej częstotliwości sygnału akustycznego, jesteśmy w stanie wyznaczyć pasmo częstotliwości, w którym dokonywana będzie detekcja. Podłączenie obciążenie w postaci śmigieł może zmniejszyć ilość uzyskiwanych obrotów na minutę zmniejszy się w stosunku do wartości uzyskanej bez żadnego obciążenia [1]. = 60 Digitalizację sygnału z mikrofonu przeprowadzono z w[...]

Zaawansowane technologie radarowe w zastosowaniach wojskowych oraz cywilnych

Czytaj za darmo! »

Na świecie obserwuje się intensywny rozwój radarów w szerokiej gamie rozwiązań, począwszy od lekkich przenośnych policyjnych radarów, aż po stacjonarne radary dużego zasięgu. Radary pracują jako monostatyczne, bistatyczne oraz multistatyczne. Uogólnieniem wersji multistatycznej jest rozwiązanie określane mianem radaru MIMO (Multiple Input Multiple Output). Radary znajdują coraz większe zastosowanie zarówno wojskowe, jak i cywilne. Rozszerzający się terroryzm, czy też asymetryczny charakter współczesnych konfliktów powodują ponadto upodabnianie się tych dwóch obszarów aplikacji. Ich wspólną cechą jest pilna potrzeba wczesnego ostrzegania, np. AEW (Airborne Early Warning). Trzeba wreszcie wspomnieć o operacjach służb ratowniczych typu Search and Rescue. Radar wykorzystywany do a[...]

Zakłócenia elektromagnetyczne w ochronie przed dronami DOI:10.15199/13.2016.7.6


  Rozwój technik Bezpilotowych Obiektów Latających jest zarówno elementem postępu cywilizacyjnego jak i zagrożeniem dla bezpieczeństwa ludzi. Stąd konieczne jest budowanie systemów, które pozwolą zabezpieczać miejsca lub rejony przed nieuprawnionym użyciem dronów. W artykule przedstawiono ideę oraz wybrane wyniki badań eksperymentalnych w zakresie stosowania zakłóceń mylących i blokujących układy zdalnego sterowania dronów. Słowa kluczowe: UAV, ochrona, Walka Radioelektroniczna, zakłócenia blokujące, zakłócenia mylące, GPS, autonomiczna nawigacja, sterowanie zdalne.Dynamiczny rozwój konstrukcji oraz upowszechnianie użycia obiektów latających za sterami których nie siedzi człowiek stwarzają nie tylko nadzieje na rozwiązanie wielu problemów naszej cywilizacji, ale również stwarzają nowe kategorie zagrożeń. Jest to szczególnie widoczne w przypadku obiektów miniaturowych, które ze względu na cenę są łatwo dostępne dla szerokiej rzeszy użytkowników. Większość użytkowników takich obiektów wykorzystuje je do zabawy, lub w bardzo pożytecznych celach budując w oparciu o nie np.: systemy transportu małych przesyłek, systemy monitoringu stref lub miejsc w tym miejsc o wysokim zagrożeniu dla ludzi. Powszechny i niekontrolowany dostęp do podzespołów lub gotowych układów powoduje, że UAV (ang. Unmanned Aerial Vehicle), zwane często również dronami, stają się przedmiotem zainteresowania ludzi mających zamiary zdecydowanie niekorzystne dla bezpieczeństwa i porządku innych. Zagrożenie wnoszone przez same obiekty klasy UAV wynikają nie tylko z celowej działalności ludzkiej jak i czasami zwykłej nieroztropności w używaniu zabawek. Bez względu na fakt, czy obiekt latający jest narzędziem realizacji misji przestępczej, czy też został użyty w miejscu w którym to nie powinno nastąpić musi być klasyfikowany jako istotne zagrożenie bezpieczeństwa. W związku z powyższym służby odpowiedzialne za szeroko rozumiane pojęcie bezpieczeństwa muszą być wyposaż[...]

Predykcja położenia użytkownika w przestrzeni 3D w przypadku zaniku lub braku sygnału z GNSS DOI:10.15199/ELE-2014-036


  Problematyka związana z zapewnieniem dostępności usług lokalizacji w przestrzeni 3D jest szeroko opisywana w literaturze naukowej. Pomimo znaczących osiągnięć w tej dziedzinie w dalszym ciągu do rozwiązania pozostają kwestie zapewnienia możliwości lokalizacji przestrzennej w każdym obszarze, w tym także w warunkach braku dostępności sygnału z globalnych satelitarnych systemów nawigacyjnych GNSS (ang. Global Navigation Satellite Systems). W niniejszej pracy przedstawiony zostanie obecny stan zaawansowania metod estymacji położenia użytkownika oraz zaproponowana idea integracji metody U-TDOA (ang. Uplink Time Difference of Arrival) wspartej wykorzystaniem informacji pochodzących z właściwości zastosowanych na stacjach bazowych anten adaptacyjnych z modelami predykcji zasięgów stosowanymi w systemach komórkowych. Głównym celem, podczas wyboru metody, było zapewnienie jak najdokładniejszej lokalizacji przestrzennej bez jakiegokolwiek udziału użytkownika w jej procesie podczas zaniku lub całkowitego braku lokalizacji przy wykorzystaniu GNSS. Jest to szczególnie istotne w przypadku realizacji połączeń na numery ratunkowe, gdzie wymagana jest identyfikacja położenia osoby wzywającej pomocy. Systemy GNSS pomimo, że umożliwiają dokładniejszą estymację a ich odbiorniki są zaimplementowane w większości stosowanych obecnie smartfonów, wymagają dodatkowej akcji ze strony użytkownika w postaci ich uruchomienia, co większości sytuacji kryzysowych niestety nie jest możliwe [14, 15]. Obecnie wykorzystywane systemy GNSS - informacje ogólne Wyznaczanie pozycji odbiornika we wszystkich aktualnie wykorzystywanych satelitarnych systemach nawigacyjnych realizowane jest poprzez pomiar odległości między satelitami systemu a odbiornikiem. Mają one również jednakową strukturę obejmującą trzy segmenty: kosmiczny, do którego zaliczają się krążące wokół Ziemi satelity, segment nadzoru, który stanowią stacje śledzące ruch i działanie satelitów, oraz se[...]

 Strona 1  Następna strona »