Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Przemysław Kwolek"

NOWA METODA SYNTEZY ORTOWANADANU BIZMUTU JAKO POTENCJALNEGO MATERIAŁU DO ZASTOSOWAŃ OPTOELEKTRONICZNYCH


  Odpowiednia struktura elektronowa i właściwości fotoelektrochemiczne ortowanadanu bizmutu spowodowały, że materiał ten jest obecnie intensywnie badany pod kątem zastosowań fotokatalitycznych (usuwanie zanieczyszczeń organicznych z wody, fotoliza wody). Wydaje się być również obiecującym materiałem z punktu widzenia optoelektroniki - mógłby zostać wykorzystany do konstrukcji bramek logicznych lub przełączników. W artykule przedstawiono nową technikę syntezy proszku BiVO4 będącą kombinacją technik hydrotermalnej i mikrofalowej. Jako substraty do syntezy wykorzystano Bi(NO3)3 - 5H2O oraz Na3VO4 - 14H2O lub NH4VO3. Zbadano wpływ jonów wanadanowych na szerokość pasma wzbronionego półprzewodnika oraz na rozmiar ziaren proszku, określono również zależność tych parametrów od czasu syntezy. Wykazano, że wykorzystana technika prowadzi do otrzymywania odmiany jednoskośnej wanadanu bizmutu, która jest optymalna z punktu widzenia potencjalnych zastosowań optoelektronicznych i fotokatalitycznych. Słowa kluczowe: ortowanadan bizmutu, ciśnieniowy autoklaw mikrofalowy, przerwa energetyczna NOVEL ROUTE OF THE SYNTHESIS OF BISMUTH ORTHOVANADATE AS A POTENTIAL MATERIAL FOR OPTOELECTRONIC APPLICATIONS Due to the appropriate electronic structure and the photoelectrochemical properties, bismuth vanadate is extensively examined in terms of the photocatalytic applications. For example it can be used in water purification from organic contaminations and photodecomposition of water. Moreover, this compound seems to be a promising material for optoelectronic applications. It may be utilized for construction of logic gates or switches. Novel, microwave assisted hydrothermal technique was employed for obtaining BiVO4 in the form of fine powder. Bi(NO3)3 ∙ 5H2O was utilized as a source of bismuth ions, whereas the source of vanadate ions were either Na3VO4 ∙ 14H2O or NH4VO3. The influence of the form of vanadate ions precursor on the value[...]

Sodium molybdate as the corrosion inhibitor of aluminium alloys in the acidic solution DOI:10.15199/40.2018.4.2


  1. Introduction Aluminium is the second most commonly applied metal in the world. Although its mechanical properties are poor, they are improved significantly after an alloying and a heat treatment processes. At the same time the characteristic feature of aluminium is its good corrosion resistance in water or humid air. Its origin is a thin (several to tens of nanometres thick) protective layer of Al2O3·3H2O. The protective properties of the oxide layer depend on the chemical composition and the microstructure of the alloy. The higher content of Al in the alloy, the better its corrosion resistance is. Among various alloying elements, copper has the most deleterious influence on the corrosion resistance of the alloy. However it is commonly applied, since it enables achieving the highest strength after precipitation hardening. The corrosion and wear resistance of the elements made of aluminium alloys are usually improved when the thick oxide coating is formed onto their surface. The most effective process for this is an anodising. The oxide coating is formed in the electrolytic process, where the anodised part is the anode in the cell. The commonly applied electrolyte is the sulphuric acid. The protective properties of the coatings depend on their compactness. In the industry, its measure is the weight of the coating divided by its thickness and the surface area of the tested specimen. It is determined gravimetrically i.e. the coating is dissolved in the hot (90°C) aqueous solution of orthophosphoric acid (0.5 M). The dissolution of the metallic substrate must be avoided. Thus, chromium trioxide (20 g per litre of the solution) is added as the corrosion inhibitor of the aluminium alloy [1]. However, chromium(VI) compounds are toxic and carcinogenic [4]. Therefore, the efficient, non-toxic inhibitor of the corrosion of aluminium alloys in the acidic solutions should be found. Sodium molybdate seems to be the interesting altern[...]

ODZYSK WANADU Z ODPADÓW PRZEMYSŁOWYCH - PRZEGLĄD LITERATURY DOI:10.15199/67.2019.6.3


  WSTĘP Wanad jest metalem zewnętrznoprzejściowym o liczbie atomowej 23. Krystalizuje w układzie regularnym, typ sieci - przestrzennie centrowana. Ma mniejszą gęstość niż żelazo (6,11 g·cm-3), ale wyższą temperaturę topnienia - 1929°C. Jego właściwości mechaniczne w dużym stopniu zależą od czystości. Domieszki takie jak O, C, N, H powodują zwiększenie właściwości wytrzymałościowych (np. wytrzymałości na rozciąganie ze 180 do 450 MPa) i zmniejszenie plastycznych (wydłużenia z 40 do 10%). Po przekroczeniu ich granicznej rozpuszczalności w sieci krystalicznej wanadu tworzą się fazy pośrednie: azotki, węgliki i wodorki [9]. W związkach chemicznych wanad występuje na II, III, IV lub V stopniu utlenienia. Jest odporny na działanie rozcieńczonych kwasów: siarkowego, solnego, ortofosforowego i roztworów alkalicznych. Ulega natomiast roztwarzaniu w kwasie azotowym i fluorowodorowym. Jest dość odporny na korozję w wodach naturalnych - słodkich i słonych [9]. Wanad ze względu na swoje unikatowe właściwości elektrochemiczne znalazł również zastosowanie w przemyśle energetycznym. Baterie wanadowe mogą stanowić alternatywę dla baterii litowo-jonowych [37]. Pilotowe instalacje o mocy 200 kWh/ 400 kWh są już badane w Szwajcarii [4]. Wanad w technice jest stosowany przede wszystkim jako dodatek stopowy wprowadzany do stali. Dzięki dużemu powinowactwu do węgla, zapobiega rozrostowi ziarn austenitu. W stalach narzędziowych, zwłaszcza stosowanych do pracy na gorąco, wanad hamuje proces zmniejszania twardości podczas odpuszczania, jednocześnie zwiększając zakres występowania twardości wtórnej. W mikrostrukturze stali szybkotnących, zawierających duże stężenie wanadu, występują wydzielenia węglika VC, zwiększającego ich twardość i odporność na zużycie w warunkach tarcia [21]. Wanad stanowi również ważny dodatek wprowadzany do stopów tytanu. Należy do pierwiastków stabilizujących fazę -Ti. Stopy o największym znaczeniu praktycznym zawierają[...]

Plazmowe utlenianie elektrolityczne jako metoda ochrony przed korozją magnezu i jego stopów DOI:10.15199/62.2018.12.27


  Magnez, odkryty w 1808 r. przez Davy’ego, znajduje obecnie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu1). Cechuje się on bowiem dużą względną wytrzymałością na rozciąganie (Rm/δ), małą gęstością (δ = 1,74 g/cm3), dostateczną stabilnością wymiarową, odpornością na uderzenia oraz dobrym przewodnictwem cieplnym i elektrycznym2). Właściwości mechaniczne magnezu sprawiają, że metal ten i jego stopy są obecnie szeroko stosowane w przemyśle motoryzacyjnym, lotniczym i kosmicznym, także komputerowym i telekomunikacyjnym, czyli tam, gdzie występuje konieczność obniżenia masy przy wysokich wymaganiach technicznych3, 4). Również lejność, spawalność i skrawalność magnezu przy spełnieniu określonych warunków powodują, że ciągle zwiększa się jego zastosowanie jako materiału konstrukcyjnego. Ze względu na nietoksyczność i biokompatybilność magnez i jego stopy są również wykorzystywane do wytwarzania implantów kostnych5, 6). Magnez ma jednak poważne wady, które ograniczają jego zastosowanie: nie jest odporny na zużycie w warunkach tarcia oraz charakteryzuje się małą twardością i słabą odpornością na korozję. Niektóre z jego właściwości, zwłaszcza wytrzymałość na rozciąganie i plastyczność, również w temperaturze podwyższonej (do ok. 250°C), uzyskuje się przez wprowadzenie pierwiastków stopowych, takich jak glin, mangan, cynk oraz pierwiastki ziem rzadkich (RE). Najbardziej powszechnym dodatkiem stopowym jest glin, który występuje w stopie magnezu zwykle w postaci roztworu stałego oraz fazy międzymetalicznej β (Mg17Al12). Wydzielenia fazy β wzdłuż granicy ziarn mają postać ciągłą lub występują w postaci płytkowej (wydzielenia nieciągłe). Wykazano, że wprowadzenie Al w ilości 3-9% do stopu zmniejsza szybkość jego korozji7). Korzystny wpływ glinu tłumaczy się tworzeniem wydzieleń fazy β, która pełni funkcję bariery antykorozyjnej8). Dodatek cynku poprawia lejność i zwiększa właściwości wytrzymałościowe stopu magnezu w tem[...]

 Strona 1