Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Barbara Łapińska"

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni ceramik krzemionkowych na wytrzymałość połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Współczesna stomatologia estetyczna coraz częściej stosuje pełnoceramiczne uzupełnienia protetyczne w celu odbudowy utraconych tkanek twardych zęba. Osiągnięcie trwałego połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami kompozytowymi zależy od możliwości jej chemicznego wiązania z żywicą za pośrednictwem silanu oraz uzyskania mikroretencyjnej struktury powierzchni ceramiki [1÷5]. W piśmiennictwie podawane są różne metody adhezyjnego przygotowania powierzchni ceramiki, które mają na celu rozwinięcie jej powierzchni i wytworzenie mikroporowatości, zwiększając tym samym możliwość mechanicznej retencji żywicy kompozytowej na powierzchni ceramiki (6). Wśród tych metod wymienia się szlifowanie wiertłem diamentowym, obróbkę strumieniowo-ścierną, piaskowanie, trawienie kwasem lub kombinacje wymienionych metod [7÷9]. Jednakże ciągle brak jest zgodności, co do najlepszej metody rozwinięcia powierzchni ceramiki gwarantującej jednocześnie trwałe połączenie z materiałem kompozytowym. cel pracy Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych na strukturę powierzchni ceramiki i wytrzymałość ich połączenia z materiałami kompozytowymi. Materiał i metody W badaniach wykorzystano ceramiki krzemionkowe EX3 Super Porcelain/Noritake oraz ColorLogic/Dentsply. Wykonano próbki ceramik w kształcie krążków o średnicy 5 mm i wysokości 3 mm. Powierzchnię próbek szlifowano na mokro papierami ściernymi, a następnie próbki podzielono na grupy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni: grupa 1: obróbka strumieniowo-ścierna korundem szlachetnym[...]

Ocena wytrzymałości połączenia ceramiki dwukrzemowo-litowej z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Odbudowa utraconych tkanek twardych zębów za pomocą pełnoceramicznych, stałych uzupełnień protetycznych, także w bocznych odcinkach łuków zębowych, stała się możliwa dzięki zastosowaniu nowych, wysokowytrzymałych ceramik dentystycznych. Długotrwały sukces kliniczny stosowania takich uzupełnień protetycznych, wykonanych z wysokowytrzymałej ceramiki szklanej na bazie dwukrzemianu litu, zależy od możliwości uzyskania trwałego połączenia z tkankami zęba za pomocą cementów [1]. Dużą odporność mechaniczną ceramika ta zawdzięcza obecności dużej ilości kryształów dwukrzemianu litu zatopionych w szklistej masie krzemionki oraz ich zwartej strukturze. O trwałości połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami na bazie żywic kompozytowych decyduje uzyskanie chemicznego wiązania powierzchni ceramiki z żywicą za pośrednictwem silanu oraz możliwość zakotwiczenia żywicy w mikroretencyjnej strukturze powierzchni ceramiki [2÷6]. W celu rozwinięcia powierzchni ceramiki i stworzenia korzystnych warunków dla retencji żywicy kompozytowej są stosowane różne sposoby wstępnego przygotowania powierzchni ceramiki do adhezyjnego łączenia z materiałami kompozytowymi [7]. Metodami standardowo polecanymi są obróbka strumieniowo-ścierna, trawienie kwasem fluorowodorowym oraz silanizacja [8÷10]. Podaje się, że trawienie ceramiki szklanej wzmocnionej dwukrzemianem litu kwasem fluorowodorowym nie pozwala na uzyskanie zadowalającego wzoru retencyjnego na jej powierzchni [11]. Inni autorzy podają, że struktura krystaliczna tej ceramiki sama w sobie stanowi o jej retencyjności. Dlatego też część autorów badań i klinicystów skłania się ku tradycyjnemu cementowaniu uzupełnień wykonanych z tej ceramiki. Jednakże problem ich wewnątrzustnej naprawy za pomocą materiałów kompozytowych pozostaje nadal nierozwiązany. Celem pracy była ocena wytrzymałości połączenia materiału kompozytowego z ceramiką szklaną wzmocnioną dwukrzemianem litu w zależności od sposobu przygotow[...]

Bonding of self-adhesive cements to dentin with self-etching adhesive systems Połączenie cementów samoadhezyjnych z zębiną za pomocą samotrawiących systemów wiążących DOI:10.12916/przemchem.2014.1607


  Dentin samples were covered with self-adhesive cements and studied for surface morphol. by scanning electron microscopy and for distribution of Ca, P, C, O and Mg by electron diffraction spectroscopy. Analogical dentin samples were preliminarily covered with self-etching adhesives, then with the cements and studied for shearing strength after curing. Use of the self-etching resulted in creasing the shearing strength of the bonds. Przedstawiono wyniki doświadczalnych badań możliwości uzyskania lepszego jakościowo połączenia cementów samoadhezyjnych z zębiną po zastosowaniu samotrawiących systemów wiążących. Systemy samotrawiące powodowały zmiany struktury i składu chemicznego powierzchni zębiny, zwiększały też istotnie, choć w różnym stopniu, wytrzymałość połączenia cementów samoadhezyjnych z zębiną. Współcześnie w stomatologii przy rekonstrukcji utraconych twardych tkanek zębów coraz częściej wykorzystuje się uzupełnienia protetyczne cementowane adhezyjnie1). O sukcesie klinicznym tych rekonstrukcji decydują głównie dobre właściwości materiałów odtwórczych oraz zastosowane materiały łączące i procedury adhezyjnego łączenia uzupełnień z twardymi tkankami zębów2). Nieliczne niepowodzenia kliniczne związane są głównie z materiałem łączącym użytym do osadzania uzupełnień, jego niedostateczną adaptacją do ich powierzchni i w konsekwencji utratą adhezyjnego połączenia z twardymi tkankami zębów3, 4). Rutynowo przy osadzaniu uzupełnień protetycznych wykorzystuje się technikę trawienia kwasem (total etch) w połączeniu z systemami wiążącymi 4. lub 5. generacji. Wieloetapowość procedur klinicznych techniki total etch, ale też i zależność uzyskiwanych wyników od doświadczenia Grzegorz Sokołowskia,*, Małgorzata I. Szynkowskab, Dorota Sokołowskaa, Barbara Łapińskaa, Monika Domareckaa, Jerzy Sokołowskia aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Bonding of self-adhesive cements to dentin with self-etching adhesive systems Połąc[...]

Changes in dental ceramic surface structure and their influence on the bond strength to composite material Zmiany struktury powierzchni ceramik dentystycznych oraz ich wpływ na wytrzymałość połączenia z materiałem kompozytowym DOI:10.15199/62.2017.2.18


  Microcryst. aluminosilicate and Li disilicate ceramic cylinders (diam. 5 mm) were surface-treated by sandblasting with air-borne Al2O3 (diam. 50 μm or 110 μm), etching with HF (9%) or by combination of both methods, and then studied for chem. compn. of the surface and then for bond strength to a dental composite. Both, HF etching and tribochem. surface treatment resulted in an increase in the bonding strength. Przedstawiono wyniki badania zmian składu chemicznego oraz morfologii powierzchni ceramik dentystycznych po zastosowaniu różnych metod jej obróbki. W celu modyfikacji powierzchni ceramiki zastosowano obróbkę strumieniowo- -ścierną z użyciem korundu szlachetnego o wielkości ziaren 50 μm, trawienie kwasem fluorowodorowym (HF) oraz kombinację tych metod lub obróbkę tribochemiczną systemem Rocatec®. Zarówno trawienie HF, jak i obróbka tribochemiczna umożliwiły uzyskanie znaczących zmian w morfologii powierzchni badanych ceramik oraz najwyższej wytrzymałości połączenia z materiałem kompozytowym. Największy spadek wytrzymałości połączenia ceramika-kompozyt w czasie zaobserwowano w przypadku stosowania obróbki tribochemicznej. Obróbka powierzchni ceramiki dentystycznej stosowana w procedurze adhezyjnego cementowania stałych uzupełnień protetycznych ma na celu uzyskanie trwałego połączenia ceramiki z tkankami zęba zapomocą cementu kompozytowego. Połączenie to zależy w dużej mierze od możliwości chemicznego wiązania ceramiki z żywicą za pośrednictwem silanu oraz uzyskania mikroretencyjnej struktury powierzchni ceramiki. Sposób obróbki powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Różnorodność dostępnych obecnie ceramik dentystycznych stwarza konieczność stosowania odpowiednich dla danego typu ceramiki metod adhezyjnego przygotowania jej powierzchni. W piśmiennictwie opisywanych jest kilka metod przygotowania wewnętrznej p[...]

Lithium silicate ceramic surface properties after surface treatment Właściwości ceramiki litowo-silikatowej po obróbce jej powierzchni DOI:10.15199/62.2017.2.22


  ZrO2-reinforced Li silicate ceramic surface was treated by sandblasting with air-borne 50 μm Al2O3 particles, etching with 9% HF, and by combination of both methods. All treatments resulted in increasing bond strength to composite material. Prolonged HF etching did not change significantly surface morphol. The highest bond strength was achieved after sandblasting with Al2O3 and 60 s long HF etching of ceramic surface. Przedstawiono wyniki badania struktury powierzchni ceramiki krzemianu litu wzmocnionej tlenkiem cyrkonu oraz zmian składu chemicznego jej powierzchni po zastosowaniu obróbki strumieniowo-ściernej korundem szlachetnym o wielkości ziaren 50 μm, trawienia kwasem fluorowodorowym oraz kombinacji tych metod. Zastosowane metody znacząco wpłynęły na strukturę powierzchni ceramiki oraz wytrzymałość jej połączenia z materiałem kompozytowym. Wydłużenie czasu trawienia nie wpłynęło znacząco na rozwinięcie badanej powierzchni. Największą wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt uzyskano po piaskowaniu i trawieniu jej powierzchni 9-proc. kwasem fluorowodorowym przez 60 s. Wprowadzenie na rynek ceramiki szklanej na bazie dikrzemianu litu (LDC) pozwoliło na poszerzenie wskazań do jej stosowania w wykonawstwie pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych. Sukces kliniczny tych uzupełnień zależy od dobrych właściwości mechanicznych, ale także od uzyskania trwałego adhezyjnego połączenia z tkankami zęba. Sposób kondycjonowania powierzchni ceramiki dentystycznej może zmieniać jej strukturę, a tym samym wpływać na wytrzymałość połączenia ceramika-kompozyt. Najnowsza generacja ceramik na bazie krzemianu litu została wzmocniona tlenkiem cyrkonu (ZLS). Niewiele jest jednak informacji dotyczących właściwego przygotowania adhezyjnego powierzchni tej ceramiki do połączenia jej z materiałem na bazie żywic. Celem pracy była ocena zmian struktury powierzchni oraz wytrzymałości połączenia ceramiki dentystycznej na bazie dikrzemi[...]

 Strona 1