Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Janusz Kobaka"

Statystyczny opis rozkładu włókien w drobnokruszywowym kompozycie mineralnym


  Włókna stalowe dodawane do kompozytu mineralnego pełnią rolę wzmocnienia i w istotny sposób poprawiają niektóre jego właściwości mechaniczne, np. wytrzymałość na rozciąganie, wytrzymałość na rozciąganie przy zginaniu, odporność na ścieranie i uderzenia mechaniczne, trwałość przy cyklach zamrażania i rozmrażania.Korzystnewłaściwości kompozytu z dodatkiemwłókien stalowych sprawiają, że materiał ten jest stosowany do budowy tuneli, nawierzchni mostów, posadzek przemysłowych lub wzmacniania wyrobisk kopalnianych. W okresie przeszło stu trzydziestu lat stosowania kompozytów mineralnych wielu autorów podejmowało próby opisu rozkładuwłókien. Jest to zagadnienie złożone, ponieważ włókna ułożone są pod różnymi kątami oraz w różnej odległości między sobą i ścianami formy. W artykule zaproponowano model rozkładu włókien stalowych w przestrzeni kompozytu oparty na podstawach statystycznych. Model ten zakłada losowość rozkładu włókien w przestrzeni kompozytu zgodnie z przyjętym rozkładem prawdopodobieństwa. W modelu uwzględniono osiadanie włókien spowodowane warunkami technologicznymi wykonania kompozytu oraz jego konsystencją. Zaproponowany model statystyczny porównano z innym opisanym w literaturze, bazującym na podstawach geometrycznych rozkładu włókien (model geometryczny). Statystyczny model rozkładu włókien W modelu statystycznym założono, że włókna stalowe w przestrzeni kompozytu rozłożone są w sposób losowy. Prawdopodobieństwo występowania włókien określono rozkładem statystycznym Kumaraswamy, zwanym także rozkłademMinimax. Rozkład ten pozwala namodelowanie kształtu jego gęstości przy zmianie parametrów rozkładu α i β. Rozkład Kumaraswamy jest rozkładem statystycznym określonym w przedziale <0, 1>. Funkcja gęstości prawdopodobieństwa opisana jest następującą zależnością: f(x) = f(x; α, β) = αβxα - 1(1 - xα)β - 1 , 0 ≤ x ≤ 1 W przypadku wa[...]

Zastosowanie metod nieniszczących do oceny właściwości fibropiaskobetonu


  Obecnie fibropiaskobetony z zawartością różnych domieszek i dodatków, ze względu na zadowalające właściwości mechaniczno- fizyczne, znajdują coraz szersze zastosowanie w budownictwie. Stosowane są m.in. do wytwarzania konstrukcyjnych elementów cienkościennych, cienkich płyt okładzin budynków, posadzek przemysłowych, elementów cienkich powłok, jako przekryć budynków, do budowy nawierzchni mostów, tuneli, wzmacniania wyrobisk kopalnianych, a także do wznoszenia obiektów obciążonych dynamicznie. Przy tak szerokim spektrum zastosowania fibropiaskobetonu odczuwa się brak szybkiej, bezinwazyjnej i skutecznej metody oceny jego właściwości po wbudowaniu w konstrukcję. Ponadto stosowane metody oceny właściwości fibropiaskobetonu na normowych próbkach nie pozwalają na dokładną ocenę rozkładu wartości jego cech w elementach i konstrukcji. Prawidłowa kontrola jakości materiału w konstrukcji polega na ocenie jego właściwości i jednorodności metodami niepowodującymi uszkodzenia badanego elementu [1]. W artykule zaproponowano sposób określania właściwości fibropiaskobetonu metodami nieniszczącymi. Na podstawie studiów literaturowych[1 ÷ 4], do zidentyfikowania cech takiego kompozytu wytypowano dwie metody. Jedna z nich wykorzystuje indukcję elektromagnetyczną w celu oszacowania stopnia nasycenia kompozytu zbrojeniem rozproszonym, druga bazuje na ustaleniu prędkości propagacji fali ultradźwiękowej w przestrzeni kompozytu. Korelacja wyników uzyskanych metodami nieniszczącymi z odpowiednimi wartościami cech kompozytu, ustalonymi na drodze doświadczalnej, pozwoliła na określenie równań regresji, w których zmiennymi niezależnymi są natężenie indukowanego prądu (I) oraz prędkość propagacji fali ultradźwiękowej (V). Zmienną zależną jest właściwość fibropiaskobetonu. Materiały i elementy próbne Celem badań doświadczalnych i analiz teoretycznych było opracowanie sposobu określenia właściwości fibropiaskobetonu z zastosowaniem dw[...]

Wpływ włókien stalowych na kształtowanie właściwości kompozytu drobnokruszywowego


  Fibrobetony stają się coraz popularniejsze zarówno w kraju, jak i na świecie, ponieważ wykazują większą wytrzymałość na rozciąganie i ściskanie, wytrzymałość zmęczeniową oraz większą odporność na ścieranie niż beton zwykły [1, 2, 3, 4]. Dzięki tym właściwościom są stosowane do wytwarzania różnych elementów konstrukcyjnych, płyt okładzin budynków, elementów cienkich powłok jako przekryć budynków, do budowy nawierzchni mostów, tuneli, wzmacniania wyrobisk kopalnianych, czy też do wznoszenia obiektów obciążonych dynamicznie [5]. Zastąpienie betonu zwykłego betonem drobnokruszywowym ze zbrojeniem rozproszonym o tych samych bądź lepszych właściwościach jest wspaniałym rozwiązaniem w regionach, w których brakuje naturalnych złóż kruszywa grubego. Należy do nich m.in. Pomorze. Szacuje się, że ok. 90% złóż kruszyw grubych znajduje się w regionie południowym Polski, 6%wśrodkowymi tylko 4%wpółnocnym [6]. Region Pomorza bogaty jest w piaski odpadowe, które są wynikiemhydroklasyfikacji, czyli pozyskiwania kruszywa grubego przez jego wypłukiwanie ze złóż. Efektemtego są hałdy piasku pozbawionego frakcji grubych (fotografia). Powstałe wyrobiska powinny być poddane kosztownej rekultywacji.Alternatywąmoże byćwykorzystanie piasku odpadowego jako pełnowartościowego surowca budowlanego. Częściowe zastąpienie betonu zwykłego kompozytem drobnoziarnistym ze zbrojeniem rozproszonym może znacznie ograniczyć dalszą degradację środowiska. Działania te przyczynią się również do stopniowego zmniejszania hałd piasku. Celembadań doświadczalnych było określenie wpływu dodatku włókien stalowych na wybrane właściwości kompozytu wykonanego na bazie kruszywa odpadowego, a następnie opracowanie takiego składu kompozytu drobnokruszywowego ze zbrojeniem rozproszonym, który może być alternatywą dla betonu zwykłego. Materiały i elementy próbne Do wykonania elementów próbnych użyto piasku pozyskanego po procesie hydroklasyfikacji z Kopalni Surowc[...]

 Strona 1