Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Irmina Pańczuk-Figura"

Removal of N,N-bis(carboxylmetyl)-L-glutamine acid complexes with heavy metals by using the N-methyl-D-glucamine resin Usuwanie kompleksów jonów metali ciężkich z kwasem N,N-bis(karboksylometylo)-L-glutaminowym za pomocą N-metylo-D-glukaminowych żywic jonowymiennych DOI:10.15199/62.2016.8.30


  The title complexes of Cu(II), Zn(II), Cd(II) and Pb(II) were successively removed from their aq. solns. by using N-methyl-D-glucamine ion exchange resins. The sorption mechanism was explained. Zbadano sorpcję kompleksów metali ciężkich Cu(II), Zn(II), Cd(II) i Pb(II) z GLDA oraz opracowano efektywną metodę ich usuwania z wykorzystaniem wymieniaczy jonowych o N-metylo- D-glukaminowych grupach funkcyjnych. Pierwiastki zaliczane do grupy metali ciężkich, takie jak rtęć, ołów, kadm, chrom, nikiel, miedź, cynk lub bizmut oraz metaloidy, np. arsen i tellur, mają istotny wpływ na zdrowie i życie człowieka, a także wszystkich organizmów żywych. Niektóre z nich, np. kadm, rtęć i ołów, są toksyczne, a inne, m.in. miedź i cynk, w małych stężeniach wykazują działanie pożądane, zaś po ich przekroczeniu stają się fitotoksyczne1, 2). Jony Cu(II), Zn(II), Pb(II) i Cd(II) należą do grupy pierwiastków stanowiących potencjalnie wysokie zagrożenie toksykologiczne, mimo że dwa pierwsze z nich są zaliczane do grupy mikroelementów. Nadmiar pierwiastków śladowych w glebie, zarówno niezbędnych dla roślin, jak i niespełniających podstawowych funkcji metabolicznych, działa szkodliwie. Oprócz działania fitotoksycznego ich nadmiar w glebie wpływa również na chemiczny skład wód gruntowych i powierzchniowych. Ponadto metale ciężkie mają niepożądaną zdolność do kumulowania się w biolitach. Spośród jonów metali ciężkich wytypowanych do badań największą zdolnością migracji charakteryzuje się cynk. W Polsce najmniejsze ilości jonów cynku występują w lekkich glebach bielicowych i płowych, a największe w ciężkich glebach brunatnych i madach. Zróżnicowanie pomiędzy gatunkowymi grupami gleb jest duże. Średnia zawartość jonów Zn(II) we wszystkich niezanieczyszczonych glebach Polski wynosi 40 mg/kg1). Stronę prawną w zakresie klasyfikacji gleb w Polsce od 2002 r. reguluje rozporządzenie3), a warunki, jakie powinna spełniać woda do picia określa rozporządzenie4). Mak[...]

Use of sodium N,N-bis(carboxymethyl)glutamate for removal of metal ions from aqueous solutions Zastosowanie soli sodowej kwasu N,N-bis(karboksymetylo)glutaminowego w procesie usuwania jonów metali z roztworów wodnych DOI:10.15199/62.2015.3.17


  Cu2+ and Pb 2+ ions were complexed with Na N,N-bis(carboxymethyl) glutamate in aq. soln. and removed by sorption on 3 com. ion-exchange resins at pH 4-8.5 for 1-180 min. The sorption kinetics was described by the pseudo-second order model. The best ion-exchange resin showed a capacity 179.4 mg/g for Cu2+ and 184.96 mg/g for Pb2+ ions. Przedstawiono wyniki badań dotyczących wykorzystania kwasu N,N-bis(karboksymetylo) glutaminowego jako biodegradowalnego czynnika kompleksującego w procesie usuwania jonów metali z roztworów wodnych. W związku z szybkim rozwojem przemysłowym świata znacznie rośnie niebezpieczeństwo zatrucia środowiska metalami ciężkimi. Biochemiczne zachowanie się metali, takich jak miedź lub cynk, w dużym stopniu zależy od obecności w danym układzie substancji kompleksujących, takich jak kwasy aminopolikarboksylowe (APCA). Obecność kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA), kwasu nitrylotrioctowego (NTA), kwasu N,N,N’,N",N"-dietylenotriaminopentaoctowego (DTPA) czy kwasu iminodioctowego (IMDA) w środowisku wiąże się m.in. z powszechnością ich wykorzystywania w wielu gałęziach przemysłu. Kwasy te, a zwłaszcza EDTA, powszechnie wykorzystywane są jako związki kompleksujące i maskujące jony metali (m.in. kadm, chrom, cynk, cyrkon, glin, kobalt, miedź, nikiel, ołów, tor, wanad i żelazo)1). W ostatnim okresie obok udoskonalania metod usuwania jonów metali ciężkich obserwuje się wzrost zainteresowania czynnikami kompleksującymi nowej generacji o właściwościach kompleksotwórczych porównywalnych z tradycyjnymi kompleksonami, lecz o znacznie lepszych parametrach jeśli chodzi o biodegradowalność. W miarę poznawania ich właściwości oraz opracowywania wydajnych metod otrzymywania i modyfikacji, perspektywy rozszerzania i upowszechniania zastosowań czynników kompleksujących nowej generacji ciągle rosną2, 3). Do grupy tych czynników zaliczyć należy kwas N,N-bis(karboksymetylo) glutaminowy (GLDA), znany pod handlową nazwą [...]

 Strona 1