Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Dołżyńska"

Wpływ dodatku zużytego oleju spożywczego na efekty spalania osadów ściekowych DOI:10.15199/62.2017.9.4


  Osady ściekowe są ubocznym produktem oczyszczania ścieków i w stanie surowym są substancją płynną lub półpłynną. Ścieki stanowią mieszaninę substancji organicznych i mineralnych. W swym składzie zawierają duże ilości metali ciężkich, trudno rozkładające się związki chemiczne, patogeny i mikroorganizmy chorobotwórcze1). Ze względu na wysoką zawartość azotu (ok. 3,9%sm) i fosforu (ok. 3,2%sm)2) osady ściekowe w formie wysuszonych granul stosowane są jako nawóz rolniczy. Mimo jego udowodnionego korzystnego wpływu na wzrost i wegetację roślin, istnieją w środowisku naukowym obawy o możliwość spowodowania przez ten typ nawozu skażenia wód gruntowych przez zawarte w nim metale ciężkie i patogeniczną mikroflorę. Z uwagi na to, istotna staje się termiczna utylizacja osadów ściekowych w procesach spalania, współspalania, zgazowania lub pirolizy, która poza unieszkodliwieniem groźnych mikroorganizmów daje możliwość odzysku energii. Może ona zostać przeznaczona np. na potrzeby własne oczyszczalni ścieków. Znanych jest wiele technologii spalania lub współspalania osadów ściekowych, głównie opartych na reaktorach zaopatrzonych w złoże fluidalne BFB (bubbling fluidized bed) lub CFB (circulating fluidized bed). Jak podają Calvo i współpr.3) złoża fluidalne są wysoce elastyczne w stosunku do stosowanych paliw i warunków procesowych, a dzięki tworzącej się warstwie fluidalnej powierzchnia reakcji paliwa z powietrzem jest zmaksymalizowana3). Technologia fluidalna w dużej 96/9(2017) 1849 mierze rozwiązuje również problem znacznej ilości popiołów powstających w wyniku spalania osadów ściekowych, mogącej przekroczyć nawet 55%. Ponadto ciągłe mieszanie się złoża zapobiega miejscowym wzrostom temperatury procesu powyżej temperatury mięknienia popiołu, co mogłoby doprowadzić do powstania spieków4-8). Osady ściekowe stanowią trudny do zagospodarowania materiał odpadowy powstały w efekcie procesów oczyszczania ścieków komunalnych. Poddany wysuszeniu,[...]

Badanie procesu granulowania odpadów zbożowych DOI:10.15199/62.2017.11.28


  Jednym z produktów ubocznych powstających w zakładach zbożowo- młynarskich przy produkcji kaszy jest łuska gryki. Jest ona najczęściej traktowana jako odpad1) i firmy przerabiające grykę szukają realnych możliwości jej zagospodarowania. Łuski gryki (tj. kompleks celulozowo-ligninowy) mają właściwości sorpcyjne. W zależności od temperatury i wilgotności względnej powietrza w krótkim czasie ustala się równowaga sorpcji i desorpcji wody. Łuska gryki jest odporna na zgniatanie i swobodnie się przesypuje. Podczas tej operacji (w wyniku tarcia) następuje wygładzanie powierzchni łusek, co zabezpiecza je przed tworzeniem aglomeratów2).Z badań IUNG w Puławach wynika, że łuska gryki charakteryzuje się dużą zawartością węgla i wodoru, a jej wartość opałowa jest zbliżona do wartości opałowej granulatu z trocin sosnowych lub wierzby krzewiastej2). Kaloryczność brykietów z łusek gryki jest większa od kaloryczności drewna kominkowego. Istotna, z punktu widzenia ochrony środowiska, jest również bardzo mała zawartość siarki1). Wadą łusek gryki jest natomiast mała gęstość nasypowa, co utrudnia ich transport3). Nierozdrobnione łuski gryki są materiałem o małej podatności na granulowanie4 ,5). Ze względu na brak materiałów lepiszczowych produkcja pelletu z łusek gryki jest o wiele bardziej skomplikowana niż produkcja pelletu z trocin. Dlatego też łuski gryki przed procesem granulowania rozdrabnia się i miesza z parą wodną w procesie kondycjonowania4). Innym sposobem zwiększenia podatności łusek gryki na granulowanie jest dodawanie do nich lepiszcza. Takim materiałem może być wycierka (pulpa) ziemniaczana, odpad powstający przy produkcji skrobi ziemniaczanej, zawierający głównie błonnik, resztki skrobi i związki mineralne6). Przebieg procesu granulowania (ciśnieniowej aglomeracji), jego wydajność, energochłonność oraz jakość otrzymanego produktu są ściśle związane z czynnikami mate[...]

Ocena granulatów z odpadów konopi siewnej jako biopaliwa DOI:10.15199/62.2018.5.5


  Konopie przemysłowe (siewne) (Cannabis sativa) stosowane są do wielu celów komercyjnych, m.in. takich jak produkcja tekstylna, żywność, papier, kosmetyki, paliwa, materiały budowlane i surowce chemiczne wykorzystywane w produkcji tworzyw sztucznych, farb i klejów1). Rośliny te posiadają wiele korzystnych cech pod względem uprawowym, do których zalicza się odporność mikrobiologiczną, niskie wymagania glebowe, duży przyrost biomasy (do 50 cm/miesiąc)2, 3). Obecnie uwaga naukowców skupiona jest na zastosowaniu konopi jako ekologicznego surowca budowlanego4-6), przy czym wykorzystanie jej jako materiału termoizolacyjnego (λ = 0,06 ± 0,08 W/(m·K)) jest rozwiązaniem pozwalającym zmniejszyć wpływ sektora budowlanego na środowisko. Obecnie udział tego sektora w światowym zużyciu energii sięga 40%7-10). Światowa produkcja konopi z przeznaczeniem na włókno w 2013 r. obejmowała areał ponad 40 tys. ha, przy czym w Polsce było to jedynie 70 ha11). Szacuje się, że uzysk zielonej masy wynosi średnio 14,5 t/ha12) (w przeliczeniu na suchą masę), z czego 70-75% stanowią paździerze konopne (produkty uboczne przerobu konopi), które zwykle pozostawiane są na polu, stanowiąc nawóz organiczny13, 14). Istnieje możliwość uzyskania ok. 10,5 t/ha surowca, który może być potencjalnie wykorzystany na cele energetyczne. Pod względem chemicznym włókna i paździerze konopne wykazują istotne różnice (rysunek). W składzie włókien oraz paździerzy konopnych przeważa celuloza, polimer tworzący nierozgałęzione liniowe łańcuchy. Zawartość hemicelulozy, będącej niejednorodną grupą polisacharydów, jest trzykrotnie wyższa we włóknie niż w paździerzach. Ilość ligniny w paździerzach konopnych jest ponad czterokrotnie wyższa niż we włóknach. Potwierdzają to badania Branca i współpr.15), gdzie w wyniku rozkładów pirolitycznych konopi uzyskiwano przeważające ilości produktów ciekłych (47,8% przy 23 kW/m2 o[...]

 Strona 1