Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Ireneusz Głowacki"

Organiczne elementy i urządzenia elektroniczne: techniki wytwarzania i właściwości

Czytaj za darmo! »

Dokonano przeglądu technik wytwarzania elementów i urządzeń elektronicznych z roztworów i atramentów materiałów organicznych. Zaprezentowano warstwy przewodzące z mieszaniny poli(3,4-dioksyetylenotiofenu) z polistyrenem sulfonowanym (PEDOT/PSS) i ścieżki ze srebra wytworzone na podłożu polimerowym, metodą druku strumieniowego w warunkach przemysłowych. Postęp i ograniczenia w zastosowaniu materiałów organicznych w drukowanej elektronice wykazano na przykładach: tranzystora polowego, diody i tranzystora elektroluminescencyjnego, wytworzonych w warunkach laboratoryjnych. Abstract. The review of the techniques for the fabrication of the electronic elements and devices based on organic solutions and inks was done. There was presented the conductive layers of poly(3,4-ethylenedioxythio-phene)/poly(styrenesulfonate) blend (PEDOT/PSS) and silver paths fabricated under industrial conditions on the flexible substrates. The progress and limitations of the organic materials applications for printed electronics were shown based on examples of field effect transistors, electroluminescent diodes and transistors. The presented devices were prepared under laboratory conditions. (Organic electronic elements and devices: fabrication techniques and properties). Słowa kluczowe: elektronika organiczna, elektronika drukowana, technika druku strumieniowego, tranzystory polowe, diody elektroluminescencyjne, tranzystory emitujące światło, PEDOT/PSS, "Super Yellow", TIPSpentacen, F8BT. Keywords: organic electronics, printed electronics, inkjet printing, field effect transistors, electroluminescent diodes, light-emitting transistors, PEDOT/PSS, "Super Yellow", TIPSpentacene, F8BT. Wprowadzenie Możliwość zwiększenia wydajności oraz miniaturyzacja elementów i urządzeń elektronicznych były głównymi czynnikami decydującymi o rozwoju elektroniki opartej na półprzewodnikach nieorganicznych (PNO). Jednak zmniejszanie rozmiarów najmniejszych elementów elektronicznych nap[...]

Polimerowe kompozyty elektrofosforescencyjne emitujące światło białe

Czytaj za darmo! »

Organiczne diody elektroluminescencyjne (OLEDs, Organic Light Emitting Diodes) to diody, w których warstwa aktywna wykonana z materiałów organicznych jest zdolna emitować światło pod wpływem przepływającego przez nią prądu elektrycznego. Znalazły już zastosowanie jako wyświetlacze w urządzeniach przenośnych, a niebawem mogą być powszechnie stosowane w monitorach komputerowych, telewizorach, a w dłuższej perspektywie jako źródła światła białego stosowane do oświetlania pomieszczeń. Powszechne zainteresowanie OLEDami wynika z możliwości wytwarzania wielkopowierzchniowych wyświetlaczy. Stąd też specjalna uwaga jest skierowana na polimerowe diody elektroluminescencyjne (PLED, Polymer Light Emitting Diodes), ponieważ z polimerowych materiałów można wytwarzać urządzenia z wykorzystaniem tzw. technologii "mokrych", jak np. wylewanie roztworu na wirujące podłoże (spin-coating), sitodruk oraz techniki druku atramentowego (inkjet-printing). Metody te są względnie tanie, ponieważ nie wymagają stosowania wysokiej próżni i wysokiej temperatury oraz umożliwiają wytworzenie elastycznych, wielkopowierzchniowych i energooszczędnych źródeł światła i wyświetlaczy [1, 2]. Pierwszą cienkowarstwową organiczną diodę elektroluminescencyjną wytworzyli Tang i współpracownicy z laboratorium firmy Kodak w drugiej połowie lat 70. dwudziestego wieku [3]. Ich badania doprowadziły do opracowania diod o strukturze wielowarstwowej, w której każda z warstw pełniła inną funkcję, co pozwoliło znacznie zwiększyć wydajność urządzeń [4]. Od tego czasu w zakresie OLEDów nastąpił wielki postęp prowadzący do pierwszych produktów dostępnych komercyjnie. W 1990 roku grupa prof. Frienda wytworzyła pierwszą polimerową diodę elektroluminescencyjną (PLED), w której emisja zachodziła z warstwy poliparafenylowinylenu [5]. Od tego czasu stosuje się podział OLEDów na: małocząsteczkowe OLEDy (SMOLED, Small Molecule OLEDs), w których warstwy materiałów są nanoszone termicznie w[...]

Optymalizacja procesu wytwarzania polimerowego ogniwa słonecznego


  W ci.gu ostatnich lat znacznie wzros.o zainteresowanie odnawialnymi .rod.ami energii w tym rownie. uk.adami fotowoltaicznymi opartymi na po.przewodnikach organicznych, a w szczegolno.ci polimerach skoniugowanych. Spo.rod polimerow skoniugowanych poli(3-heksylotiofen) (P3HT) charakteryzuje si. najwy.sz. ruchliwo.ci. no.nikow .adunku (0,1 cm2/Vs) jak rownie. posiada przerw. energetyczn. ok. 2 eV, co czyni go doskona.ym kandydatem do zastosowa. w uk.adach fotowoltaicznych, zdolnym absorbowa. .wiat.o z zakresu widma .wiat.a s.onecznego w obszarze jego najwi.kszej intensywno.ci [1]. W porownaniu do klasycznych nieorganicznych ogniw s.onecznych uk.ady organiczne wykazuj. kilka obiecuj.cych cech dzi.ki ktorym zainteresowanie tymi uk.adami, mimo jeszcze ich stosunkowo niskiej wydajno.ci, ci.gle ro.nie. Struktura molekularna i przerwa energetyczna materia.ow organicznych mo.e by. modyfikowana ju. na etapie ich syntezy. Organiczne uk.ady fotowoltaiczne s. zazwyczaj cienkie, lekkie oraz mog. by. elastyczne (u.ycie polimerowych pod.o.) co u.atwia ich integracj. z innymi elementami elektronicznymi oraz zastosowanie w konkretnych urz.dzeniach lub rozwi.zaniach technicznych. Jednak najwa.niejsz. cech. decyduj.c. o atrakcyjno.ci uk.adow organicznych s. tanie metody ich wytwarzania przy zastosowaniu technik drukarskich. Ponadto, z organicznych po.przewodnikow mo.na wytworzy. uk.ady fotowoltaiczne o wzajemnie przenikaj.cych si. strukturach materia.ow typu p i n tzw. z..cza obj.to.ciowe. Z..cze obj.to.ciowe charakteryzuje si. bardzo du.. powierzchni. czynn. w porownaniu do klasycznego dwuwarstwowego z..cza p-n [2, 3]. Takie rozwi.zanie pozwoli.o w ostatnich latach istotnie zwi.kszy. wydajno.. organicznych uk.adow fotowoltaicznych [4], a tak.e rozpocz.. prace nad uk.adami hybrydowymi organicznonieorganicznymi [5]. W kilku laboratoriach wytworzono uk.ady fotowoltaiczne wykorzystuj.ce mieszanin. P3HT z pochodn. fulerenu (P3HT:60PCBM) o sprawno.c[...]

Organiczne urządzenia elektroluminescencyjne - materiały, rozwiązania konstrukcyjne, właściwości


  W społeczeństwie informacyjnym elektroniczne wyświetlacze pełnią rolę swego rodzaju okna na świat znajdując szerokie zastosowanie jako ekrany komputerowe, odbiorniki telewizyjne oraz wyświetlacze w urządzeniach przenośnych, jak np. w telefonach komórkowych. W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie organicznymi materiałami (polimerami i związkami wielkocząsteczkowymi) zdolnymi do wydajnej emisji światła, z których można wytwarzać wielkopowierzchniowe wyświetlacze z użyciem metod roztworowych (tzw. "mokrych"). Najpowszechniej używaną metodą wytwarzania cienkich warstw organicznych jest "spincoating", w której materiał jest nanoszony na wirujące podłoże z roztworu o odpowiednio dobranym stężeniu i składzie. Pierwsze doniesienie o uzyskaniu wydajnej diody elektroluminescencyjnej zostało opublikowane przez Tanga i Van Slyke w 1987 [1]. Od tej pory nastąpił gwałtowny rozwój organicznych diod elektro- luminescencyjnych (OLEDów), szczególnie w dziedzinie projektowania i syntezy nowych materiałów, wykazujących wysoką wydajność luminescencji. Równolegle poszukiwano wydajnych emiterów fluorescencyjnych, gdzie emisja światła zachodzi poprzez dezaktywację stanów singletowych, jak również emiterów fosforescencyjnych, w których silne sprzężenie spin-orbita prowadzi do znaczącego wzrostu wydajności rekombinacji poprzez wykorzystanie stanów trypletowych. Maksymalna teoretyczna wydajność fluorescencji (η) wynosi 25%, dlatego kopolimer p-fenylenowinylenu (nazwa handlowa "Super Yellow") o wydajności fluorescencji na poziomie 22% jest jednym z najbardziej obiecujących materiałów fluorescencyjnych do zastosowań w elektroluminescencyjnych urządzeniach emitujących światło [2]. Najpowszechniej stosowanymi emiterami fosforescencyjnymi są kompleksy irydu. W tych cząsteczkach centralny atom metalu jest otoczony organicznymi ligandami, co prowadzi do silnego sprzężenia spin-orbita [3]. Kompleksy metali nie są zdolne do tworzenia litych warstw z r[...]

 Strona 1