Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"ADAM RUBNIKOWICZ"

Analiza wyników badań aerodynamicznych wywietrzaka grawitacyjnego nowego typu DOI:10.15199/9.2018.9.6

Czytaj za darmo! »

Wentylacja grawitacyjna często nie spełnia wymagań co do ilości powietrza wentylacyjnego określonych w Polskich Normach czy Rozporządzeniu [8], [11]. Jest to spowodowane zmiennymi warunkami atmosferycznymi, a także coraz szczelniejszą stolarką okienną. Dodatkowym czynnikiem są duże opory kanału wentylacyjnego w stosunku do ciśnienia grawitacyjnego wynikającego z różnicy ciśnienia między środowiskiem zewnętrznym i wewnętrznym oraz wysokości kanału wentylacyjnego. Wentylacja naturalna jest najbardziej efektywna w porze zimowej. W tym okresie największa jest różnica między temperaturą powietrza w pomieszczeniu i powietrza zewnętrznego. Jednak efektywność działania wentylacji jest najbardziej pożądana w okresie letnim, gdy różnica temperatury jest mniejsza. Mała różnica temperatury powoduje obniżenie ciśnienia czynnego w kanale wentylacyjnym, co skutkuje obniżeniem strumienia objętości powietrza wentylacyjnego [6], [10], [14]. Jednym ze sposobów poprawy działania wentylacji grawitacyjnej jest zastosowanie nasad kominowych, zwanych dalej wywietrzakami. Wywietrzaki dzięki wykorzystaniu ciśnienia dynamicznego wiatru zapewniają dodatkowe ciśnienie czynne grawitacyjne w kanale wentylacyjnym. Producenci wywietrzaków grawitacyjnych prześcigają się w tworzeniu nowych konstrukcji, których zadaniem jest wspomaganie działania wentylacji grawitacyjnej, przy czym poszukują rozwiązań atrakcyjnych pod względem wizualnym. W artykule przedstawiono wyniki badań wywietrzaka nowego typu (DUO-150), który jest zmodyfikowaną wersją znanej konstrukcji wywietrzaka typu T. Prezentowane wyniki badań odnoszą się do nawiewu strugi powietrza w płaszczyźnie poziomej. Natomiast zmiennymi są prędkość nawiewu strugi powietrza w obrębie badanego wywietrzaka oraz poziom infiltracji powietrza do modelu pomieszczenia (rys. 1). Szczelność modelu pomieszczenia regulowano za pomocą przesłon dławiących. Przesłony były zmieniane w kieszeni zlokalizowanej od zawietrzn[...]

Porównawcza analiza wyników badań aerodynamicznych wywietrzaków grawitacyjnych typu T oraz T-22 DOI:10.15199/9.2019.9.6


  1. Wstęp Wentylacja grawitacyjna to najstarszy sposób wymiany powietrza w budynkach, który polega na wykonaniu pionowych kanałów wentylacyjnych odprowadzających na zewnątrz ciepłe, zużyte powietrze. Ostatnio naturalna wentylacja zyskuje na znaczeniu jako zindywidualizowana metoda wentylowania budynków, szczególnie tam gdzie nie jest możliwe zastosowanie wentylacji mechanicznej. Podstawowe procesy, z którymi mamy do czynienia w przypadku wentylacji naturalnej to efekt kominowy i wentylacja wspomagana działaniem wiatru. Wentylacja grawitacyjna w różnych odmianach znana jest od starożytności. Na terenach Bliskiego Wschodu od wieków stosowane były wieże wiatrowe, w których wentylacja naturalna spowodowana jest efektem kominowym wspomaganym wiatrem (efekt stosu) [3]. W Instytucie Inżynierii Środowiska i Instalacji Budowlanych Politechniki Łódzkiej od wielu lat prowadzone są prace badawcze wywietrzaków grawitacyjnych [1], [2], [4], [11], [12], [13]. Wyniki tych badań skłoniły do podjęcia próby opracowania konstrukcji wywietrzaka o korzystniejszym stosunku wytwarzanego podciśnienia do strumienia powietrza wentylacyjnego odciąganego z pomieszczeń mieszkalnych bez względu na prędkość i kierunek wiatru. Pożądanym rozwiązaniem jest wywietrzak wytwarzający stałe podciśnienie niezależnie od kierunku napływu wiatru. Konstrukcja nasady T-22 [16] opracowana podczas prac badawczych jest modyfikacją dobrze znanej od wielu lat konstrukcji nasady kominowej typu T [12], [13]. Wprowadzone ulepszenia pozwoliły na zwiększenie efektywności przekształcania energii kinetycznej wiatru na podciśnienie w przewodzie kominowym. Ponadto zastosowane zmiany zlikwidowały ryzyko pogorszenia działania wentylacji grawitacyjnej polegające na wystąpieniu tzw. wstecznego ciągu kominowego w czasie występowania wiatru o niekorzystnym kierunku napływu na wywietrzak. Nowe rozwiązanie charakteryzuje się prostą konstrukcją wykonania i możliwością dostosowania do zmi[...]

Naprężenia w elementach kompensatorów kształtowych w instalacjach wykonywanych z chlorowanego polichlorku winylu CPVC


  W artykule zamieszczono rozważania teoretyczne: analityczne i numeryczne dotyczące naprężeń i odkształceń liniowych w kompensatorach kształtowych instalacji wykonanych z chlorowanego polichlorku winylu CPV-C. Odkształcenia i naprężenia powstające w instalacjach z chlorowanego polichlorku winylu wywołane różnicą temperatury pomiędzy montażem instalacji, a jej eksploatacją (transport czynnika grzejnego) nie są zgodne z dotychczas przyjmowanymi założeniami opartymi na tradycyjnych materiałach stosowanych w budowie instalacji, jakimi są stal i miedź.KOMPENSATORY kszta.towe z tworzyw sztucznych s. wykonywane w instalacjach grzewczych na zasadach identycznych, tak jakby by.y one z rur stalowych lub miedzianych [1], [2], [3]. Podobne zasady stosuje si., gdy wymagany jest naci.g wst.pny w instalacji. Wielko.ci si. dzia.aj.cych na poszczegolne elementy kompensatorow, jak i ich przemieszczenia wynikaj. z liniowej wyd.u.alno.ci termicznej odcinkow instalacji zamocowanych w podporach sta.ych. Podpory sta.e dziel. instalacj. na proste odcinki Li, jak to przedstawiono na rys. 1. Wyd.u.enie odcinka przewodu prostego obliczy. mo.na ze wzoru: (1) gdzie: ?ż . wspo.czynnik liniowej wyd.u.alno.ci termicznej tworzywa, 1/K, Li . d.ugo.ci prostych odcinkow ruroci.gu, m, ?˘t . ro.nica temperatury pomi.dzy eksploatacj., a monta.em instalacji, K. Li ?ż Li t ?˘Li = . .?˘t ?˘ ?˘ Przyj.te za.o.enie, .e rury wykonane z tworzyw sztucznych, w tym szczegolnie z chlorowanego polichloreku winylu wyd.u.aj. si. tak samo, jak dotychczas stosowana stal lub m[...]

Doświadczalne badania kompensatorów kształtowych w instalacjach grzewczych wykonywanych z chlorowanego polichlorku winylu CPVC


  Opisano badania eksperymentalne zmęczeniowe i niszczące ramion kompensatorów kształtowych wykonanych z chlorowanego polichlorku winylu CPVC. Otrzymane wyniki i opracowane na ich podstwie wnioski porównano z wynikami otrzymanymi w pracy [1]. Na podstawie analizy wyników obydwu prac opracowane zostały nowe zalecenia dla projektantów i wykonawców instalacji grzewczych, wykonywanych z chlorowanego polichlorku winylu, zapewniających 50-letnią niezawodność i trwałość podczas ich eksploatacji.W artykule [1] przeprowadzono rozważania teoretyczne wydłużeń liniowych i naprężeń w kompensatorach kształtowych, występujących podczas eksploatacji instalacji grzewczych, wykonanych z chlorowanego polichlorku winylu. Z rozważań tych wyniknął wniosek, że dotychczas stosowane zalecenia do projektowania i wykonawstwa długości ramion kompensatorów kształtowych są niewłaściwe (zbyt długie ramiona). W celu zweryfikowania wyników otrzymanych na podstawie rozważań teoretycznych: analitycznych i numerycznych [1], w kolejnym etapie badań kompensatorów wykonywanych z tworzyw sztucznych [2] przeprowadzono serię badań doświadczalnych zmęczeniowych i niszczących. Zadaniem badań doświadczalnych była ocena wyników rozważań teoretycznych, a tym samym założeń przyjętych w pracy [1]. Miały określić również, czy instalacje wykonywane z chlorowanego polichlorku winylu będą działały niezawodnie przez zakładany czas ich eksploatacji, szacowany na 50 lat. Przedmiotem badań były elementy instalacji grzewczych, a dokładnie ramiona kompensatorów przedst[...]

Badania właściwości materiałowych rur wykonanych z jednorodnych tworzyw sztucznych stosowanych w instalacjach grzewczych DOI:10.15199/9.2107.7.1

Czytaj za darmo! »

1. Wstęp Tworzywa sztuczne, dzięki swoim zaletom skutecznie zastępują stal w instalacjach ogrzewczych i ciepłej wody użytkowej. Producenci tworzą coraz bardziej doskonałe 272 CIEPŁOWNICTWO, OGRZEWNICTWO, WENTYLACJA 48/7 (2017) systemy rur i kształtek wykonywanych z polimerów lub kompozytów tworzywa z aluminium czy włókna szklanego. W tabeli 1 zamieszczono właściwości materiałowe podawane w katalogach producentów systemów instalacyjnych, które są niezbędne przy określaniu kompensacji wydłużeń instalacji pod wpływem zmian temperatury [1], [2], [3], [4], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [14]. Instalacje z tworzyw sztucznych mają wiele zalet w stosunku do wykonanych ze stali lub miedzi: są lekkie, łatwe w montażu, mają gładką powierzchnię wewnętrzną, co znacząco obniża opory przepływu czynnika, a tym samym i straty ciśnienia oraz wykazują odporność na korozję. Wadami instalacji wykonanych z polimerów są procesy starzeniowe, brak odporności na promieniowanie UV, przepuszczalność gazów z otoczenia zewnętrznego oraz konieczność kompensacji wydłużeń liniowych wraz ze zmianą ich temperatury pracy. Zapewniając poprawność działania i trwałości instalacji należy zadbać o właściwą kompensację wydłużeń prostych odcinków rurociągów. Producenci podają w katalogach zasady kompensacji wydłużeń liniowych zamieszczając informacje w formie współczynników, tabel bądź w postaci wykresów lub wzorów obliczeniowych. Zasady te opierają się na odczytywaniu lub obliczaniu wartości przyrostów wydłużeń przewodów Δl wskutek wzrostu temperatury (różnica między temperaturą montażu a pracy instalacji): (1) gdzie: Δl - przyrost długości rurociągu między podporami stałymi, mm, L - długość odcinka rury podlegającej kompensacji, m, l =  Lt α - współczynnik liniowej wydłużalności termicznej tworzywa, mm/(m·K), Δt - różnica temperatury montażu i eksploatacji instalacji, K. W poradnikach projektanta przy obliczaniu długości ramie[...]

Badania wytrzymałości zmęczeniowej systemów instalacyjnych DOI:10.15199/9.2019.4.2


  Tworzywa sztuczne na stałe wpisały się w krajobraz systemów instalacji sanitarnych. Instalacje grzewcze oraz ciepłej wody użytkowej wykonane z tworzyw sztucznych ze względu na swoje liczne zalety już od dawna stały się alternatywą tradycyjnych materiałów takich jak: stal i miedź. Jednak termiczne wydłużenia liniowe instalacji wykonane z tworzyw sztucznych są dużo większe niż dla stali lub miedzi. Dlatego producenci wprowadzili na rynek systemy rur wielowarstwowych - kompozytowych. Rury instalacyjne wykonane w takich technologiach z tworzyw sztucznych są wzmacniane warstwą włókna szklanego lub folią z aluminium. Ich współczynniki wydłużalności liniowej α wraz ze wzrostem temperatury są porównywalne z wydłużalnością rur miedzianych. Zwiększa się również ich wytrzymałość mechaniczna i trwałość. Te zalety rur wielowarstwowych nie zwalniają jednak projektantów i wykonawców instalacji od kompensacji wydłużeń liniowych, tak istotnych w długotrwałej i bezawaryjnej pracy instalacji grzewczej czy ciepłej wody użytkowej. Producenci systemów rur wielowarstwowych podają w katalogach metody kompensacji wydłużeń. Formy zaleceń kompensacji przyjmują różną postać: tabel, wykresów lub wzorów obliczeniowych [1] ,[ 5], [7], [8], [9], [10], [11], [17], [19]. Wszystkie te metody opierają się na określaniu wartości przyrostu wydłużenia prostych odcinków przewodu instalacyjnego Δl wraz ze wzrostem temperatury Δt. Δl = α ∙ L ∙ Δt (1) gdzie: Δl - przyrost długości rurociągu między podporami stałymi, mm, L - długość odcinka przewodu podlegającego wydłużeniu, m, α - współczynnik liniowej wydłużalności termicznej przewodu, mm/(m·K), Δt - różnica między temperaturą montażu a eksploatacją instalacji, K. Proces wydłużeń odcinków instalacji przedstawiono na rys. 1. W poradnikach dla projektantów można znaleźć zalecenia o pomijaniu zjawiska kompensacji niektórych systemów rur wykonanych z [...]

 Strona 1