Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Remigiusz Mydlikowski"

Wyznaczanie struktury wału przeciwpowodziowego poprzez sondowanie metodą FEM


  Przedstawiono wyniki sondowania wybranego odcinka wału przeciwpowodziowego Odry. Wyniki pomiarów metodą elektromagnetyczną porównano z wynikami pomiarów sondą dynamiczną. Uzyskano dużą korelację pomiędzy krzywymi pomiarowymi metody FEM i krzywymi uzyskanymi poprzez pomiar sondą dynamiczną. Metoda FEM (ang. Frequency Elektromagnetic Method) jest jedną z metod geofizycznych umożliwiających badanie struktury ziemi za pomocą fal elektromagnetycznych. Wynikiem pomiaru jest impedancja wzajemna układu anten ramowych, które w systemie pomiarowym spełniają rolę źródła i detektora pola elektromagnetycznego. Interpretując wyniki pomiarów impedancji wzajemnej można wyznaczyć wartości rezystywności pozornej badanego gruntu. Badanie struktury ośrodka geologicznego za pomocą pomiaru impedancji wzajemnej anten ramowych jest powszechnie stosowaną metodą geofizyczną. Wykorzystywany zakres częstotliwości pracy opisanych w literaturze systemów waha się w granicach od pojedynczych herców do dziesiątek kiloherców. Taki dobór częstotliwości jest podyktowany dużą głębokością wnikania pola elektromagnetycznego, co daje możliwość badania głęboko położonych warstw ziemi. Jednakże zastosowanie niskiej częstotliwości pracy uniemożliwia badanie przypowierzchniowych warstw ziemi, w których występują niejednorodności o małych gabarytach. Przykładem ośrodka o takiej budowie geologicznej jest wał przeciwpowodziowy. Niejednorodności budowy wału przeciwpowodziowego mają Rys. 1. Układ anten ramowych umieszczonych nad wielowarstwowym ośrodkiem półprzewodzącym Rys. 2. Konfiguracje anten: a) koplanarna pozioma, b) koplanarna pionowa, c) koncentryczna i d) prostopadła Rys. 3. Zastosowany algorytm interpretacji wyników pomiarów impedancji wzajemnej Gospodarka Wodna nr 4/2011 159 PROBLEMY HYDROTECHNIKI małe wymiary, ale w czasie powodzi mogą doprowadzić do jego przerwania. Dlatego też do badania wałów przeciwpowodziowych, poprzez pomiar impedancji[...]

Ocena stanu wału przeciwpowodziowego przy użyciu radaru GPR


  Przedstawiono wyniki badań radarem do penetracji gruntu GPR odcinka wału przeciwpowodziowego. Badania przeprowadzono na wale, który został przeznaczony do kapitalnego remontu oraz na tym samym odcinku wału po przeprowadzonym remoncie. Na podstawie uzyskanych wyników z radaru GPR podjęto próbę oceny wykonanych prac remontowych wału.Według ustawy [8] co najmniej raz w roku należy poddawać wał przeciwpowodziowy okresowej kontroli, natomiast raz na 5 lat należy przeprowadzać kontrolę mającą na celu określenie przydatności budowli do użytkowania. Typowa ocena stanu technicznego wału przeciwpowodziowego sprowadza się do wzrokowego przeglądu wału na całej jego długości i wykonaniu punktowo odwiertów geologicznych oraz ich analizie laboratoryjnej. Na podstawie analizy uzyskanych próbek dokonuje się aproksymacji struktury wewnętrznej wału na całej jego długości. W takiej metodzie bardzo łatwo pominąć miejsca w wale, które mogą mieć osłabioną strukturę wewnętrzną. Miejsca takie przy wysokim stanie wód mogą stanowić szczególne zagrożenie przerwania wału i przyczynić do powstania powodzi. Celowe jest zatem stosowanie metod, które pozwalają na liniowe śledzenie struktury wewnętrznej wału. Dzięki takiemu śledzeniu ułatwione jest wskazanie wszelkich zaburzeń w jego strukturze wewnętrznej. Liniowym prowadzeniem pomiarów charakteryzuje się Rys. 1. Schemat blokowy radaru GPR sondowanie falą elektromagnetyczną przy wykorzystaniu radaru do penetracji gruntu GPR [1, 2, 7]. Metoda georadarowa, oprócz zalety liniowego śledzenia struktury wewnętrznej badanego ośrodka, pozwala również na wykonanie pomiarów bezinwazyjnie, w stosunkowo krótkim czasie. Ze względu na swoje liczne zalety metoda georadarowa może być stosowana jako metoda uzupełniająca klasyczne badania geofizyczne, prowadzone na wałach przeciwpowodziowych. Otrzymując z tej metody liniowy obraz struktury wewnętrznej wału, można wskazywać miejsca o zaburzonej struk[...]

Ochrona przeciwporażeniowa w stacjach elektroenergetycznych wysokiego napięcia DOI:


  W artykule przedstawiono aktualny stan Polskich Norm dotyczący ochrony przeciwporażeniowej stosowanej w stacjach elektroenergetycznych wysokiego napięcia. Omówiono wymagania zawarte w normach polskojęzycznych: PN-EN 61936-1:2011 i PN-EN 50522:2011. Wymagania techniczne stawiane ochronie przeciwporażeniowej w stacjach elektroenergetycznych wysokiego napięcia są wyszczególnione w normach PN-EN 61936-1:2011 [1] i PN-EN 50522:2011 [2] oraz w wycofanej normie PN-E 05115:2002 [3]. Pierwsza norma zawiera postanowienia dotyczące ochrony podstawowej, druga zaś zasady dotyczące ochrony przy uszkodzeniu, obie normy zastępują wycofaną normę PN-E 05115:2002, która została przywołana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 poz. 2285). Zgodnie z podstawowym aktem prawnym, jakim jest Ustawa o normalizacji [9], obowiązuje sformułowana w art. 5 ust. 3 zasada dobrowolności stosowania Polskich Norm. Zasada ta sprawia jednak wiele problemów interpretacyjnych i jest przyczyną toczącej się od lat dyskusji. Kierownictwo Polskiego Komitetu Normalizacyjnego (PKN) w dniu 24 listopada 2010 r. na swojej stronie internetowej wydało komunikat zawierający stanowisko w sprawie dobrowolności stosowania Polskich Norm. Stanowisko PKN jest następujące: � stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, � powołanie się na Polską Normę w przepisie prawnym nie zmienia jej dobrowolnego statusu, chyba że ustawodawca świadomie chce ten status zmienić, co jest możliwe przez wyraźne wskazanie tylko w postanowieniach innej ustawy. Z zapisów w ustawie [9] oraz komunikatu wynika, że wszystkie Polskie Normy są do dobrowolnego stosowania, z wyjątkiem wybranych norm, które są powołane w przepisach prawa, jednak pod warunkiem, że zostały one opublikowane w języku polskim. Działania inżynierskie powinny jednak zawsze bazować na aktualnym stanie wiedzy tec[...]

 Strona 1