Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Aleksandra KOZŁOWSKA"

Temperaturowe aspekty odkształcenia plastycznego stali austenitycznej wysokomanganowej przeznaczonej do produkcji drutu DOI:10.15199/24.2017.1.9


  W pracy zbadano możliwości zastosowania stali austenitycznej wysokomanganowej jako nowoczesnego materiału do produkcji drutów stalowych o wysokim potencjale odkształcenia plastycznego na zimno. Odkształcenie plastyczne symulowano w jednoosiowej próbie rozciągania w zakresie temperatury od 20°C do 200°C. Przeanalizowano rodzaj dominującego mechanizmu umocnienia (efekt TRIP lub/i efekt TWIP) w zależności od temperatury odkształcenia. Rozwój mikrostruktury monitorowano w przerywanych próbach rozciągania do odkształcenia wynoszącego 5%, 10%, 20% oraz do zerwania.Wprowadzenie. Stale austenityczne wysokomanganowe cieszą się coraz większym zainteresowaniem ośrodków badawczych oraz coraz częściej przemysłowych, ze względu na korzystne połączenie własności wytrzymałościowych oraz plastycznych. Właściwości te są wynikiem występowania mechanizmów umocnienia, takich jak: efekt TRIP (Transformation Induced Plasticity), efekt TWIP (Twinning Induced Plasticity) oraz efekt SIP (Shear Induced Plasticity). O tym, jaki mechanizm umocnienia występuje w stali oprócz poślizgu dyslokacyjnego, decyduje szereg czynników. Dominujący mechanizm umocnienia tej grupy stali jest silnie zależny od składu chemicznego, w szczególności od stężenia węgla, manganu, a także aluminium i krzemu. O mechanizmie umocnienia decydują czynniki materiałowe, takie jak energia błędu ułożenia (EBU), oraz czynniki zewnętrzne: szybkość odkształcenia i temperatura odkształcenia [1, 2]. Wzrost lub spadek temperatury odkształcenia wpływa istotnie na wartość EBU, co ma z kolei wpływ na charakter umocnienia [3]. Generalnie wiadomo [4], że wraz ze wzrostem temperatury rośnie wartość EBU. Warto dodać, że szybkość umocnienia odkształceniowego maleje wraz ze wzrostem temperatury [5, 6]. Dla wyrobów z drutu wymagana jest optymalna relacja pomiędzy własnościami wytrzymałościowymi i plastycznością. W procesie ciągnienia drutu bardzo ważny jest duży zapas plastyczności, co umożliwia uzys[...]

Strategie obróbki cieplnej dla zimnowalcowanych i gorącowalcowanych taśm z karoseryjnych stali średniomanganowych DOI:10.15199/24.2019.8.10


  Wprowadzenie. Trend branży automotive skupiający się na dążeniu do zmniejszenia masy nowych pojazdów, przy jednoczesnym zwiększeniu bezpieczeństwa pasażerów, wymusza ciągły rozwój materiałów konstrukcyjnych. Z grupy nowoczesnych, karoseryjnych stali wysokowytrzymałych w ostatnich latach wyłoniły się stale średniomanganowe, zaliczane do III generacji AHSS. Stale te charakteryzują się zawartością manganu w przedziale 3 do 12% oraz węgla do 0,25%, jak również udziałem austenitu szczątkowego w strukturze w zakresie 30-40%. Plasują się one pomiędzy I i II generacją stali AHSS pod względem własności wytrzymałościowych oraz plastycznych. Podwyższone własności w stosunku do pierwszej generacji w połączeniu z obniżonymi kosztami w stosunku do stali wysokomanganowych wzbudziły spore zainteresowanie badaczy na całym świecie [1, 2]. Głównym problemem podczas wytwarzania stali średniomanganowych jest uzyskanie wysokiego udziału austenitu szczątkowego. Kluczowa pod tym względem jest obróbka cieplna polegająca na wytrzymaniu stali w zakresie współistnienia faz γ oraz α w stali. Podczas tego procesu dochodzi do redystrybucji węgla oraz manganu (przy dłuższych czasach wytrzymania). Ferryt wykazuje bardzo niską rozpuszczalność węgla, powodując, iż jego nadmiar jest wypierany. Przechodzi on na drodze dyfuzji do austenitu, wzbogacając go oraz stabilizując do temperatury pokojowej (przez obniżenie temperatury początku przemiany martenzytycznej). Aluminium oraz krzem dodawane do stali średniomanganowej hamują procesy wydzieleniowe umożliwiając wzbogacenie austenitu atomami węgla [3]. Wyżarzanie międzykrytyczne taśm zimnowalcowanych. Najczęściej stosowana metoda wytwarzania stali średniomanganowych składa się z wyżarzania międzykrytycznego przeprowadzonego po walcowaniu na zimno (rys. 1). Opcjonalną operacją, przeprowadzaną w celu zmiany morfologii ziaren gotowego produktu jest austenityzacja, poprzedzająca wyżarzanie międzykrytyczne[...]

 Strona 1