Wyniki 1-10 spośród 11 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Poryzała"

System syntezy mowy polskiej z zastosowaniem platformy wbudowanej


  Zakres potencjalnych zastosowań systemów syntezy mowy jest bardzo szeroki, co więcej, jakość generowanej mowy coraz częściej można pomylić z mową człowieka. Najnowsze układy mikroprocesorowe umożliwiają implementację systemów syntezy mowy w rozwiązaniach wbudowanych, o jakości nieodbiegającej od rozwiązań pracujących na komputerach osobistych. Otwierają się nowe obszary zastosowań urządzeń tej klasy. Obecnie najczęściej stosowane są dwie metody syntezy mowy. Pierwsza z nich, nazywana syntezą przez konkatenację, polega na łączeniu jednostek fonetycznych pochodzących z naturalnej mowy człowieka (nagranych próbek głosu) [1]. Jej praktyczna implementacja wymaga zgromadzenia oraz przechowywania dużej ilości danych, ale charakteryzuje się relatywnie małym nakładem obliczeniowym. Druga, nazywana syntezą formantową, polega na generowaniu mowy przy użyciu modelu aparatu mowy człowieka. Jest to metoda, w której nie jest konieczne budowanie bazy danych próbek dźwięków mowy. Natomiast wymaga ona zastosowania bardziej skomplikowanego algorytmu syntezy. Synteza formantowa wydaje się być bardziej odpowiednia do implementacji sprzętowej z zastosowaniem układów wbudowanych: mała ilość pamięci dynamicznej stanowi ograniczenie dla zastosowania dużej bazy danych jednostek fonetycznych, która niejednokrotnie w całości musi być ładowana do pamięci ulotnej. Z drugiej strony wydajne rdzenie, często z dodatkowymi jednostkami DSP (ang. Digital Signal Processor) oraz sprzętowymi jednostkami zmiennoprzecinkowymi zapewniają wystarczający zapas mocy obliczeniowej wymaganej do implementacji syntezy formantowej. W syntezie formantowej, co najmniej trzy formanty są wymagane do syntezy zrozumiałego słowa, a użycie 4-5 formantów pozwala syntezować mowę o wysokiej jakości (Klatt [2] wprowadził szósty formant dla szumu bardzo wysokiej częstotliwości). Każdy formant jest modelowany przy użyciu pasmowoprzepustowego cyfrowego filtru typu IIR (ang. Infinite Impuls[...]

Prototyp urządzenia osobistego do długookresowego pomiaru wysiłku głosowego DOI:10.15199/13.2015.9.12


  W wielu zawodach głos jest podstawowym narzędziem pracy (nauczyciele, pracownicy centrów telekonferencyjnych, aktorzy, śpiewacy, dziennikarze radiowi i TV). Wielogodzinne, nadmiernie obciążanie narządu głosu, szczególnie przy nieprawidłowej jego emisji, prowadzi do tzw. zmęczenia głosowego i może skutkować powstawaniem zmian patologicznych krtani, które nieleczone upośledzają wydolność głosową tzw. mówców zawodowych [1]. Obiektywna ocena wysiłku głosowego i możliwość jego monitorowania jest ważnym wyzwaniem, jakie stoi przed współczesną medycyną pracy. Użycie mikrofonu (przetwornika elektroakustycznego) do rejestracji fali akustycznej, której źródłem jest aparat mowy człowieka, związane jest z nieuniknionymi ograniczeniami w wykonywaniu czynności dnia codziennego. Mikrofon powinien znajdować się w małej odległości od ust badanej osoby. Dodatkowo również dźwięki otoczenia mogą zakłócać pomiar. Przetworniki w postaci mikrofonu różnicowego (o dwustronnie otwartej membranie akustycznej) lub laryngofonu (membrana urządzenia pobudzana drganiami skóry szyi, w pobliżu krtani), znajdujące zastosowanie np. w wojsku, lotnictwie i paralotniarstwie eliminują część z opisanych problemów lecz m.in. ze względu na rozmiary, nie mogą być zastosowane w opisywanej aplikacji. Wymienione ograniczenia powodują, że w urządzeniach do długookresowego pomiaru wysiłku głosowego stosuje się miniaturowe czujniki inercyjne [2]. Są one przytwierdzane do skóry szyi w okolicach krtani osoby badanej za pomocą odpowiednich taśm lub klejów hipoalergicznych [3]. Nie rejestrują dźwięków docierających z otoczenia, w tym dźwięków od mówców znajdujących się w małej odległości od osoby badanej. Czujniki takie umożliwiają skuteczną rejestrację drgań fałdów i wydzielenie tzw. tonu podstawowego (krtaniowego). Ton krtaniowy u kobiet mieści się w zakresie 180÷400 Hz a u mężczyzn w zakresie 80÷200 Hz. Według bieżącej wiedzy autorów, brak jest w literaturze krajowej doni[...]

Fotostymulator z cyfrową syntezą sygnałów do zastosowań w interfejsach BCI

Czytaj za darmo! »

Tradycyjne urządzenia służące do wprowadzania danych do komputera, jak klawiatura lub mysz, nie są przystosowane do naturalnego sposobu komunikowania się człowieka z otoczeniem. Ponadto, interfejsy te wymagają od użytkownika wykonywania pewnego ruchu podczas korzystania z nich, np. naciśnięcie przycisku, przesunięcie myszy. Dla większości użytkowników taki sposób obsługi urządzeń nie jest kłopotliwy, jest jednak pewna grupa osób, dla których wykonywanie ruchów potrzebnych do obsługi urządzenia może nastręczać pewne trudności, bądź jest niemożliwe. Mogą to być np. osoby kierujące pojazdami (kierowcy, piloci samolotów), które muszą jednocześnie obsługiwać urządzenia kontrolne (np. komputer pokładowy). Inną ważną grupę stanowią osoby niepełnosprawne, w tym całkowicie sparaliżowan[...]

System optycznego przekazywania informacji dla osób niewidomych z wykorzystaniem telefonu z systemem operacyjnym Android


  Rozwój techniki cyfrowej umożliwia projektowanie oraz wdrażanie wielu rozwiązań ułatwiających życie oraz normalne funkcjonowanie w społeczeństwie osobom niewidomym i słabowidzącym. Wiele z tych urządzeń wspomaga samodzielne poruszanie się w środowisku miejskim (bazując przy tym na danych pozyskanych z systemu GPS). Z ankiet przeprowadzonych z osobami z dysfunkcją wzroku wynika, że bardzo duży problem stanowi dla nich poruszanie się wewnątrz nieznanych im budynków, np. użyteczności publicznej, gdzie systemy nawigacyjne zawodzą z powodu braku sygnału GPS oraz braku dokładnych planów pomieszczeń [1]. Znalezienie odpowiedniego pokoju (w przychodni lekarskiej, urzędzie) możliwe jest wyłącznie przy wsparciu osób widzących. Odczyt tabliczek informacyjnych, nawet z użyciem specjalistycznego oprogramowania instalowanego na telefonach komórkowych, jest bardzo trudny. Motywacją do rozpoczęcia prac nad opisywanym systemem optycznego przekazywania informacji było umożliwienie osobom niewidomym uzyskania informacji o przeznaczeniu pomieszczeń w budynkach użyteczności publicznej. Istnieją podobne systemy działające w oparciu o systemy znaczników radiowych, jednak wymagają one, aby użytkownik wyposażony był w specjalistyczne urządzenie do ich odczytu [2, 3]. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie tabliczek zapisanym alfabetem Braille’a. Aktualizacja informacji przekazywanych niewidomym jest w tym przypadku kosztowna (wymaga zastosowania drogich wyświetlaczy pisma Braille’a, bądź wymiany tabliczek w przypadku aktualizacji danych). Opisany w niniejszym artykule system wykorzystuje kamerę dostępną w każdym współczesnym telefonie komórkowym i tani wyświetlacz LED. Koncepcję działania systemu przedstawiono na rys. 1a. Aplikacja zainstalowana na telefonie komórkowym osoby niewidomej analizuje obraz rejestrowany przez kamerę. W przypadku odnalezienia w obrazie znacznika odpowiednio kieruje osobę niewidomą (pomaga jej ustawić telefon w op[...]

Węzeł sieci radiowej do wspomagania poruszania się osób niewidomych i słabowidzących w terenie miejskim


  Według danych Światowej Organizacji Zdrowia WHO (ang. World Health Organization) w 2012 roku na świecie żyło około 285 milionów osób z niepełnosprawnością wzroku, w tym 39 milionów osób niewidomych [1]. Utrata wzroku w znacznym stopniu ogranicza u tych osób zdolność do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie. W szczególności problemy z orientacją przestrzenną oraz dostępem do informacji wizualnych uniemożliwiają swobodne poruszanie się oraz korzystanie z infrastruktury miejskiej. Zwiększenie aktywnego udziału osób z niepełnosprawnością wzroku w życiu społecznym możliwe jest m.in. dzięki postępowi technologicznemu oraz rozwojowi elektronicznych urządzeń służących do wspomagania mobilności (ang. Electronic Travel Aid - ET A). W wyniku prowadzonych na świecie badań powstało wiele prototypowych systemów służących do ostrzegania o przeszkodach znajdujących się na drodze osoby niewidomej, nawigowania oraz wspomagania orientacji przestrzennej (ang. Orientation and Navigation Systems - ON S), czy lokalizowania wybranych punktów zainteresowania (ang. Point of Interest - POI ) [2-12]. Od kilku lat w ramach prac realizowanych w Instytucie Elektroniki Politechniki Łódzkiej rozwijany jest kompleksowy system ułatwiający osobom niewidomym i słabowidzącym samodzielne poruszanie się oraz korzystanie z infrastruktury miejskiej (rys. 1). GSM/UMTS GPS Serwery systemu Moduł asystenta osoby niewidomej Znacznik radiowy Zdalny operator Rys. 1. Architektura systemu wspomagania osób niewidomych i słabowidzących Fig. 1. Architecture of the electronic system aiding the visually impaired and the blind in urban mobility El ektronika 9/2013 67 W skład systemu wchodzą m.in. moduł elektronicznego asystenta osoby niewidomej, moduł nawigacji lokalnej i ostrzegania o przeszkodach, serwer informacji pasażerskiej, baza punktów POI , sieć znaczników radiowych. Projektowane rozwiązanie odznacza się modułowością oraz rozproszoną architekturą, co ułatwi[...]

System generowania i rozpoznawania dwuwymiarowych, animowanych kodów kreskowych

Czytaj za darmo! »

Streszczenie. W artykule omówiono rozbudowę prototypowego systemu optycznej transmisji danych przy użyciu sekwencji dwuwymiarowych kodów kreskowych. System składa się z mikroprocesorowego nadajnika, który za pomocą matrycy diod LED wyświetla zbiór dwuwymiarowych kodów kreskowych w zmodyfikowanym standardzie DataMatrix. Odbiornikiem jest aplikacja zainstalowana na telefonie komórkowym użytkownika, która po prawidłowej detekcji położenia matrycy w scenie rejestrowanej przez kamerę, odczytuje fragment przekazywanej informacji. Po odebraniu wszystkich fragmentów informacji następuje jej synteza do postaci dźwiękowej i odczyt przez lektora. Abstract. The article describes the tests, debugging and upgrading of a system for optical data transmission using sequences of two-dimensional barcodes. The developed system consists of a transmitter equipped with a LED matrix to display sequences of two-dimensional barcodes in a modified DataMatrix format and an application installed on a mobile phone as a receiver. After receiving and decoding the information stored in a barcode, the message is read to the user using a text-to-speech module. (A system for generating and recognizing the animated, twodimensional barcodes). Słowa kluczowe: przetwarzanie obrazu, mikrokontrolery Cortex-M3, dwuwymiarowe kody kreskowe, DataMatrix. Keywords: image processing, Cortex-M3, two-dimensional barcodes, DataMatrix. Wprowadzenie Ogromny postęp w dziedzinie urządzeń mobilnych w ostatnich latach spowodował, że współczesny telefon komórkowy posiada parametry techniczne niewiele odbiegające od średniej klasy komputera osobistego sprzed kilku lat. Dzięki temu jest możliwe projektowanie oraz wdrażanie wielu rozwiązań ułatwiających życie oraz normalne funkcjonowanie osobom starszym oraz słabowidzącym w społeczeństwie. Jednym z takich problemów jest samodzielne poruszanie się w budynkach (np. użyteczności publicznej). W klasycznej nawigacji najczęściej wykorzystywany jest [...]

MOBILE PLATFORM FOR AN ENTRY-LEVEL EMBEDDED PROGRAMMING COURSES DOI:10.15199/13.2019.9.2


  Information and Communications Technology (ICT) is gradually emerging, in different forms and to varying degrees, in many areas of our lives. It undoubtedly constitutes a huge sector of the world’s economy. If we add services, which are based on the ICT, it could conceivably constitute the greatest sector [1]. This huge impact of the ICT branch on our information society was noticed a long time ago [2] and today basics of programming is thought not only in high schools but also on lower levels of education in many countries [3-5]. Informatics is in fact a very interesting field of study as such, but additionally it became an universal and ubiquitous tool in many industries and research areas: from biology, natural sciences and medicine, through electronics up to statistics and financial analysis. A number of negative results (from the point of view of academic teachers in the field of electronics) of the ‘fashion for informatics’ phenomenon and domination of the ICT branch in both technical colleges and higher education can be observed. The most visible ones are: decline of interest in the classical ‘electronics and telecommunications’ field of study, fewer admissions and overall lower skills represented by the candidates [6]. It is unlikely that electronics will gain such strong support and coverage in educational programmes in schools as informatics in any foreseeable future. The term ‘electronics’ in this case relates to simple, battery-powered, entry-level analogue and digital circuits. Electronics will be treated as part of the physics (which it undoubtedly is) and more widely, if ever, covered on additional classes and within activity clubs in schools. In case of high schools, at the end of which career choices are to be made, promotion of electronics both as a field of study and as a possible career path is also necessary. Widespread, popular and community supported platforms [...]

Moduł czytnika systemu rozproszonej sieci znaczników radiowych wspomagający osoby niewidome w orientacji przestrzennej i w podróżowaniu w mieście


  Ludzie niewidomi i słabowidzący stanowią znaczną część naszego społeczeństwa, w Polsce, wg danych Polskiego Związku Niewidomych liczbę osób z dysfunkcją wzroku szacuje się na 80 tysięcy osób [1]. Z roku na rok, wraz z postępem technologicznym, pojawiają się nowe urządzenia elektroniczne wspomagające poruszanie się w środowisku miejskim i wykonywanie różnych codziennych czynności [1, 2]. W Polsce urządzenia zagranicznych producentów nie są ogólnodostępne, a nieliczne polskie produkty mają wysoką cenę i często ograniczoną funkcjonalność. Zaawansowanie technologiczne współczesnych inteligentnych telefonów komórkowych (często określanych spolszczonym terminem "smartfon") powoduje, że mogą one realizować funkcje dotychczas przeznaczone dla specjalistycznych urządzeń wspomagających samodzielne poruszanie się osób niewidomych (np. nawigacja piesza w środowisku miejskim wyposażona w syntezator mowy informujący o położeniu użytkownika). Rynek urządzeń mobilnych oraz systemów operacyjnych przygotowywanych dla mobilnych urządzeń rozwija się bardzo dynamicznie. W większości współczesnych smartfonów ekran dotykowy stanowi jedyną metodę komunikacji z urządzeniem, co stwarza duże trudności dla znacznej grupy osób niewidomych. Osoby te najczęściej wykorzystują telefony z systemem Symbian lub iOS (iPhone). Wiele urządzeń, dzięki funkcjom systemu operacyjnego, bez potrzeby instalacji dodatkowych aplikacji, oferuje funkcje mające na celu ułatwić ich użytkowanie osobom niewidomym. Przykładem takiego systemu jest VoiceOver zintegrowany z platformą iOS. Dla innych platform powstały specjalne systemy udźwiękawiające (tzw. screenreadery) [3]. Obecnie liderem na rynku urządzeń mobilnych jest system operacyjny Android [4], nieco rzadziej wykorzystywany przez osoby niewidome, jednak również na tę platformę stopniowo pojawiają się systemy udźwiękowiające. Przeznaczenie urządzenia Zaprojektowane i wykonane urządzenie przeznaczone jest dla osób niewidom[...]

Osobisty moduł komunikacji bezprzewodowej z telefonem komórkowym i rozproszoną siecią znaczników radiowych


  Systemy wspomagania osób niewidomych w samodzielnym poruszaniu się oraz wykonywaniu codziennych czynności są rozwijane z roku na rok wraz z postępem technologicznym [1, 2]. W Polsce dostęp do takich systemów jest bardzo ograniczony, a ceny urządzeń wspomagających osoby z dysfunkcją wzroku są wysokie. Liczba osób słabowidzących stanowi znaczną część naszego społeczeństwa (według Polskiego Związku Niewidomych 80 tys. osób [1]), co podkreśla wagę problemu. W Instytucie Elektroniki Politechniki Łódzkiej jest opracowywany prototyp systemu ułatwiającego poruszanie się osób niewidomych w środowisku miejskim. System składa się z modułu czytnika znaczników radiowych, który bezprzewodowo komunikuje się z telefonem komórkowym z systemem operacyjnym Android (który ma dostęp do serwerów systemu) oraz ze znaczników radiowych zainstalowanych w pojazdach i na przystankach Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Łodzi. Najważniejszą funkcją modułu czytnika znaczników radiowych jest sterowanie wybranymi funkcjami telefonu komórkowego. Ma to na celu ułatwienie osobie niewidomej korzystania z zaawansowanych funkcji współczesnych telefonów komórkowych (tzw. smartfonów). Urządzenie pozwala również na odczyt danych z rozproszonej sieci znaczników radiowych, dzięki czemu użytkownik uzyskuje informacje o przystanku tramwajowym, na którym aktualnie się znajduje oraz o nadjeżdżających pojazdach komunikacji miejskiej. Artykuł jest poświęcony nowej wersji czytnika znaczników radiowych, która, w wyniku przeprowadzonych serii testów, została znacząco przebudowana w stosunku do wersji pierwotnej. Szczegółowy opis poprzedniej wersji urządzenia można znaleźć w [3]. Wcześniejszy prototyp był wykorzystywany głównie w celach testowych, do określenia niezbędnych funkcji, jakie będzie wykonywało urządzenie. Założenia projektu nowej wersji urządzenia Po skonstruowaniu prototypu pierwszej wersji urządzenia zostało ono zaprezentowane grupie osób niewidomych, [...]

Zastosowanie węzłów radiowych małej mocy do wspomagania osób niewidomych i słabowidzących w lokalizacji pomieszczeń


  Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO - World Health Organization) na świecie żyje około 285 milionów osób z niepełnosprawnością wzroku [1]. Utrata bądź upośledzenie funkcji zmysłu wzroku powoduje ograniczenie zdolności orientacji przestrzennej, dostępu do informacji wizualnej, skutkuje również ograniczeniem zdolności do samodzielnego funkcjonowania i poruszania się. Ponadto w znacznym stopniu przyczynia się do ograniczania możliwości uczestniczenia w życiu publicznym, w tym korzystania ze środków transportu publicznego oraz infrastruktury miejskiej. Rozwój nauki i techniki, a zwłaszcza elektroniki i informatyki zaowocował powstaniem wielu rozwiązań mających na celu wspomaganie osób słabowidzących i niewidomych w mobilności (ETA - Electronic Travel Aid) oraz codziennych aktywnościach. Szczególną grupę elektronicznych urządzeń dedykowanych dla osób z niepełnosprawnością wzroku stanowią systemy nawigacji osobistej i wspomagania orientacji w terenie (ON S - Orientation and Navigation Systems) [2-4]. U podstaw działania większości tego typu systemów leży możliwość pozyskania dokładnej informacji o aktualnym położeniu użytkownika. Dostępność precyzyjnej informacji o położeniu niewidomego użytkownika może w znaczący sposób ułatwić mu poruszanie się po dużych budynkach publicznych (jak np. szpitale, urzędy, centra handlowe) poprzez identyfikację pomieszczeń oraz umożliwienie zdalnego wspomagania podczas przechodzenia do celu. W większości rozwiązań klasy ON S informacja o położeniu dostarczana jest przez odbiorniki satelitarnych systemów pozycjonowania, takich jak GPS. Systemy te zapewniają dokładność pozycjonowania wystarczającą do nawigacji osób pieszych w terenie. Jednakże systemy te nie mogą być wykorzystywane wewnątrz budynków. Z kolei na terenach silnie zurbanizowanych, zwłaszcza przy obecności wysokich budynków, dokładność systemów nawigacji satelitarnej maleje w istotny sposób. Przyczyną tego zjawiska jest wielotorowa p[...]

 Strona 1  Następna strona »