Wyniki 1-10 spośród 13 dla zapytania: authorDesc:"Bogdan Kosturkiewicz"

Zastosowanie cementu jako lepiszcza w procesie brykietowania odpadów przemysłowych DOI:10.15199/62.2019.9.13


  Zagospodarowanie sypkich odpadów przemysłowych wiąże się często z koniecznością nadania im trwałej formy kawałkowej, niezbędnej w czasie transportu, składowania i przeróbki. Proces scalania może odbywać się w prasach walcowych, które charakteryzują się zwartością konstrukcji, ciągłym charakterem pracy, możliwością uzyskania dużej wydajności oraz stosunkowo małym zapotrzebowaniem na energię. O jakości uzyskiwanych kształtek (brykietów, wyprasek) decyduje podatność materiału odpadowego na scalanie. W przypadku, gdy nie można uzyskać w procesie zagęszczania silnych wiązań międzycząsteczkowych, do scalanego sypkiego materiału odpadowego dodawane jest lepiszcze. Pozwala ono na powstanie trwałych połączeń chemicznych zapewniających odpowiednią wytrzymałość mechaniczną kształtek. W procesach scalania takich odpadów przemysłowych jak pyły PM 10 i PM 2,5 wychwytywanych przez elektofiltry1-4), stosuje się różnego rodzaju lepiszcza, takie jak melasa, woda, półwodny siarczan wapnia lub jego mieszanina z wodorotlenkiem wapnia5). Również jednym z lepiszcz stosowanych w procesie scalania jest cement. Dodaje się go do brykietowanych mieszanek węgla kamiennego i drzewnego oraz odpadów powstających w procesie stalowniczym.Przedstawiono wyniki badań mających na celu uzyskanie informacji na temat wpływu ilości dodawanego cementu oraz wody na parametry wytrzymałościowe uzyskanych w prasie walcowej brykietów z sypkich odpadów powstających z amfibolitu, zaliczanego do skał metamorficznych. W Polsce występują one w Sudetach oraz Tatrach. Materiał ten, jako kruszywo łamane, znajduje zastosowanie przy budowie dróg i linii kolejowych, a także jako kamień ozdobny. [...]

Preparation of fuel briquettes composite made of lignite and biomass Otrzymywanie brykietów paliwa kompozytowego z węgla brunatnego i biomasy DOI:10.15199/62.2015.9.15


  Lignite was briquetted with oat straw and cellulose fibers (20-50% by mass) in a cylindrical mold and in a roll press to det. the pressure-d. relationships. The briquettes were studied for compression and impact strengths and for water resistance. Effects of the biomass-to-lignite ratio and applied pressure on the strength of the briquettes were examd. Impact resistance index of the briquettes showed a max. at 30% content of the biomass. Both compressive strength and water resistance decreased with increasing biomass content. Stwierdzono możliwość podwyższenia gęstości energetycznej i poprawy efektów spalania węgla brunatnego z biomasą jako paliwa kompozytowego. Przedstawiono wyniki badań brykietowania paliwa w matrycy zamkniętej oraz w prasie walcowej. Stosowano węgiel z KWB "Pole Szczerców" oraz słomę owsa zmieszaną z włóknami celulozy. Wyznaczono charakterystyki zagęszczania, określono wskaźniki jakości brykietów oraz ustalono wpływ składu mieszanki i nacisku jednostkowego na te wskaźniki. Konieczność dywersyfikacji struktury wytwarzania energii elektrycznej wymaga nowych technologii dla zagospodarowania węgla kamiennego i brunatnego, które są głównymi źródłami energii w Polsce. Wzrost udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym kraju, będący jednym z podstawowych kierunków polityki energetycznej Polski, opiera się na szerokim wykorzystaniu różnych odnawialnych źródeł energii, w tym również biomasy stosowanej przy współspalaniu w elektrowniach węglowych. Zgodnie z Rezolucją Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej1) wzrost wykorzystania tego rodzaju energii powinien stać się integralnym elementem zrównoważonego rozwoju państwa. W przypadku termicznego zagospodarowania paliw kompozytowych jednym z najistotniejszych kryteriów przydatności tej technologii jest pozytywna ocena kosztowa, zgodna ze standardami koncepcji BATNEEC. Działając w tym kierunku Akademia Górniczo- -Hutnicza w Krakowie jest uczestnikiem projektu [...]

Briquetting of sewage sludge with burnt lime and coal in a roll press Brykietowanie osadów ściekowych z wapnem palonym i węglem kamiennym w prasach walcowych DOI:10.15199/62.2015.9.16


  Sewage sludge was utilized as a fuel by addn. of CaO as a drying agent and mixing with fine-grained coal for increasing the energy d. The products contained 50% or 67% of coal and 5% or 3.5% of CaO with respect to the dry mass and were briquetted in a lab. roll press. Their comprehensive strength and comparative for the sludge were detd. using a thermogravimetric method. The temp. of combustion, ash content and d. of the briquettes decreased with increasing coal content but did not depend on the rotational speed of the press. The combustion and pyrolysis curves were also detd. by thermogravimetry. Przedstawiono wyniki doświadczalnych badań brykietowania komunalnych osadów ściekowych z wapnem palonym (jako sorbentem) i drobnoziarnistym węglem kamiennym. Dodawanie drobnoziarnistego węgla kamiennego do osadów miało na celu zwiększenie gęstości energetycznej paliwa powstałego w procesie scalania. Przeprowadzone badania obejmowały również analizę fizykochemiczną poddawanego brykietowaniu materiału. Ich wyniki umożliwiły ilościową i jakościową ocenę paliwa oraz dostarczyły informacji o mechanizmie jego rozkładu termicznego. Zapis artykułu 14. Dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych zobowiązuje państwa członkowskie Unii Europejskiej do zagospodarowania osadów ściekowych w każdym przypadku, gdy jest to właściwe. Konieczność jego realizacji stanowi poważny problem dla wielu spółek i zakładów gminnych, zwłaszcza w niewielkich aglomeracjach. Można założyć, że będzie on narastał w najbliższych latach. Przewidywane dalsze finansowanie zadań z obszaru oczyszczania ścieków komunalnych w perspektywie unijnej 2014-2020 przyczyni się do zwiększenia ilości osadów ściekowych powstających na terenie Polski. Prognozuje się, że ich ilość wzrośnie w 2022 r. do 746 Gg suchej masy (s.m.)1). Zwiększy to znaczenie termicznej przeróbki osadów ściekowych. Prognozuje się2), że docelowo w 2020 r. będzie się w ten[...]

Analysis of compressibility and compactibility of lignite and biomass mixture powder Analiza podatności na zagęszczanie i brykietowanie mieszanki węgla brunatnego oraz biomasy DOI:10.15199/62.2016.8.9


  Index of compressibility, susceptibility to compressibility as well as compactibility were detd. for lignite biomass mixts. (Belchatow mine) contg. 30% by mass of biomass and for lignite (moisture content 18.6-27.9%) and compared. The decrease in moisture content resulted in decreasing the compressibility index and increasing the ability for merge. The strength of the briquettes increased with increasing pressure and decreasing moisture contents. Określono podatność na zagęszczanie oraz scalanie w zamkniętej matrycy oraz w prasie walcowej mieszanki węgla brunatnego z KWB Bełchatów "Pole Szczerców" i biomasy (słoma owsa zmieszana z włóknami celulozy). Wyznaczono indeks podatności na zagęszczanie, podatność na zagęszczanie oraz podatność na scalanie dla mieszanek o zróżnicowanej zawartości wilgoci. Stwierdzono, że w przypadku zmniejszania wilgotności mieszanki maleje indeks podatności na zagęszczanie, rośnie zatem jej zdolność do płynięcia, podatność na zagęszczanie oraz podatność na scalanie. Ze wzrostem jednostkowego nacisku zagęszczania i zmniejszeniem zawartości wilgoci mieszanki wzrosła wytrzymałość mechaniczna brykietów. Aglomeracja materiałów drobnoziarnistych prowadzona w sposób zamierzony różnymi metodami i w różnych urządzeniach jest powszechnie stosowana m.in. w przemyśle farmaceutycznym, chemicznym, rolniczym, metalurgicznym oraz wydobywczym i przeróbczym surowców mineralnych. Głównym celem tych działań jest otrzymanie zagęszczonego i mającego postać kawałkową produktu o określonym kształcie, wymiarach geometrycznych i właściwościach. Na proces ten ma wpływ wiele czynników, takich jak właściwości ośrodka sypkiego, sposób jego przygotowania do zagęszczania i scalania, zastosowana metoda zbrylania, rodzaj urządzenia, w którym ten proces jest realizowany oraz parametry procesu aglomeracji1-4). Materiał sypki można scharakteryzować poprzez jego właściwości fizyczno-mechaniczne, takie jak m.in. rozkład ziarnowy, g[...]

Brykietowanie odpadowego grafitu w prasie walcowej z podajnikiem ślimakowym DOI:10.15199/62.2017.8.13


  W 2015 r. w Polsce wytworzono w sektorze przemysłowym 131 mln t odpadów, mniej więcej tyle samo ile w roku poprzednim1). Jednocześnie prawie 1,7 mld t tych odpadów znajdowało się na składowiskach. Bardzo często zagospodarowanie odpadów powstających w sektorze przemysłowym jest możliwe po nadaniu im postaci kawałkowej2). Proces ten może być realizowany w prasach stemplowych, pierścieniowych, ślimakowych lub walcowych. Z przyczyn technicznych i ekonomicznych prasy walcowe są najczęściej stosowane w nowoczesnych liniach technologicznych. Umożliwiają one scalanie materiału drobnoziarnistego w sposób ciągły, dzięki czemu uzyskuje się większą wydajność i mniejsze jednostkowe zużycie energii.Jednym z istotnych czynników umożliwiających brykietowanie materiału drobnoziarnistego jest uzyskanie odpowiednio wysokiego stopnia zagęszczania. W przypadku brykietowania materiałów "trudnych do zagęszczania", takich jak odpadowy grafit, nie jest ono możliwe w prasach walcowych zasilanych grawitacyjnie. Wówczas zaleca się stosowanie dozowania wymuszonego, realizowanego np. za pomocą podajników ślimakowych. Ich praca polega na dozowaniu materiału do strefy zagęszczania prasy walcowej i jego wstępnym zagęszczeniu. Poprzez ustalenie geometrycznych cech konstrukcyjnych ślimaka oraz określenie parametrów kinematycznych prasy walcowej i podajnika można uzyskać brykiety charakteryzujące się pożądanymi parametrami wytrzymałościowymi. Podajniki ślimakowe umożliwiają także uzyskanie dodatkowych efektów, np. rozdrobnienie materiału lub jego lepszą homogenizację. Występujące podczas rozdrabniania ziaren tarcie powoduje powstanie większej powierzchni kontaktu pomiędzy ziarnami i poprzez wzrost temperatury aktywizuje zawarte w nich lepiszcze, co w konsekwencji prowadzi do powstania silniejszych wiązań międzyziarnowych podczas procesu zagęszczania. Dobór geometrycznych cech konstrukcyjnych ślimaka oraz parametrów kinematycznych prasy walcowej i podajnika musi b[...]

Badania procesu brykietowania stałego paliwa kompozytowego DOI:10.15199/62.2018.9.10


  Wytwarzanie kompozytowych paliw stałych z surowców energetycznych różnego pochodzenia i przeważnie niskiej jakości stanowi w wielu regionach świata jeden ze sposobów ich racjonalnego wykorzystania i utylizacji1-24). W zależności od przeznaczenia, np. spalania w kominkach, piecach kuchennych, kotłach energetycznych małej mocy służących do ogrzewania siedlisk ludzkich, współspalania w zakładach energetyczno- -ciepłowniczych, a także zgazowania3, 25) w małej i dużej skali, wymagania odnośnie właściwości tych paliw są zróżnicowane. Idea stałego paliwa kompozytowego polega na uzyskaniu z rozdrobnionych, dostępnych surowców składowych (dobranych w określonej proporcji) jednorodnej mieszanki, a następnie nadaniu jej formy brykietu lub peletu, najczęściej poprzez aglomerację ciśnieniową. Głównym składnikiem stałych paliw kompozytowych jest zwykle niskiej jakości węgiel kamienny lub brunatny, który miesza się z szeroko rozumianą biomasą1-17) lub z węglem o wysokiej jakości19, 20). Paliwo to równie często powstaje z mieszanki biomasy różnego typu21-25), którą można również poddać wstępnie odpowiednim procesom termicznym3, 25). Istotnym i częstym dodatkiem paliw kompozytowych są również lepiszcza organiczne, nieorganiczne, naturalne lub syntetyczne4, 6, 10-13, 19, 20, 25, 26). Takie podejście, alternatywne w stosunku do tradycyjnego stosowania pierwotnych nośników energii występujących w przyrodzie w sposób naturalny w postaci stałych kopa- lin, w tym przede wszystkim węgli, wynika z wielu różnych powodów. Wytwarzanie paliw kompozytowych jest sposobem na uzyskanie paliwa charakteryzującego się stabilnymi parametrami użytkowymi, co jest bardzo istotne dla jego potencjalnych odbiorców3, 7, 11, 23). Stosowanie w składzie takiego paliwa odpadów umożliwia ich utylizację17-20), a dodanie biomasy pozwala zwiększyć jej tzw. gęstość energetyczną i uzyskać paliwo ekologiczne1-5) (zmniejszenie emisji szkodliwych substancji, jak SO2, NOx, CO, HCl) o st[...]

Zastosowanie pras walcowych do brykietowania paliw stałych DOI:10.15199/62.2018.9.13


  Przy kreowaniu unijnej polityki energetycznej i klimatycznej, jak i wewnętrznej strategii rozwoju gospodarczego należy wziąć pod uwagę fakt, że Polska w dłuższej perspektywie będzie korzystać z zasobów węgla kamiennego i brunatnego znajdującego się przede wszystkim na terenie kraju. Wprawdzie udział węgla brunatnego w produkcji energii elektrycznej netto w 2030 r. ma ulec zmniejszeniu o 10,10%, a węgla kamiennego o 2,77% w stosunku do 2015 r., lecz właśnie te paliwa stałe decydować będą o bezpieczeństwie energetycznym naszego kraju1). Równocześnie przewiduje się dalszy wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną w Polsce. W prognozach Ministerstwa Gospodarki1) zdefiniowane zostały trzy scenariusze zapotrzebowania na energię elektryczną, niski, referencyjny i wysoki. We wszystkich scenariuszach przewidywany jest wzrost zapotrzebowania na energię do 2050 r. Według pierwszego z nich będzie on wynosił 179 TWh, wg drugiego 204 TWh, a wg scenariusza wysokiego 225 TWh. Oznacza to wzrost zapotrzebowania na energię o 44,35%, 60,63% lub 75,78% w stosunku do 2015 r. Węgle brunatne są klasyfikowane jako paliwo niskojakościowe, z uwagi na dużą zawartość wilgoci, stosunkowo wysoką zawartość popiołu i w efekcie niską wartość opałową2). Stąd zasadne wydaje się być dodawanie do niego różnego rodzaju biomasy m.in. w celu podwyższenia gęstości energetycznej tego paliwa, zgodnie z celami określonymi w dyrektywie UE3). Wartością dodaną w tym przypadku jest ograniczenie emisji szkodliwych substancji powstających podczas spalania.Ogólna sytuacja polityczna na świecie oraz uwarunkowania prawne wskazują na potrzebę dywersyfikacji stosowanych źródeł energii. W ostatnim czasie powstają nowe projekty wytyczające mapę drogową w tym zakresie, np. "Program dla Śląska" ogłoszony przez Ministerstwo Rozwoju w grudniu 2017 r.4). Jednym z celów w nim określonych jest wykorzystanie potencjału województwa śląskiego w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego [...]

Badania porównawcze aglomeracji odpadowej zendry hutniczej w prasie walcowej DOI:10.15199/62.2019.9.9


  Aglomeracja w prasach walcowych należy do efektywnej metody wytwarzania z materiałów drobnoziarnistych zagęszczonych i kawałkowych produktów o określonym kształcie, wielkości i parametrach. Na końcowy efekt tego procesu, czyli spełniający wymagania odbiorcy produkt, uzyskany przy żądanej wydajności urządzenia i jednostkowych kosztach wytworzenia, mają wpływ właściwości ośrodka sypkiego, sposób jego przygotowania do aglomeracji, konstrukcja prasy i jej konfiguracja układu zagęszczania oraz parametry prowadzonego procesu1-3). Różna podatność ośrodków sypkich na zagęszczanie i scalanie4-8), konieczność uzyskania odpowiednich nacisków jednostkowych oraz produktu o wymaganej gęstości i parametrach wytrzymałościowych, jak również ograniczenia wynikające z możliwości użycia niektórych lepiszcz wymagają przede wszystkim doboru właściwej konfiguracji układu zagęszczania urządzenia, jego geometrycznych cech konstrukcyjnych oraz kształtu powierzchni roboczej elementów formujących. W prasie walcowej układ taki tworzą dozownik nadawy, narzędzia formujące oraz uszczelnienia strefy aglomeracji, czyli elementy mające bezpośredni kontakt z zagęszczanym materiałem1-3, 9, 10). Dobór odpowiedniego dla danego ośrodka drobnoziarnistego układu zagęszczania prasy walcowej wymaga każdorazowo przeprowadzenia stosownych badań eksperymentalnych4-8, 11-19). Celem badań było określenie możliwości i warunków aglomeracji odpadowej drobnoziarnistej zendry hutniczej w prasie walcowej z różnymi konfiguracjami jej układu zagęszczania. Zendra hutnicza w postaci kawałkowej może stanowić komponent wsadu do pieców stalowniczych15). Zastosowanie w technologiach proekologicznych aglomeracji jako sposobu przygotowania do utylizacji drobnoziarnistych odpadów produkcyjnych11, 12, 14-18, 20, 21), niektórych odpadów komunalnych8, 13) lub do wytwarzania stałych paliw kompozytowych4, 5) jest przedmiotem zainteresowania, analiz i badań, w różnych aspektach15-17, 22, 23), w wielu[...]

Granulacja dwustopniowa nawozów mineralnych DOI:10.15199/62.2017.9.10


  Średnioroczna produkcja nawozów mineralnych w latach 2010-2012 w Polsce wyniosła ponad 1,9 mln t1), co czyniło nasz kraj drugim wytwórcą tego produktu w Unii Europejskiej. Racjonalne zastosowanie nawozów mineralnych wiąże się z koniecznością ich scalenia poprzez granulację nawarstwiającą lub ciśnieniową2, 3). W jej wyniku otrzymuje się granule, wypraski lub brykiety. Celem granulacji, będącej jednym z ostatnich etapów wytwarzania nawozów mineralnych, jest nadanie im korzystnych właściwości użytkowych, ułatwiających przechowywanie i stosowanie, a także nadających tym produktom odpowiednie właściwości agrochemiczne4). Do granulacji ciśnieniowej materiałów drobnoziarnistych bardzo często stosuje się prasy walcowe wyposażone w pierścienie formujące o różnej geometrii powierzchni roboczych. Decyduje ona o kształcie brykietu lub wypraski. Ze względu na to, że istotną cechą produktu jest jego skład granulometryczny, scalony materiał poddaje się rozdrobnieniu, a następnie wyodrębnia się odpowiednie klasy ziarnowe. W Katedrze Systemów Wytwarzania AGH przeprowadzono badania mające na celu opracowanie technologii produkcji granulatu z nawo-zów mineralnych przy zastosowaniu pras walcowych. Wyposażono je w pierścienie formujące umożliwiające uzyskanie płaskich wyprasek. Mając na uwadze potrzebę wyznaczenia kosztów aglomeracji, na podstawie otrzymanych wyników badań wyznaczono wartość jednostkowego zapotrzebowania na energię na realizację procesu scalania nawozów mineralnych. Przedstawiono również koncepcję linii technologicznej do granulacji dwustopniowej badanych materiałów. Część doświadczalna Materiał Dostarczone przez zleceniodawcę wielo[...]

Badania porównawcze brykietowania w nowych asymetrycznych układach zagęszczania pras walcowych DOI:10.15199/62.2018.8.25


  Brykietowanie w prasach walcowych należy do skutecznej i wydajnej metody aglomeracji ciśnieniowej stosowanej do różnych materiałów drobnoziarnistych. Pozytywne efekty tego procesu zostają osiągnięte, gdy brykiety posiadają żądaną jakość uzyskaną przy wymaganej wydajności urządzenia i jednostkowych kosztach wytworzenia produktu. Decydują o tym m.in. właściwości ośrodka sypkiego, sposób jego przygotowania do zagęszczania i scalania, konstrukcja prasy i jej konfiguracja oraz parametry procesu aglomeracji1-3). Potrzeba celowej aglomeracji nowych materiałów o różnej podatności na zagęszczanie i na scalanie4-14), konieczność uzyskania wyższych nacisków jednostkowych, równomiernej gęstości oraz odpowiedniej jakości i trwałości produktu jak również ograniczenia wynikające z możliwości użycia niektórych lepiszczy wymagają doboru odpowiedniej konfiguracji układu zagęszczania prasy walcowej, jego geometrycznych cech konstrukcyjnych oraz kształtu wgłębień formujących. Układ taki stanowią te elementy brykieciarki, które mają bezpośredni kontakt z zagęszczanym materiałem, tzn. narzędzia formujące, uszczelnienia strefy aglomeracji oraz zasilacz (podajnik) nadawy1, 2). Ważnym elementem tej konfiguracji, określającym możliwości stosowania i eksploatacji pras walcowych, są ich narzędzia formujące. Ukształtowanie ich powierzchni roboczej, tzn. rodzaj, wielkość oraz kształt wgłębień, sposób ich rozmieszczenia, wybór odpowiedniego tworzywa konstrukcyjnego i metod jego obróbki, a także technika wykonywania wgłębień w istotnym stopniu decydują o dalszej eksploatacji i trwałości zarówno samych narzędzi formujących, jak i prasy. 1364 97/8(2018) Dr hab. inż. Marek HRYNIEWICZ, prof. AGH, w roku 1972 ukończył studia na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. W 1979 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1998 r. stopień doktora habilitowanego na tym samym wydziale. Jest pro[...]

 Strona 1  Następna strona »