Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Robert Mazur"

Badania efektywności natleniania ścieków przy zastosowaniu nowych technologii dyfuzorów mikropęcherzykowych DOI:10.15199/62.2019.9.4


  Biologiczne procesy oczyszczania ścieków komunalnych bazują głównie na tlenowej biodegradacji zanieczyszczeń organicznych. Konsorcja mikroorganizmów w osadzie czynnym oraz błonie biologicznej wykorzystują zanieczyszczenia organiczne jako źródło węgla organicznego. W celu utrzymania właściwego procesu nitryfikacji ścieki oczyszczane wymagają utrzymania stężenia tlenu 2 mg/L1). W większości oczyszczalni komunalnych technolodzy starają się zapewnić stężenie tlenu wynoszące ok. 3 mg/L, co pozwala na uzyskanie odpowiedniego tempa oczyszczania przy relatywnie niskich nakładach energetycznych na aerację2, 3). Wraz ze wzrostem ładunku węgla organicznego w ściekach utrzymanie odpowiedniego stężenia tlenu w substracie wymaga większych nakładów energetycznych3). Napowietrzanie należy do kosztochłonnych procesów i z tego powodu bardzo istotne jest monitorowanie warunków tlenowych. Zużycie energii na ten proces szacuje się na 50-80% w stosunku do całkowitego nakładu na pracę oczyszczalni, bardzo ważny jest zatem odpowiedni dobór urządzeń i optymalizacja ich pracy2, 3). Im mniejsze pęcherzyki powietrza są wprowadzane do substratu, tym większa jest efektywność dyfuzji tlenu w danej objętości roztworu4). Proces aeracji można sklasyfikować wg 3 głównych kategorii wielkości pęcherzyków powietrza: napowietrzanie drobnopęcherzykowe (φ w granicach 0,03-5 mm), średniopęcherzykowe (φ 5-10 mm) i grubopęcherzykowe (φ powyżej 10 mm)4). Dodatkowo w literaturze można znaleźć raporty z badań nad zastosowaniem aeracji mikropęcherzykowej (φ w granicach 10-30 μm) i nanopęcherzykowej (φ poniżej 200 nm)5). Przemysłowe zastosowanie aeracji mikro- i nanopęcherzykowej jest nadal w fazie eksperymentalnej, więc bardzo rzadkie s[...]

The effect of oxygen condition on effectiveness of sewage treatment in submersible technology of nonwoven filters Wpływ warunków tlenowych na skuteczność oczyszczania ścieków bytowych w technologii zatapialnych filtrów włókninowych DOI:10.15199/62.2016.8.18


  Sewage was purified in 6 nonwoven membrane bioreactors (filtration surface 189 cm2, vol. 1.5 L) operated either in quasi-continuous mode or periodically (portions added every 12 h). After start of growing beds and biofilm in the filters, BOD5 and COD were detd. before and after purifn. The quasi-continuously fed bioreactors were slightly more efficient than the periodical ones. Zastosowanie materiałów włókninowych w bioreaktorach jest obecnie bardzo powszechne, są one zarówno nośnikami biomasy, jak również mogą być wykorzystywane w filtracji ścieków. Przedstawiono wyniki badań skuteczności oczyszczania ścieków w reaktorach włókninowych z przepływem grawitacyjnym w dwóch grupach: reaktorów zasilanych w trybie quasi-ciągłym oraz okresowo (porcjami) co 12 h. Po okresie wpracowania "złoża" i zasiedlenia filtra włókninowego przez błonę biologiczną prowadzono badania efektywności oczyszczania ścieków bytowych. Zróżnicowanie warunków tlenowych i hydraulicznych na powierzchni filtra włókninowego miało duży wpływ na szybkość i jakość oczyszczania ścieków. Znacząco lepszymi parametrami oczyszczania odznaczała się grupa bioreaktorów zasilanych w trybie ciągłym. Zastosowanie porcjowego dawkowania ścieków co 3 h i zapewnienie lepszych warunków tlenowych dla błony biologicznej na włókninie nie wpłynęło pozytywnie na jakość oczyszczania. Zmiany wynikające z wysuszania włókniny znacząco pogorszyły zdolności oczyszczania błony biologicznej na filtrach pracujących w trybie zasilania okresowego. Bioreaktory membranowe (MBR) są uznane na rynku jako urządzenia sprawdzone w oczyszczaniu ścieków bytowych. Ich zastosowanie jest jednak ograniczone do małych oczyszczalni o przepływie do 5 m3/d i stosunkowo małych obciążeniach ładunkami zanieczyszczeń organicznych1). Technologie te bazują na metodach oczyszczania przez utwierdzoną na nośnikach włókninowych błonę biologiczną oraz filtrację mechaniczną cząstek zawieszonych. Zastosowanie bioreakto[...]

Zastosowanie odpadów z tworzyw sztucznych w biofiltrach do oczyszczania ścieków bytowych DOI:10.15199/62.2018.9.4


  W krajach szybko rozwijających się od dawna istnieje problem rosnącej ilości odpadów, a co za tym idzie trudności z ich zagospodarowaniem. Priorytetem staje się zatem racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych poprzez zapewnienie zrównoważonej gospodarki odpadami. Około 40% objętości odpadów pochodzących z gospodarstw domowych stanowią odpady z tworzyw sztucznych. Wiąże się z tym konieczność ich odzysku lub recyklingu, co zmniejszy liczbę nowych produktów, a tym samym ograniczy zużycie surowców naturalnych Stosowany jest recykling mechaniczny (materiałowy), recykling chemiczny (surowcowy) i recykling energetyczny (spalanie). Recykling mechaniczny polega na rozdrobnieniu zużytych tworzyw sztucznych do postaci regranulatu lub recyklatu, które nadają się do ponownego przetworzenia. Jednym z przykładów takiego procesu jest recykling mechaniczny zużytych butelek PET. Uzyskane w ten sposób tworzywo może posłużyć do dalszej produkcji np. włókien, tkanin polarowych lub opakowań spożywczych. Od wielu lat Instytut Chemii Przemysłowej w Warszawie zajmuje się poszukiwaniem rozwiązań technologicznych, dotyczących skutecznego recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych1). Osiągnięciem technicznym było tu oparcie produkcji tworzyw konstrukcyjnych nowej generacji na surowcach wtórnych (PET), pochodzących z sektorów urządzeń elektrycznych i elektronicznych1). Jednym z najpowszechniej stosowanych systemów w przydomowych oczyszczalniach ścieków ze względu na prostotę obsługi i ekonomiczność jest osadnik gnilny wyposażony w filtr piaskowy. Układ taki działa jak złoże biologiczne (biofiltr)2-5). Proces efektywnego działania takiego złoża opiera się na utworzeniu na powierzchni materiału wypełniającego filtr warstwy biofilmu (tzw. Schmutzdecke)6-9). Warstwa ta powstaje na granicy faz woda/piasek i składa się z biologicznie aktywnych mikroorganizmów oraz z towarzyszących im substancji organicznych i nieorganicznych. W złożu piaskowym przy dostępie tlenu[...]

 Strona 1