Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Michalik"

Badania reologiczne plastizoli poli(chlorku winylu) barwionych nieorganicznymi pigmentami

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki reologicznych badań plastizoli barwionych pigmentami ze zmodyfikowaną powierzchnią oraz oczyszczonych, a także badań układów dyspersyjnych oczyszczonych pigmentów w ftalanie n-dibutylowym. Pigmentami były siarczki kadmu zawierające siarczek cynku lub selenek kadmu o budowie heksagonalnej zaburzonej, a także pigmenty tlenkowe będące spiekami zawierającymi kobalt, glin, chrom, cynk i żelazo o budowie spinelowej. Wyznaczono liczbę plastyfikatora, powierzchnię właściwą pigmentów a także maksymalną lepkość, współczynnik pseudoplastyczności i enerię aktywacji lepkiego płynięcia. Stwierdzono zasadniczy wpływ rodzaju pigmentu i modyfikacji ich powierzchni na parametry reologiczne plastizoli. Ustalono matematyczne zależności parametrów reologicznych od powierzchni właściwej pigmentów. Sixteen com. inorg. pigments (sp. surface 1.379-20.481 m2/g as detd. with methylene blue adsorption) were used (as received or after purifn. with BuOAC) for prepn. of PVC plastizols in Bu2 phthalate (pigment contents 2-37,5%). The plastizols were studied for viscosity at 20°C and shearing stress 10—150 mPa. The concn. relationships of viscosity, pseudoplasticity factor and viscous flow activation energy were presented as polynomial equations of 1st order. The proportionality constants in the equtions depended on the sp. surface of the pigments used. Najczęściej stosowanym sposobem ochrony konstrukcji, aparatury, urządzeń oraz instalacji przemysłowych przed korozją jest ich zabezpieczenie powłokami ochronnymi lub ochronno-dekoracyjnymi. Zawarte w powłoce pigmenty nie tylko zatrzymują korozję metalu, ale również zapobiegają przed przedwczesnym zniszczeniem samej powłoki. Cząstki pigmentu w powłoce pochłaniają, odbijają i rozpraszają promieniowanie padającego światła chroniąc w ten sposób żywicę lakierową przed destrukcyjnym działaniem promieniowania słonecznego. Wiele pigmentów ma właściwości przeciwkorozyjne wykazując dzi[...]

Powłoki z kompozycji plastizolu poli(chlorku winylu) z różnymi polimerami


  W pracy przedstawiono badania otrzymywania powłok z kompozycji polimerowej plastizolu na bazie emulsyjnego PVC i ftalanu dibutylowego z dodatkiem suspensyjnego PVC lub kopolimeru chlorku z octanem winylu oraz substancji zwiększających adhezję powłoki do podłoża, w postaci epoksydowej farby proszkowej, poliwinylobutyralu lub polietylenu. Badano przyczepność powłoki do metalowego podłoża, twardość względną, tłoczność i temperaturę mięknienia. Stwierdzono, że właściwości reologiczne plastizoli w największym stopniu zmieniają dodatki kopolimeru chlorku z octanem winylu i suspensyjnego poli(chlorku winylu). Z kolei nieznaczny wzrost lepkości powoduje dodatek adhezyjny taki jak proszkowa farba epoksydowa. Polietylen i poliwinylobutyral zachowują się jak obojętne napełniacze. Powłoki o najlepszych właściwościach otrzymano z kompozycji polimerowej plastizolu poli(chlorku winylu) emulsyjnego z suspensyjnym lub kopolimerem chlorku z octanem winylu. W takich kompozycjach polimeru winylowego było nie więcej niż 0,07 m/m. Natomiast dodatku powodującego adhezję powłoki do metalowego podłoża w kompozycji musi być powyżej 0,5 m/m. Z plastizoli PVC z dodatkami polimerów winylowych i substancji nadających adhezję powłoki do metalowego podłoża otrzymano błony o najwyższych właściwościach fi zykomechanicznych, najwyższej temperaturze mięknienia, wysokim połysku, równomierności, i z których nie wypaca się plastyfi kator. Słowa kluczowe: plastizolowa kompozycja powłokowa, fi zyczna modyfi kacja plastizolu PVC Coatings composed of PVC plastisols with different polymers Research work on obtaining coatings from polymer plastisol compositions based on emulsion PVC and dibuthyl phthalate with an addition of either suspension PVC or chloride copolymer with vinyl acetate, and a substance enhancing adhesion of the coating to the substrate in the form of epoxy powder paint, polyvinyl butyral or polyethylene, are presented. The coating’s adhesion to a met[...]

Selection of the optimum configuration stabilizing the aqueous dispersions of pigments. Wybór optymalnego układu stabilizującego wodne dyspersje pigmentów


  Four com. inorg. pigments were dispersed in water in presence of surfactants and thickeners (synthesized in situ). Poly(vinyl alcohol), Na salt of carboxymethyl cellulose as well as water-based polyurethane oligomer, acrylic and metacrylic polymers and copolymers were used as thickeners. The dispersions were studied for stability, crit. micelle concn., viscosity and dispersion efficiency. The systems contg. Na salt of carboxymethyl cellulose or polyurethane oligomer with ethoxylated satd. fatty alc. or fatty amine were most efficient. Przedstawiono wyniki badań określających stabilność wodnych dyspersji nieorganicznych pigmentów tlenkowych o różnej wielkości powierzchni właściwej z użyciem anionowego i niejonowych środków powierzchniowo czynnych oraz zagęszczaczy. Jako środki powierzchniowo czynne posłużyły sól sodowa monoestru kwasu sulfobursztynowego i oksyetylowanego nonylofenolu oraz oksyetylenowane pochodne alkoholu laurylowego, nasyconego alkoholu tłuszczowego i aminy tłuszczowej. Zagęszczaczami były poli(alkohol winylowy), sól sodowa karboksymetylocelulozy, wodorozcieńczalny oligomer poliuretanowy oraz polimery i kopolimery akrylowe i metakrylowe. Najefektywniejszy okazał się układ stabilizatorów zawierający sól sodową karboksymetylocelulozy lub oligomer poliuretanowy z oksyetylenowanym nasyconym alkoholem tłuszczowym lub aminą tłuszczową. Farby rozcieńczalne wodą stanowią nowoczesny rodzaj materiałów malarskich. Wraz z pigmentami i napełniaczami tworzą trwałe dyspersje polimerów w środowisku wodnym. Do ich stabilizacji wykorzystuje się środki powierzchniowo czynne (SPC), a także koloidy ochronne i zagęszczacze. Stabilność dowolnego układu dyspersyjnego polega na zachowaniu niezmienionych właściwości w całej swojej objętości przez odpowiednio długi czas1-4). Postęp w technologii produkcji farb jest związany z badaniami w dziedzinie koloidalnych układów dyspersyjnych. Pozwoliły one na opracowanie nowych podstaw [...]

Wpływ mikrowłókien polimerowych na mrozoodporność betonu DOI:10.15199/33.2015.11.08


  Łączeniemateriałówo różnychwłaściwościach fizykomechanicznych jest w inżynierii materiałowej praktykowane od wielu lat. Wtechnologii betonu również są stosowane takie rozwiązaniawcelu poprawywłaściwości tradycyjnych betonów. Dodanie do mieszanki betonowej włókien w postaci zbrojenia rozproszonego tworzy nowy rodzaj betonu nazwany fibrobetonem, którywporównaniu ze zwykłym betonem charakteryzuje się większą wytrzymałością na rozciąganie przy zginaniu, na ściskanie, na ścinanie oraz odpornością zmęczeniową i udarnością. Obecnośćwłókien istotnie hamuje procesmikro- i makropękania kompozytów cementowych, zarówno na etapie wiązania i dojrzewania redukując skutki osiadania plastycznego, skurczu termicznego, a także skurczu wskutekwysychania, jak równieżw trakcie użytkowania ograniczając wpływ obciążeń eksploatacyjnych. Mankamentem zastosowania włókien jest pogorszenie niektórych właściwości mieszanki betonowej, takich jak konsystencja czy urabialność, ale dzięki zastosowaniu odpowiednich domieszek uplastyczniających można rozwiązać ten problem. Włókna do betonu wykonuje się z różnychmateriałów, a najbardziej popularne są polipropylenowe, stalowe, szklane (cyrkonowane) oraz bazaltowe. Włókna: polipropylenowe i stalowe objęte są normami zharmonizowanymi [10, 11], natomiast pozostałe wprowadza się do obrotu na podstawie Aprobat Technicznych (obecnie Ocen Technicznych). Analizując literaturę krajową dotyczącą fibrobetonów,można zauważyć, że najwięcej uwagi poświęcono właściwościommechanicznymlub reologicznym[1-6], a niewiele miejsca trwałości, w tym mrozoodporności [7].Wliteraturze zagranicznej pojawiają się informacje dotyczące badań wpływu różnego rodzaju włókien na mrozoodporność betonu, lecz wyniki te nie są jednoznaczne [8, 9]. W związku z tym w Zakładzie Betonu Instytutu Techniki Budowlanej rozpoczęto projekt dotyczący badania wpływu różnego rodzaju włókien na mrozoodporność betonów. Skład badanych betonów Do ba[...]

Wpływ odazotowania spalin na możliwość wykorzystania popiołów lotnych w betonie DOI:10.15199/33.2015.12.16


  Weuropejskich elektrowniach i elektrociepłowniach prowadzone są prace związane z modyfikacją procesu spalaniawęgla orazwbudowaniemtzw. instalacji odazotowania gazów spalinowych, a w przypadku wielu obiektówinstalacje takie już funkcjonują. Jest to konsekwencjąwprowadzenia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych [1], która wprowadzam.in. nowe, bardziej restrykcyjne wymagania dotyczące emisji tlenkówazotu ze spalaniawęgla kamiennego i brunatnego [2]. Obecnie do najczęściej stosowanych metod redukcji tlenków azotu, które pozwalają na spełnienie wymagań dotyczących emisji NOx, są metody polegające na iniekcji związków amonowych [3]. Proces ten realizuje się najczęściej metodą selektywnej redukcji katalitycznej (SCR) lub selektywnej redukcji niekatalitycznej (SNCR). Pojawiły się obawy, że zmiany temogą wpłynąć na jakość otrzymywanych lotnych popiołów krzemionkowych, powszechnie stosowanych m.in. w budownictwie [4, 5, 6]. W literaturze znajduje się wiele sprzecznych danych dotyczących wpływu metod odazotowania spalin polegających na iniekcji związków amonowych na właściwości popiołów lotnych i ich późniejsze wykorzystanie. Niektóre źródła wskazują [7, 8], że oprócz korzystnego efektu usuwania tlenkówazotu z gazówspalinowych,metody stosującewtrysk związków amonowych do komory spalania mogą skutkować obecnością amoniaku lub związków amonowych w popiołach lotnych. W związku z tym w Zakładzie Betonu Instytutu Techniki Budowlanej podjęto realizację projektu, który ma na celu zbadanie, jakie zmiany zachodząwpopiołach lotnych po procesie odazotowania gazów spalinowych metodą SNCR i jak te zmiany oddziałują na zaczyny i zaprawy cementowo-popiołowe. Próbki do badań Wbadaniach wykorzystano popiół lotny krzemionkowy powstający ze spalania węgla kamiennego. Materiał do badań był pobierany w czterech partiach w dwumiesięcznych odstępach. Próbki popiołów lotnych pobierano jedno[...]

Powłoki hybrydowe z żywicy epoksydowej i poliwinylobutyralu z polimerami winylowymi


  Przedstawiono wyniki badań otrzymywania powłok hybrydowych z proszkowej kompozycji żywicy epoksydowej (EP) i poliwinylobutyralu (PVB) z polietylenem (PE-LD), poli(chlorkiem winylu) suspensyjnym (PVC-S), emulsyjnym (PVC-E), kopolimerem chlorku winylu (VC) z octanem winylu (VAC) oraz ftalanem dibutylowym (DBP). Badano twardość względną, tłoczność i temperaturę mięknienia powłok. Stwierdzono najlepszą mieszalność EP z PE i największą zmianę właściwości powłok z tej kompozycji. Powłoki o zdecydowanie gorszych właściwościach otrzymuje się z PVB w kompozycji PVC-S lub PVC-E oraz kopolimerem VC z VAC. W tym przypadku ilość polimeru winylowego nie może przekraczać 30% mas. Powłoki o większej elastyczności i mniejszej twardości otrzymuje się z mieszaniny polimeru winylowego z 35% mas. plastyfikatora i PVB w ilości 30-70% mas. Z kompozycji EP, PVB i plastyfikowanego polimeru winylowego otrzymano powłoki o najlepszych właściwościach, elastyczne o wysokim połysku i równomierności. Hybrid coatings of powder epoxy resins and polyvinylbutyral with vinyl polymers were prepd. and studied. Polyethylene, both suspension and emulsion poly(vinyl chloride), copolymer of CH2=CHCl with CH2=CHOAc were used together with the Bu2 phthalate plasticizer. Relative hardness and softening temp. were detd. Cupping tests were also performed. The Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy Edwin Makarewicz*, Agnieszka Michalik, Oleksander Shyichuk Powłoki hybrydowe z żywicy epoksydowej i poliwinylobutyralu z polimerami winylowymi Hybrid coatings of epoxy resin and polyvinylbutyral with vinyl polymers Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej, Uniwersytet Technologiczno- -Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy, ul. Seminaryjna 3, 85-326 Bydgoszcz, tel.: (52) 374-90-79, fax: (52) 374-90-05, e-mail: makar@utp.edu.pl * Autor do korespondencji: Dr hab. inż. Edwin MAKAREWICZ, prof. UTP w roku 19[...]

Ekologiczne kryteria oznakowania wyrobów z autoklawizowanego betonu komórkowego


  Wieloparametrowe etykietowanie ekologiczne (typu I)wyrobów budowlanych ma na celu wyróżnienie wyrobów charakteryzujących się obniżonym negatywnym oddziaływaniem na środowisko w kluczowych fazach cyklu życia przez podaniewiarygodnej, transparentnej iweryfikowalnej informacji. Zgodnie z normą ISO 14024 [1], oznakowanie tego typu jest w pełni dobrowolne, a wymagania wielokryterialnemają być opracowywane przez niezależną stronę trzecią. Oznakowanie ekologiczne wyrobów staje się istotnym narzędziem realizacji polityki zrównoważonej produkcji i konsumpcji w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem roli, jaką mają odegrać tzw. zielone zamówienia publiczne [2]. Specyfikacje przetargowewprzypadku takich zamówień zawierająwymagania dotyczące właściwości środowiskowych obiektów i wyrobów budowlanych, a jednymze sposobów weryfikacji ich spełnienia może być posiadanie przez oferowanywyrób oznakowania ekologicznego typu I. W Polsce, Krajowy Plan Działań wdziedzinie zrównoważonych zamówień publicznych na lata 2010 - 2012 przewidywał podwyższenie udziału "zielonych zamówień publicznych" do 20% [3]. W związku z tym, w Instytucie Techniki Budowlanej od 2010 r. prowadzone są prace badawcze nad kryteriami deklaracji środowiskowych I typu objętych procedurą certyfikacji zgodną z wymaganiami rozporządzeniaWE nr 66/2010 (EUEcolabel) [4]. Kryteria obejmują zarówno wybrane grupy wyrobów objęte Decyzjami KomisjiEuropejskiej, ustalającymi specyficzne wymagania przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego, jak też inne grupywyrobówbudowlanych uznane przez ekspertówza dysponujące odpowiednim potencjałem demonstracji poprawy właściwości ekologicznych. Z uwagi na brak harmonizacji w przypadku niektórych metod badawczych, w indywidualnych przypadkach dopuszcza się uwzględnieniemetod i dokumentów odniesienia innych niż zawarte w kryteriach (pod warunkiem potwierdzenia ich równoważności przez Instytut Techniki Budowlanej)[...]

Badania wpływu parametrów budowy nieorganicznych pigmentów na ich właściwości adsorpcyjne


  Przedstawiono wyniki badań budowy i struktury krystalograficznej kilkunastu nieorganicznych pigmentów stosowanych do barwienia tworzyw sztucznych oraz do wyrobu farb. Określono też wielkość ich powierzchni właściwej. Ustalono, że struktura krystalograficzna oraz skład atomowy pigmentów mają wpływ na ich barwę, natomiast nie mają związku z powierzchnią właściwą. Stwierdzono, że na wielkość powierzchni właściwej w istotny sposób wpływa rodzaj operacji jednostkowych i parametry procesu technologicznego produkcji pigmentów. Wykazano istnienie zależności między stopniem rozwinięcia powierzchni pigmentu a jego zdolnością do wiązania plastyfikatora. Sixteen com. inorg. pigments were purified by extn. with AcOBu and studied for sp. surface (adsorption of methylene blue), interplanar distance, phase compn. (X-ray diffraction) and plasticizer no. The sp. surface did not depend on crystallographic structure and at. compn. but strongly affected the adsorption ability of the pigments. Niszczenie metali przez korozję i powodowane przez nią straty można obniżyć przez dobór metalu konstrukcyjnego oraz metody jego antykorozyjnego zabezpieczenia. Ze wszystkich stosowanych metod i sposobów ochrony metali przed korozją największe zastosowanie znalazły powłoki malarskie. W większości przypadków podstawową funkcję antykorozyjną w powłoce spełnia pigment, który dodatkowo nadaje jej odpowiednie właściwości fizykomechaniczne i fizykochemiczne. Pigmenty nieorganiczne spełniają różnorodne funkcje w wielu dziedzinach techniki1-3). Pigmenty są barwnymi substancjami o wysokiej dyspersyjności, są nierozpuszczalne w ciekłym środowisku i zdolne do tworzenia z żywicami lub spoiwami lakierowymi dekoracyjnych lub dekoracyjno- ochronnych powłok. Zazwyczaj są to nieorganiczne sole lub tlenki wielowartościowych metali, metaliczne pyły oraz pudry, a także związki organiczne. Pigmenty organiczne najczęściej są wykorzystywane do podkreślenia intensywności dane[...]

 Strona 1