Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Wojciech Burakowski"

SYNCHRONIZACJA ŁĄCZY WIRTUALNYCH ZARZĄDZANYCH METODĄ SZEREGOWANIA OPARTĄ NA CYKLU DOI:10.15199/59.2017.8-9.69


  Jednym z kluczowych aspektów dla zagadnień związanych z wirtualizacją jest zapewnienie izolacji pomiędzy systemami wirtualnymi, które współdzielą te same zasoby fizyczne. Izolacja ta jest zapewniona jedynie wtedy, kiedy wydajność działania jednego wirtualnego systemu nie zależy od obciążenia ruchowego pozostałych wirtualnych systemów dzielących pomiędzy sobą dany zasób, czyli węzeł sieci i łącza. W artykule skupimy się jedynie na problemach związanych ze współdzieleniem łącza. Łącza wirtualne o żądanej przepływności bitowej zostały ustanowione z zastosowaniem podziału czasowego tak jak to ma miejsce w systemach TDMA (ang. Time Division Maltiplexing Access) Jednym z wyników realizacji projektu "Inżynieria Internetu Przyszłości" [1, 2, 3] było zbudowanie prototypu Systemu IIP charakteryzującego się zastosowaniem podwójnej wirtualizacji infrastruktury sieciowej. System ten umożliwia uruchomienie na jednej infrastrukturze fizycznej kilku równolegle działających systemów wirtualnych, tj. w tym przypadku kilku Równoległych Internetów (RI). Równoległe Internety z założenia, mogą różnić się zarówno rozwiązaniami dla płaszczyzny sterowania jak i rozwiązaniami dla płaszczyzny przekazu danych, w szczególności formatem przekazywanych bloków danych. W Systemie IIP zdefiniowano 3 Równoległe Internety [4]: RI-IPv6 QoS (ang. Internet Protocol Quality of Service), RI-CAN, czyli sieć świadomą przekazywanej treści (ang. Content Aware Network), oraz RI-DSS, czyli sieć oferującą emulację kanałów o stałej szybkości bitowej (ang. Data Streams Switching). W ramach każdego z systemów wirtualnych możliwe jest uruchomienie wielu sieci wirtualnych, co stanowi drugi poziom wirtualizacji. RI 1 RI 2 RI N Łącze wyjściowe Mechanizm szeregowania bazujący na cyklu T1 T2 TN cykl Rys. 1. Tworzenie łączy wirtualnych w Systemie IIP We wspomnianym Systemie IIP zapewniono izolację pomiędzy łączami wirtualnymi przez czasowy podział łącza fizycznego, czy[...]

Architektura systemu IIP


  Internet przyszłości jest obecnie tematyką wiodącą, realizowaną w ramach 7. Programu Ramowego Unii Europejskiej. Rokrocznie odbywają się dwa spotkania, dotyczące Internetu przyszłości (Future Internet Assembly) zrzeszające wykonawców projektów europejskich i narodowych, reprezentantów gremiów standaryzacyjnych (ITU-T, IETF, ETSI) oraz przemysłu, operatorów sieci i dostawców usług. Jednym z podstawowych zagadnień jest opracowanie architektury dla Internetu przyszłości. Rolę koordynacyjną w pracach nad tym zagadnieniem pełni Grupa FIArch (Future Internet Architecture Group). Dlaczego ta tematyka jest obecnie tak ważna? Internet w obecnej wersji odniósł ogromny sukces na świecie. Uważa się, iż jego rozwój jest wręcz wskaźnikiem rozwoju cywilizacji. Oczekuje się, iż w dającej się przewidzieć przyszłości (tj. do ok. roku 2020) liczba nowych urządzeń przyłączonych do Internetu będzie 10 razy większa niż obecnie. Wiąże się to z nowymi oczekiwaniami w wyniku wprowadzenia nowych zastosowań, w takich dziedzinach, jak e-zdrowie, e-edukacja, sieci otoczenia człowieka (domowe, samochodowe) itd. Jednocześnie powszechnie uznano, iż dalszy rozwój Internetu oparty na protokole IP będzie stanowił istotną barierę dla wprowadzenia nowych zastosowań. Podsumowanie ograniczeń obecnie działającego Internetu można znaleźć np. w [1]. Główne przyczyny tego stanu rzeczy wynikają z własności sieci TCP/IP. Ogólnie ujmując, sieć ta jest zbyt prosta, co powoduje iż dodanie do niej nowych funkcji powoduje powstanie skomplikowanych systemów, trudnych do zaimplementowania i utrzymania przez operatorów sieci. Przykładem rozwiązań sieciowych, które zostały przetestowane w prototypach, a jeszcze nie zaimplementowane, jest sieć NGN (Next Generation Network), która wymaga wprowadzenia sygnalizacji i rezerwacji zasobów do realizacji połączeń z tzw. gwarancją jakości przekazu pakietów, co jest z kolei wymagane dla wielu aplikacji. Jak wspomniano, zagadnienie opracowan[...]

W kierunku Internetu przyszłości: równoległe internety DOI:10.15199/59.2015.2-3.10


  Infrastruktura sieciowa obecnego Internetu opiera się głównie na protokole IPv4. Jednocześnie trwa transformacja z wersji IPv4 na wersję IPv6, co jest podyktowane koniecznością zwiększenia puli adresowej. Zasadniczymi cechami obecnego Internetu są: zapewnienie możliwości połączenia "każdy z każdym" (connectivity) oraz ogólnoświatowy zasięg. Sieć Internet nazywa się siecią sieci. Nie ma w niej bowiem zaimplementowanych mechanizmów sterowania całą siecią i odbywa się ono na zasadzie współpracy pomiędzy sąsiadującymi (połączonymi) ze sobą domenami. Podstawową usługą oferowaną obecnie w sieci Internet jest usługa best effort, zaś jakość przekazu danych polepsza się przez zwiększanie, tam gdzie jest to możliwe, przepływności łączy transmisyjnych. Niestety, zwiększanie to jest ograniczone, zwłaszcza w sieciach bezprzewodowych. Należy też podkreślić, co jest niezmiernie ważne, że pomimo stale rozbudowywanej sieci Internet, dotychczas nie było poważnej i rozległej terytorialnie jego awarii. Korzystanie z Internetu staje się coraz powszechniejsze. Stale pojawiają się nowe jego zastosowania dotyczące różnych dziedzin, począwszy od rozrywki do profesjonalnych aplikacji np. z obszaru e-zdrowie. Dlatego też dalszy rozwój Internetu w kierunku zwiększania jego zdolności obsługowych jest podstawowym zagadnieniem badawczym i wdrożeniowym na świecie. Ma to również odzwierciedlenie w obszarach badawczych określonych w realizowanym obecnie głównym programie europejskim Horyzont 2020 [1]. Sektor aktywności badawczej związanej z rozwojem Internetu jest umieszczony w dziale Technologii Informacyjno- Komunikacyjnych TIK (Information and Communications Technologies - ICT). Tak duże znaczenie rozwoju Internetu wynika z jego użyteczności i połączenia z rozwojem cywilizacyjnym, na przykład dotyczącym budowy inteligentnych miast. Chociaż zawsze z pewną ostrożnością należy patrzeć na prognozy, to jednak zakłada się, iż sieć Internet będzie się rozwijała [...]

Rozległe sieci badawcze dla testowania rozwiązań nowych generacji internetu DOI:10.15199/59.2015.8-9.1


  Obserwowany w ostatniej dekadzie intensywny rozwój technik komunikacyjnych spowodował, iż stale pojawiają się nowe propozycje rozwiązań w obszarze komunikacji: człowiek - człowiek, człowiek - maszyna oraz maszyna - maszyna. Rozwiązania te, z sukcesem testowane w małych laboratoriach firm i instytucji, nie zawsze spełniają wymagania stawiane przed nimi w docelowym rozproszonym środowisku technik informacyjnych i komunikacyjnych (Information and Communication Technology - ICT). W związku z tym powstało zapotrzebowanie na duże rozproszone laboratoria sieciowe, umożliwiające testowanie produktów w środowisku niemalże zbliżonym do docelowych warunków, w których mają być wdrożone. Ponadto obecna infrastruktura sieciowa w ogromnej mierze opiera się na rozwiązaniach sprzed ponad trzech dekad. Nie odpowiadają one dzisiejszym potrzebom i stanowią ograniczenie dla dalszego rozwoju globalnej sieci. Wyeksploatowanie puli adresów IPv4, rosnące koszty i niska wydajność obecnego modelu rutingu pakietów IP, problemy z bezpieczeństwem i brak skalowalności, brak gwarancji jakości przekazu pakietów i nieefektywne metody obsługi mobilności użytkowników to główne wady dzisiejszej sieci Internet, wstrzymujące jej rozwój. Dążąc do rozwiązania tych problemów, rozpoczęto badania nad alternatywnymi architekturami, szybkimi i skalowalnymi, które odpowiadałyby potrzebom nie tylko dzisiejszych czasów, ale również przyszłych. Jednakże ze względu na mnogość protokołów i ich implementacji, a także stosowanie różnego typu sprzętu w sieci Internet, ogromną trudność sprawia walidacja nowych rozwiązań w rzeczywistym środowisku sieciowym. W artykule przedstawiono rozwój laboratoriów i sieci testowych w ciągu ostatnich lat w Europie, na świecie i ostatnio w Polsce. Przedstawiono także motywację i główne cele tworzenia dużych rozproszonych laboratoriów zrzeszających wiele jednostek badawczych. Omówiono ewolucję infrastruktur badawczych, kładąc nacisk na opis infr[...]

Dlaczego wdrożenie protokołu IPv6 jest ważne dla rozwoju Internetu?

Czytaj za darmo! »

Prace nad nowym protokołem, mającym zastąpić IP w wersji 4 (IPv4), rozpoczęły się już na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i zakończyły się przyjęciem pierwszego standardu (RFC 2460) w roku 1998 dla protokołu nazwanego IPv6 [1], w ramach organizacji standaryzacyjnej Internet Engineering Task Force (IETF). Jednym z głównych powodów podjęcia tych prac była ograniczona przestrzeń adresowa w protokole IPv4 oraz bardzo duża dynamika alokacji wolnych adresów. Dodatkowo, przystępując do opracowania nowej wersji protokołu IP, zdefiniowano wiele funkcji, wspomagających między innymi bezpieczeństwo, ruting, a także mobilność. Aktualne prognozy, dotyczące wyczerPrace nad nowym protokołem, mającym zastąpić IP w wersji 4 (IPv4), rozpoczęły się już na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i zakończyły się przyjęciem pierwszego standardu (RFC 2460) w roku 1998 dla protokołu nazwanego IPv6 [1], w ramach organizacji standaryzacyjnej Internet Engineering Task Force (IETF). Jednym z głównych powodów podjęcia tych prac była ograniczona przestrzeń adresowa w protokole IPv4 oraz bardzo duża dynamika alokacji wolnych adresów. Dodatkowo, przystępując do opracowania nowej wersji protokołu IP, zdefiniowano wiele funkcji, wspomagających między innymi bezpieczeństwo, ruting, a także mobilność. Aktualne prognozy, dotyczące wyczerpywania się wolnych adresów IPv4, dokonywane przez Internet Assigned Numbers Authority (IANA) wskazują, że adresy te skończą się pomiędzy rokiem 2010 a 2013. Na rys. 1 przedstawiono prognozę wyczerpywania się puli adresów IPv4 w zależności od metody określającej wzrost szybkości przydziału adresów IPv4 [2]. Przedstawiono cztery metody szacowania wzrostu szybkości alokacji wolnych adresów: płynną wielomianową, wykładniczą i liniową. W przypadku metody płynnej przewiduje się, że pula adresowa IPv4 wyczerpie się przed 2011 rokiem, a w przypadku zastosowania metody liniowej przed 2013 rokiem. W przypadku meto[...]

 Strona 1