Wyniki 1-1 spośród 1 dla zapytania: authorDesc:"PATRYK SZYWALSKI"

Analiza odkształceń ramy quadrocoptera klasy 130 wykonanej z wykorzystaniem technologii druku 3D DOI:10.15199/148.2018.6.5


  Obecnie coraz większą popularność zyskują drukarki 3D. Umożliwiają one drukowanie, w zależności od rozmiaru przestrzeni roboczej, niemalże każdego kształtu z różnych materiałów. Najpopularniejszymi materiałami do druku są ABS (akrylonitrylo-butadieno-styren), PETG (politereftalan etylenu z domieszką glikolu) oraz PLA (polikwas mlekowy). Możliwości technologiczne pozwalają również na wydruk z materiałów gumo-, pleksi-, karbon - i drewnopodobnych. Największą różnicą filamentów (materiałów wykorzystywanych do druku) jest struktura, wytrzymałość oraz cena materiału. W artykule sprawdzono wytrzymałość ramy quadrocoptera klasy 130 (przekątna pomiędzy osiami silników 130 mm) wydrukowanej w technologii 3D. Do zalet technologii wydruku 3D można zaliczyć mniejszy koszt wytworzenia pojedynczego elementu (ponaddwukrotnie w porównaniu z frezowaniem) oraz możliwość wytworzenia praktycznie dowolnego kształtu ramy. Dodatkowo, posiadając drukarkę 3D (tańsza od frezarki CNC), można wydrukować badaną ramę w około 1,5 godziny [1]. Projekt ramy i symulacja obciążenia Projekt ramy rozpoczęto od zwymiarowania oraz narysowania komercyjnej ramy w programie Inventor 2017 firmy Autodesk [2]. Badania skupiały się głównie na pomiarze przemieszczenia ramion, gdzie zamocowane są silniki. Komercyjna rama została wykonana z kompozytu zbrojonego włóknami szklanymi i polimerową osnową (GFRP - Glass Fiber Reinforced Polymer). Symulując obciążenie ramy, wyznaczono przemieszczenie oraz współczynniki bezpieczeństwa. Na podstawie tych parametrów projektowano kolejne ramy. W obliczeniach uwzględniono współczynnik bezpieczeństwa, który określa maksymalne dopuszczalne naprężenie do naprężenia równoważnego (von Misesa). Musi on być większy niż 1, w przeciwnym wypadku występuje trwałe odkształcenie. Elementy konstrukcyjne projektuje się tak, aby współczynnik bezpieczeństwa mieścił się w granicach od 2 do 4 [3]. Symulacja zakładała sprawdzenie pięciu materiałów. Tr[...]

 Strona 1