Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Łukasz Tuhy"

Biologiczne komponenty nawozowe z mikroelementami


  Przedstawiono problem niedoboru mikroelementów w glebie i w roślinach oraz sposoby zapobiegania mu poprzez aplikowanie różnych nawozów. Jako alternatywę dla stosowanych metod zaproponowano biologiczne komponenty nawozowe wzbogacone w pierwiastki śladowe metodą biosorpcji. Pokazano zalety tych nawozów w porównaniu z dostępnymi na rynku preparatami chelatowymi oraz solami nieorganicznymi. Effects of addn. of micronutrients, chelating agents and biolog. components on qual. of fertilizers (good bioavailability and biodegradability) were discussed. Niedobór mikroelementów zarówno w glebach, jak i w roślinach jest problemem globalnym. Rośliny potrzebują mikroelementów do przeprowadzania procesów niezbędnych do ich przetrwania oraz prawidłowego wzrostu. Korzyści płynące z uprawy roślin na glebach bogatych w biodostępne formy mikroelementów były wielokrotnie opisywane w literaturze1, 2). Najłatwiejszym sposobem dostarczania glebie mikroelementów jest stosowanie nawozów zawierających ich rozpuszczalne lub nierozpuszczalne związki3). Jednak obecność mikroelementów w glebie nie zawsze jest jednoznaczna z ich biodostępnością dla roślin4), dlatego ważne jest podawanie mikroelementów w odpowiedniej postaci. W poprzednich latach polityka nawozowa skupiała się na dostarczaniu glebie i roślinom makroelementów w postaci nawozów NPK, mających na celu poprawę zdolności roślin do pobierania z gleby innych składników odżywczych, w tym mikroelementów5). Pokazano, że odpowiednie stosowanie nawozów azotowych stanowi skuteczny sposób wzbogacania roślin przede wszystkim w Fe i Zn6), jednak zbyt intensywne ich wykorzystywanie może doprowadzić do deficytu mikroelementów w glebie Politechnika Wrocławska Łukasz Tuhy*, Agnieszka Saeid, Katarzyna Chojnacka Biologiczne komponenty nawozowe z mikroelementami Biological fertilizer components with micronutrients Dr inż. Agnieszka SAEID w roku 2006 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocław[...]

Extraction of seaweed with potassium lye Ekstrakcja glonów ługiem potasowym DOI:10.12916/przemchem.2014.771


  Baltic seaweeds (Enteromorpha sp.) were extd. with aq. soln. of KOH (1 M) at room temp. for 30 min. The exts. were dild. down to concn. 2.5-10% and used for cultivation of Lepidium sativum. Natural biomass of algae, algal exts. and the germinated plants was studied for elemental compn. Addnl., the av. length of the plants was measured and compared with that from the control group (distd. water). Lepidium sativum in the exp. group (seaweed ext. 2.5%) was by 15% longer than in the control group. The content of microelements (B, Cu, Fe, Mn, Zn) was also higher in all exptl. groups than in the control group. Przedstawiono wyniki badań dotyczące wpływu ekstraktu glonowego wytworzonego przez hydrolizę chemiczną z użyciem wodorotlenku potasu na długość roślin i skład pierwiastkowy rzeżuchy ogrodowej (Lepidium sativum). Surowiec do wytwarzania ekstraktów stanowiły makroalgi bałtyckie Enteromorpha sp. Zbadano wpływ trzech stężeń ekstraktów (2,5%, 5% i 10%) na kiełkowanie rzeżuchy. Poddano analizie wielopierwiastkowej metodą ICP-OES biomasę alg, wytworzone ekstrakty glonowe oraz biomasę roślinną (rzeżucha). Wyznaczono również średnią długość rośliny w grupach doświadczalnych i kontrolnej. Otrzymane wyniki opracowano metodami statystycznymi przy użyciu oprogramowania Statistica ver. 9.0. Wykazano, że długość roślin wzrastała wraz ze zmniejszaniem stężenia stosowanego ekstraktu glonowego (10%, 5%, 2,5%). Rzeżucha w grupie E2,5% była o 15% dłuższa niż w grupie kontrolnej (woda destylowana). Zaobserwowano również, że we wszystkich gru- Politechnika Wrocławska Izabela Michalak*, Łukasz Tuhy, Katarzyna Chojnacka Extraction of seaweed with potassium lye Ekstrakcja glonów ługiem potasowym DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.771 Mgr inż. Łukasz TUHY w roku 2010 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. Jest doktorantem w Instytucie Technologii Nieorganicznej i Nawozów Mineralnych Politechniki Wrocławskie[...]

Study on bioavailability of zinc ions and other microelements from new biological fertilizer components under in vitro conditions Badanie przyswajalności jonów cynku i innych mikroelementów z biologicznych komponentów w badaniach in vitro DOI:10.12916/przemchem.2014.1157


  Zn ions were adsorbed from aq. solns. on peat, compost, pine bark, spent mushroom substrate, Fucus sp., baltic seaweeds and a residue from their supercrit. CO2 extn. In the next step the adsorbents were extd. with distd. water, NH4 citrate and KNO3 solns. to recover soluble, bioavailable and mobile fractions of Zn ions and other nutrients. The bioavailable fraction constituted 73.5-93.9%, water-sol. fraction 2.92-19.9% while the mobile fraction 33.6-57.2% of adsorbed Zn ions depending on the biomass type. Przeprowadzono badania przyswajalności jonów Zn2+ z biologicznych komponentów nawozowych zawierających cynk w roztworze azotanu(V) potasu w warunkach in vitro. Wyznaczono frakcję mobilną jonów Zn2+ oraz udowodniono stopniowe uwalnianie jonów Zn2+. Pokazano również, że biologiczne komponenty nawozowe z mikroelementami stanowią źródło dodatkowych mikro- i makroskładników w formie dostępnej dla roślin. Na podstawie składu pierwiastkowego otrzymanych ekstrak-tów wyznaczono macierz korelacji, a otrzymane wyniki porównano z badaniami in vivo oraz doniesieniami literaturowymi. Pokazano, że wyniki badań in vitro są zbliżone do badań in vivo i mogą być traktowane jako screening właściwości użytkowych nawozów oraz komponentów nawozowych. Organizmy żywe, zarówno zwierzęta jak i rośliny, do prawidłowego funkcjonowania oprócz makroelementów potrzebują mikroskładników nawozowych. Mimo że występują one w roślinach w niewielkich ilościach, pełnią kluczowe funkcje w przebiegu wielu biochemicznych procesów, takich jak synteza białek lub hormonów roślinnych1). Biorą również udział w przemianach azotu oraz odpowiedziach na choroby i czynniki stresowe2-4). Problem niedoboru mikroelementów dotyczy zarówno gleb, jak i roślin5). Przekłada się on również na deficyt tych pierwiastków u ludzi, dotykając 70% globalnej populacji6). Jednym ze sposobów przeciwdziałania niedoborowi mikroelementów jest biofortyfikacja żywności7). Metodom biotechnologi[...]

New generation of biomass-based micronutrient fertilizers Nawozy mikroelementowe nowej generacji na bazie biomasy DOI:10.15199/62.2017.1.9


  A review, with 80 refs., of alternative and biomass-based micronutrient fertilizers. Niedobór mikroelementów w glebach, a co za tym idzie, także w roślinach, jest przedstawiany jako problem globalny, któremu trzeba przeciwdziałać. Pierwiastki, którym literatura naukowa poświęca najwięcej uwagi w związku z ich niedoborem to przede wszystkim cynk, mangan oraz miedź. Deficyt tych pierwiastków może być przyczyną zaburzeń w metabolizmie roślin, przyczyniając się do zmniejszenia plonowania oraz spadku jakości żywności pochodzenia roślinnego. Skutkiem tego jest narażenie ludzi na deficyt mikroelementów, co może prowadzić do poważnych zaburzeń i chorób cywilizacyjnych wśród mieszkańców wielu krajów, szczególnie rozwijających się. Szacunkowo, nawet 70% populacji może być dotkniętych niedoborem mikroelementów z powodu braku tych pierwiastków w diecie. Polska jest liczącym się w świecie producentem nawozów mineralnych. Z wynikiem ponad 1,8% światowej produkcji nawozów azotowych i fosforowych plasuje się na trzecim miejscu w Europie1). Największym producentem i jednocześnie dostawcą nawozów na polskim rynku są zakłady należące do Grupy Azoty. Drugi segment stanowią mniejsze przedsiębiorstwa specjalizujące się przede wszystkim w wytwarzaniu nawozów płynnych. Zużycie nawozów w Polsce od lat charakteryzuje się zróżnicowaniem regionalnym, będąc największym w rejonach Polski północno-zachodniej zaś najniższym w rejonach wschodnich i południowo-wschodnich2). Polityka nawozowa ostatnich lat bazowała na intensywnym nawożeniu roślin preparatami zawierającymi głównie makroskładniki pokarmowe: azot, fosfor oraz potas (NPK). Celem takiego postępowania było dążenie do zwiększenia pobierania z gleby mikroskładników pokarmowych3). Udowodniono, że zwiększone nawożenie NPK skutecznie wpływa na pobór cynku i żelaza z gleby, jednak zbyt intensywne wykorzystanie nawozów makroelementowych może doprowadzić do zubożenia gleb w mikroelementy, a co za tym i[...]

Zastosowanie ekstraktów glonowych w wytwarzaniu nawozów, pasz, żywności i kosmetyków


  Przedyskutowano różne kierunki zastosowania ekstraktów glonowych - jako komponenty nawozów, pasz, żywności i kosmetyków. Scharakteryzowano związki biologicznie czynne występujące w ekstraktach wytworzonych różnymi metodami. Przedstawiono ich mechanizm działania, użyteczny dla roślin, zwierząt i ludzi. A review, with 58 refs. Pierwszy raz ekstrakty glonowe zostały wykorzystane w rolnictwie ok. 60 lat temu. Obecnie dostępne na rynku komercyjne ekstrakty glonowe to ciecze o zabarwieniu od zielonego do lekko brązowego i odczynie lekko kwaśnym1). Szerokie zastosowanie w rolnictwie znalazły ekstrakty z Ascophyllum nodosum, Fucus spp., Laminaria spp., Sargassum spp. i Turbinaria spp.2). Ekstrakty glonowe są bogatym źródłem jonów miedzi, kobaltu, manganu i żelaza1). Ponadto zidentyfikowano wiele bioaktywnych związków, których obecność może znacząco poprawić wzrost i witalność roślin (tabela 1). Wśród nich wymienić należy aminokwasy, witaminy i mikroelementy3) oraz hormony typowe dla roślin wyższych4). Ekstrakty stanowią również cenne źródło związków odżywczych oraz chroniących rośliny przed patogenami i insektami1, 5-10). Hormony występujące w glonach są również aktywne w ekstraktach glonowych11). Charakter oraz stężenie bioaktywnych związków w ekstraktach glonowych zależą od ich struktury i zawartości w glonach oraz sposobu otrzymywania ekstraktów glonowych1). Bardzo ważny jest odpowiedni dobór warunków procesu ekstrakcji. Tradycyjna ekstrakcja bazuje na rozpuszczalnikach organicznych, które są często toksyczne i łatwo palne12). Przeważnie ekstrakcja z biomasy glonów odbywa się z wykorzystaniem heksanu ze względu na niski koszt i względnie dużą wydajność. Również enzymy mogą być wykorzystywane do hydrolizy ścian komórkowych i przeprowadzenia substancji biologicznie czynnych do fazy ciekłej. Ich zastosowanie Zastosowanie ekstraktów glonowych w wytwarzaniu nawozów, pasz, żywności i kosmetyków Use of seaweed extracts for productio[...]

In vivo evaluation of fertilizing properties of new biocomponents with micronutrients Ocena właściwości nawozowych nowych biokomponentów z mikroelementami w warunkach in vivo DOI:10.12916/przemchem.2014.1432


  Residues of supercrit. extn. of raspberry, strawberry, blackcurrant and linen seeds were satd. with Zn2+ ions by adsorption from aq. soln. of ZnSO4, analyzed for elemental compn. and used as new biocomponents of micronutrients in plant growing. Their applicability was studied in vivo germination tests on garden cress (Lepidium sativum) to det. the Zn transfer factors from substrate to the plant mass. The plant length was the highest in the case of raspberry seeds. No toxic effects were obsd. Zbadano właściwości nawozowe nowych biokomponentów z mikroelementami, otrzymanych z pozostałości po ekstrakcji nadkrytycznej CO2. Biomasa została wzbogacona w jony Zn2+ metodą biosorpcji. Jako metodę oceny wybrano szalkowe testy in vivo przy wykorzystaniu rzeżuchy. Testy in vivo przeprowadzane w modelowym układzie zamkniętym pozwalały na odwzorowanie warunków podczas standardowej hodowli (natężenie światła, optymalna wilgotność), dając jednocześnie możliwość określenia transferu składników nawozowych z podłoża do rośliny. Badano również cechy plonu, zaobserwowano toksyczny wpływ nadmiaru jonów Zn2+ w dużych dawkach soli ZnSO4 oraz chelatu Zn-EDTA. Toksycznego efektu nie zaobserwowano dla badanych biokomponentów otrzymanych z pozostałości po ekstrakcji nadkrytycznej pestek maliny, truskawki, czarnej porzeczki i lnu. Niedobór mikroelementów jest uznawany za globalny problem, szczególnie widoczny w krajach rozwijających się1). Rosnące zapotrzebowanie na mikroelementy wynika z intensywnej uprawy gleb. Zubożone w mikroelementy gleby wymagają stosowania nawozów uzupełniających te pierwiastki2). Z punktu widzenia nawożenia najistotniejsze wydają się Zn, Mn i Cu. Cynk wpływa na wzrost roślin, jest bardzo istotny w uprawie pszenicy, buraków i kukurydzy. Miedź wpływa na przebieg procesów oddychania i fotosyntezy oraz jest ważnym składnikiem w nawożeniu pszenicy, podobnie jak mangan3). Istnieją dwie strategie dostarczania składników odżywczych[...]

Instalacja półtechniczna do procesu biosorpcji


  Opracowano projekt instalacji półtechnicznej, służącej do bezodpadowego wytwarzania biologicznych dodatków paszowych nowej generacji z mikroelementami metodą biosorpcji. Ogólna koncepcja technologiczna zakłada zastosowanie dwóch kolumn biosorpcyjnych pracujących naprzemiennie oraz prowadzenie procesu w łagodnych warunkach (pH 5,0, 20°C). Biomasą (nośnikiem jonów mikroelementów) może być dowolny materiał paszowy. Wielokrotny zawrót roztworu procesowego pozwoli na uzyskanie koncentratu jonów potasowych, który będzie mógł być wykorzystany jako nawóz płynny. A flowsheet of a 2-column pilot plant for wasteless prodn. of new generation biolog. feed additives with microelements by biosorption under mild process conditions (pH 5.0, 20°C) was elaborated. As a biomass carrier of microelement ions any feed material could be used. The K-contg. brine by-product can be used as a liquid fertilizer. Biosorpcja jest procesem dość dobrze opisanym w literaturze naukowej. Najszerzej przedstawiono zastosowanie biosorpcji w oczyszczaniu ścieków z jonów metali toksycznych z użyciem różnych biomas, takich jak np. łupiny orzechów pistacjowych1) lub algi Ulva lactuca2). Znacznie mniej badań poświęcono biosorpcji jako metodzie wzbogacania biomas w pożądane pierwiastki. We wcześniejszych badaniach wzbogacano w jony mikroelementów głównie biomasę alg, np. wodorosty z akwenu Morza Bałtyckiego3) lub Enteromorpha prolifera i Cladophora sp.4). W dostępnej literaturze znajdują się opisy prac badawczych nad biosorpcją głównie w skali laboratoryjnej. Zgłoszono kilka Zuzanna Witkowskaa, *, Piotr Rusekb, Łukasz Tuhya, Katarzyna Chojnackaa, Anna Witek-Krowiaka, Agnieszka Saeida aPolitechnika Wrocławska, bInstytut Nawozów Sztucznych, Puławy Instalacja półtechniczna do procesu biosorpcji Pilot plant for biosorption Dr Piotr RUSEK w [...]

 Strona 1