Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Anna Jóźwik"

Elewacje w budynkach wysokich na przykładzie Londynu


  Wostatnich latach przybywa realizacji budynków wysokich, które konkurują między sobą wysokością, formą architektoniczną, a co za tym idzie i zastosowaniem najnowocześniejszych technologii budowlanych. Wieżowce wznoszone w Europie są dużo niższe od budowanych wAmeryce Północnej czy w Azji, ale stanowią ciekawe przykłady, które pokazują kierunki rozwoju budownictwa wysokiego. Na tle miast europejskich na uwagę zasługuje Londyn, w którym mimo obecnego kryzysu ekonomicznego i spowolnienia tempa inwestycji, powstają budynki wysokie. Istnieje również wiele projektów i koncepcji architektonicznych wieżowców planowanych do realizacji w przyszłości. Obecnie w Londynie można wyróżnić dwa główne centra, w których lokalizowane są budynki wysokie: City w centrum miasta oraz CanaryWharf powstałe na obszarze dawnych doków nad Tamizą. Obie dzielnice konkurują ze sobą jako centra biznesowe, dlatego też stanowią lokalizację dla wielu inwestycji budowlanych. Na przełomie lat dziewięćdziesiątych XX wieku i pierwszej dekady XXI wieku w Canary Wharf dynamicznie powstawały budynkiwysokie (tabela).Powstające obecnie w Londynie wieżowce można określić jako trzecią generację budynkówwysokich, a więc wieżowce wzniesione po 2000 r. Obiekty te wznoszone są z przeznaczeniem na funkcje biurowe lub mieszkalne, ale jednak budynki biurowe stanowią najbardziej interesującą grupę obiektów ze względu na zastosowanie najnowszych rozwiązań,wtymrównież systemówelewacyjnych. Zaprezentuję jewartykule na przykładzie zrealizowanych już obiektów. Swiss Re, zaprojektowany przez Normana Fostera jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych budynków wysokich. Dzięki oryginalnej formie stał się ikoną architektoniczną Londynu. Cechą charakterystyczną wieżowca jest jego obła forma z rzutem na planie koła (fotografia 1). Aerodynamiczna bryła, węższa na dole i u góry, ma przeciwdziałać bocznemu parciu wiatru. Opływowy kształt, dostosowany do lokalnych warunków w[...]

Ruszty i powłoki siatkowe w przekryciach dachowych z drewna klejonego DOI:10.15199/33.2016.06.88


  Zadaszeniewrzu- 1) PolitechnikaWarszawska,WydziałArchitektury *) Adres do korespondencji: e-mail: irekcala@yahoo.com Ruszty i powłoki siatkowe w przekryciach dachowych z drewna klejonego The diagrid beams and shells structure in a laminated timber canopies dr inż. Ireneusz Cała1)*) dr inż. Anna Jóźwik1) Streszczenie. Artykuł dotyczy przekryć dachowych o konstrukcji rusztowej i siatkowej z drewna klejonego. Omówiono charakterystykę oraz ogólne zasady kształtowania konstrukcji drewnianych pracujących dwukierunkowo oraz przestrzennie. Przedstawiono również realizacje przekryć dachowych, stanowiących podstawę przeprowadzonych badań. Do analizy rozwiązań konstrukcyjnych wybrano budynki o interesujących rozwiązaniach architektonicznych zrealizowane w ostatnim czasie w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Francji, Finlandii. Słowa kluczowe: przekrycia dachowe, drewno klejone, ruszty, powłoki siatkowe. Abstract. The article concerns a diagrid beams and shells in a laminated timber canopies. Discusses the characteristics and general principles for a shaping wood structures working bi-directionally and spatially.They were also presented projects of the roofs, which are a base of the studies. For the analysis of structural design selected buildings with interesting architectural design erected recently in the UK, Germany, France, Finland. Keywords: canopies, laminated timber, diagrid beams structure, diagrid shells structure. DOI: 10.15199/33.2016.06.88 Rys. 1. Siatki w rusztach: a) układ kwadratowy; b) układ rombowy; c) układ trójkątny; d) układ nieregularny Fig. 1. A meshes in a diagrid beams structure: a) a square system; b) a rhombus system; c) a triangle system; d) an irregular system a) b) c) d) Rys. 2. Zasada kształtowania węzłów rusztów: a) blachy węzłowe; b) układ dociskowy z blachami na górnej i dolnej powierzchni rusztu Fig. 2. A principle shaping nodes in the diagrid beams structure: a) a gusset plates; b) a holdfast [...]

Głębokie posadowienie budynków wysokich DOI:10.15199/33.2017.02.01


  Artykuł dotyczy kształtowania i konstruowania głębokiego posadowienia budynków wysokich. Na wybranych przykładach przedstawiono sposoby fundamentowania najwyższych budynków na świecie oraz wykorzystania części podziemnych w tych obiektach. Część artykułu została poświęcona problematyce fundamentowania budynków wysokich wWarszawie. Omówiono sposoby posadowienia następujących wieżowców: Rondo1, Złota 44,Warsaw Spire, Q22, TheWarsaw Hube. Słowa kluczowe: budynki wysokie, posadowienie, fundamenty płytowo-palowe.Realizacja części podziemnych budynków wysokich, szczególnie na terenach zabudowanych, wymaga przede wszystkim badania i oceny podłoża gruntowego, zastosowania fundamentów głębokich (pale, barety i inne), zabezpieczenia ścian głębokich wykopów, zabezpieczenia i monitoringu zabudowy sąsiedniej oraz instalacji (szczególnie podczas budowy), a także regulacji warunków wodnych w sąsiedztwie. Głębokie posadowienie wieżowca może wynikać z konieczności zapewnienia jego stateczności na działanie sił wiatru. Im wyższy budynek, tym większy jest wpływ sił poziomych. Stateczność wieżowca zależy od jego formy i wielkości sił pionowych (szczególnie ciężaru stropów oraz trzonów) mających wpływ stabilizujący. Dość często stosuje się poszerzenie rzutu podziemia w stosunku do rzutów kondygnacji nadziemnych. Kondygnacje podziemne wykorzystywane są najczęściej jako parkingi. Często mieszczą też wentylatornie, rozdzielnie i przyłącza, zaplecza wind, zbiorniki ppoż., magazyny, zaplecza socjalne itp. Z przeprowadzonych analiz wynika, że najbardziej opłacalne jest wykonanie 3-4 kondygnacji podziemnych. Możliwość zwiększenia ich liczby wynika przede wszystkim z warunków gruntowych, a także z wymagań otaczającej zabudowy. Znacznym utrudnieniem jest płytkie występowanie zwierciadła wody gruntowej. W tym przypadku koszty głębienia wykopu i zabezpieczenia ścian podziemia przed działaniem wody są bardzo duże. Posadowienie budynków o du[...]

Elewacje w budynkach wysokich na przykładzie realizacji europejskich DOI:10.15199/33.2017.09.23


  Na świecie obserwuje się realizację coraz większej liczby obiektów wysokich. Z raportu Council on Tall Buildings and Urban Habitat CTBUH [3] wynika, że w 2016 r. ukończono budowę 111 wieżowców, z czego 84% tych budynków zrealizowano w Azji. Tylko w Chinach wybudowano 84 budynki o wysokości powyżej 200 m, w Stanach Zjednoczonych 7, w Korei Południowej 6, na Filipinach 4, w Katarze 4, w Australii 2, w Malezji 2, w Singapurze 2, w Tajlandii 2, w Zjednoczonych EmiratachArabskich 2, w Rosji 1, w Polsce 1. Z raportu CTBUH jednoznacznie wynika, że wzrost zabudowy wysokiej w Europie przebiega znacznie wolniej niż w innych rejonach świata. Pod względem wysokości europejskie wieżowce są również znacznie niższe niż te wznoszone wAzji czyAmeryce Północnej.WEuropie realizowane są przeważnie budynki o wysokości 90 - 200 m, choć można wskazać przykłady znacznie wyższych wieżowców. Obecnie najwyższym budynkiem wysokim w Europie jest Federation Tower (East Tower) wysokości 374 m, wybudowany w Moskwie w 2016 r. Na terenie Unii Europejskiej najwyższym wieżowcem pozostaje ShardwLondynie, owysokości 306m wzniesiony w 2012 r. Wysokość wieżowców w Europie w znacznym stopniu wynika z ochrony historycznego charakteru miast, takich jak Londyn, Paryż, Frankfurt n.Menem,Mediolan,Madryt, Rotterdam, Warszawa orazMoskwa i Stambuł - na terenie których realizowana jest zabudowa wysoka. Wymagania stawiane ścianom osłonowym Ściany zewnętrzne, oprócz funkcji estetycznych, zapewniają komfort użytkownikom budynku (świetlny, termiczny, dźwiękowy) oraz chronią przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych (woda i wiatr). Z punktu widzenia rozwiązań konstrukcyjnych elewacje w budynkach wysokich są przeważnie ścianami osłonowymi, nieprzenoszącymi sił pionowych (zwyjątkiemciężaruwłasnego),montowanymi do konstrukcji nośnej. W PN-EN 13830:2015 [9] określono wymagania dotyczące pionowych ścian osłonowych z dopuszczalnym odchyleniem do ±15°. Są t[...]

Diagonalne systemy konstrukcyjne w budynkach wysokich DOI:10.15199/33.2017.12.21


  Konstrukcja wieżowca powinna zapewniać bezpieczeństwo budynku oraz jego otoczenia. Oznacza to odpowiednią: stateczność, sztywność przestrzenną, wytrzymałość elementówi złączy, a także trwałość oraz bezpieczeństwo pożarowe i sejsmiczne. Wbudynkach wysokich stosuje się systemy konstrukcyjne w sposób szczególny zróżnicowane ze względu na charakter przekazywania sił poziomych pochodzących od obciążeń wiatrem oraz obciążeń sejsmicznych, a także z uwagi na kształtowanie sztywności przestrzennej. Podstawowe, stosowane dotychczas, systemy konstrukcyjne budynków wysokich to [13]: konstrukcje ramowe; budynki trzonowe; konstrukcje typu "trzon w trzonie" (dwupowłokowe); budynki o układach pasmowych; konstrukcje powłokowe;megastruktury; konstrukcje o systemie megakolumn. Istnieją także systemy niekonwencjonalne trudne do sklasyfikowania.Wostatnich latach wśród systemów powłokowych można wyróżnić nowy typ ustroju nośnego, w którym konstrukcję tworzy zewnętrzna, diagonalna siatka prętów(słupów) [1, 3, 4]. Takie rozwiązanie występuje zarówno w systemach typu "trzon w trzonie", jak i w układach typowo powłokowych. System diagonalny jest stosowany przede wszystkimzewzględu na efektywność konstrukcyjną, ale również z powodu unikatowego kształtu elewacji budynków. Do najczęściej stosowanych rozwiązań materiałowych zalicza się konstrukcje stalowe, ewentualnie zespolone, rzadziej żelbetowe. Istota konstrukcji diagonalnych polega na zastosowaniu układu słupów ukośnych w linii elewacji zamiast tradycyjnych słupów pionowych. Słupy ukośne razemz ryglami (belkami obwodowymi stropów) tworzą pola trójkątne w siatce powłoki konstrukcyjnej. Pochylenie słupa (rozwartość oczka siatki) zależy przede wszystkim od geometrii siatki w stosunku do wysokości budynku. Stosowane są siatki obejmujące trzy, cztery lub pięć kondygnacji, rzadziej układy dwukondygnacyjne oraz większe niż pięć kondygnacji (rysunek 1). Najbardziej efektywne nachylenie sł[...]

Fasady podwójne w budynkach wysokich - zagadnienie wentylacji naturalnej DOI:10.15199/33.2018.09.11


  Fasady podwójne są stosowane w budownictwie wysokimobejmującym budynki wysokie oraz wysokościowe od początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Fasada podwójna (ang. DSF - double skin façade) jest pionową przegrodą zewnętrzną, w której występują dwie transparentne warstwy, oddzielone od siebie szczeliną powietrzną pełniącą zazwyczaj funkcję wentylowanego kanału powietrznego szerokości 20 - 200 cm [2]. Korzyści ze stosowania tego typu elewacji to [1, 2]: ● możliwość wykorzystania energii promieniowania słonecznego; ● ograniczenie ryzyka przegrzewania pomieszczeń latemiwychładzania zimą; ● uzyskanie na wewnętrznych powierzchniach fasady temperatury zbliżonej do temperatury powietrza wewnętrznego; ● możliwość regulacji dostępu światła naturalnego i eliminacja niekorzystnych zjawisk świetlnych; ● poprawa izolacyjności akustycznej; ● zapewnienie równomiernego rozkładu ciśnienia wiatru na całej wysokości budynku. Wybór rozwiązania ściany osłonowej w postaci fasady podwójnej zależy od lokalizacji budynku. Pod tym pojęciem kryje się m.in. rodzaj i gęstość zabudowy, która ma wpływ na dostęp promieniowania słonecznego oraz przepływ powietrza. Istotna jest również orientacja budynku, która decyduje o zyskach energetycznych pochodzących z promieniowania słonecznego i może przyczyniać się do okresowego przegrzewania się jego wnętrza. Sposób ekspozycji elementówelewacji budynku jest także rozważany ze względu na działanie wiatru. Wartość siły wiatru jest uzależniona m.in. od wysokości budynku, strefy geograficznej, rodzaju i gęstości zabudowy oraz kształtu budynku (korzystny jest kształt aerodynamiczny). Z reguły działanie wiatru na budynek wysoki ustala się w badaniach modelowych. Jest to istotne chociażby ze względu na znane przypadki miejscowego wzrostu parcia wiatru, związane ze zmianami formy budynku, co ma wpływ na projektowanie ścian osłonowych [5]. Zasada przepływu powietrza, is[...]

Rozwiązania strukturalno- -materiałowe w kształtowaniu fasad podwójnych w budynkach wysokich DOI:10.15199/33.2018.11.14


  stropów 1) PolitechnikaWarszawska;WydziałArchitektury *) Adres do korespondencji: anna.jozwik@pw.edu.pl Streszczenie. Różnorodność formarchitektonicznych współczesnych wieżowców przyczynia się do poszukiwania zintegrowanych działań w zakresie rozwiązań strukturalnych i materiałowych elewacji. Artykuł dotyczy kształtowania fasad podwójnych w kontekście uwarunkowań geometrycznych, konstrukcyjnych i materiałowych, jak również wymagań stawianych obecnie ścianom osłonowym z uwzględnieniem ich energooszczędnego charakteru. Słowa kluczowe: budynki wysokie; fasady podwójne; szkło. Abstract. The variety of architectural forms of contemporary high-rise buildings contributes to the search for integrated activities in the field of structural andmaterial solutions covering facades. The article concerns shaping double facades in the context of geometric, structuraland material conditions of the building as well as the requirements currently imposed on curtain walls, taking into account their energy-efficient character. Keywords: high-rise buildings; double skin facades; glass. DOI: 10.15199/33.2018.11.14 Rozwiązania strukturalno- -materiałowe w kształtowaniu fasad podwójnych w budynkach wysokich Structural and material solutions in design of double skin facades in tall buildings dr inż. Ireneusz Cała1) dr inż. Anna Jóźwik1)*) Artykuł przeglądowy Fot. 1.Wieżowiec One Blackfriars w Londynie Photo. 1. TheOne Blackfriars Tower in London 51 PRAKTYKA BUDOWLANA www.materialybudowlane.info.pl ISSN 0137-2971, e-ISSN 2449-951X 11 ’2018 (nr 555) (część z nich została wykonana w technologii betonu sprężonego). Przy nieregularnej bryle budynku dość problematycznym zagadnieniem projektowym była fasada podwójna (tabela). Szczególną trudnością okazała się konieczność dostosowania geometrii elewacji, w tym zewnętrznych paneli szklanych, do uwarunkowań geometrycznych całego budynku. W warstwie zewnętrznej przeszkleń, oprócz szyb płaskich[...]

Konstrukcje cięgnowe w fasadach szklanych DOI:10.15199/33.2019.10.04


  Konstrukcje cięgnowe są często stosowane w obiektach architektonicznych i inżynierskich. Jednym z obszarów ich wykorzystania mogą być przeszklone fasady. Na rozwój rozwiązań wykorzystujących szkło i ustroje cięgnowe miał wpływ m.in. wybitny konstruktor Peter Rice. Zawodowo związany z biurem inżynierskim ARUP, założył w 1982 r. biuro projektów RFR zajmujące się projektami z zastosowaniem szkła strukturalnego. Z tego okresu pochodzą przełomowe rozwiązania szklanej piramidy w Muzeum w Luwrze, czy Muzeum Nauki i Przemysłu w Parku de la Villette w Paryżu. Konstrukcje cięgnowe ciągle są uznawane za rozwiązania nowoczesne i skuteczne w przypadku występowania dużych powierzchni przeszklonych [2, 7] w budynkach biurowych, użyteczności publicznej oraz innych (tabela), w których pojawiają się atria, czy reprezentacyjne hole. Z reguły, ze względu na dużą wysokość elewacji, konieczne jest ukształtowanie ustroju konstrukcyjnego przeszklonej fasady. Zarazem poszukuje się rozwiązań, w których elementy nośne są zredukowane do minimum, aby uzyskać lekkość i transparentność przeszklonej elewacji. 1) PolitechnikaWarszawska;WydziałArchitektury *) Adres do korespondencji: anna.jozwik@pw.edu.pl Streszczenie.Artykuł dotyczy kształtowania konstrukcji cięgnowych stosowanych w elewacjach przeszklonych o dużej powierzchni. Z uwagi na różnorodność rozwiązań przyjęto systematykę i scharakteryzowano ustroje cięgnowe z podziałem na ich pracę jedno- i dwukierunkową. Zwrócono uwagę na rolę łączników punktowych stosowanych do połączenia szkła z cięgnami oraz rozwiązań materiałowych samych przeszkleń. W artykule podano i przeanalizowano przykłady realizacji z zastosowaniem konstrukcji cięgnowych w elewacjach. Słowa kluczowe: szkło strukturalne; szklane fasady; konstrukcje cięgnowe. Abstract. The article concerns the shaping of cable-stayed structures used in glazed facades with large surfaces. Due to the variety of solutions, systematics were m[...]

 Strona 1