Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Joanna Kleczewska"

Photopolymerization efficiency and some properties of light-curable dental composites Efektywność fotopolimeryzacji oraz wybrane właściwości światłoutwardzalnych kompozytów stomatologicznych DOI:10.12916/przemchem.2014.779


  Com. dental methacrylic resin-matrix composite material was photopolymerized for 20-120 s (1400 mW/cm2) and studied for curing efficiency (degree of conversion and depth of cure). The photopolymerization time did affect neither surface hardness, nor tensile strength nor plastic deformation of the cured composite. The conversion degree was always not less than 65%. Zbadano wpływ czasu prowadzenia fotopolimeryzacji na wybrane właściwości, w tym efektywność fotopolimeryzacji, materiału Filtek Ultimate. Badania uwzględniały ocenę twardości, mikrotwardości, średnicowej wytrzymałości na rozciąganie oraz oszacowanie stopnia konwersji w masie, jak i w warstwie wierzchniej. Zmienny czas naświetlania kompozytu nie wpłynął w znaczący sposób na właściwości materiału. Każdorazowo uzyskano zadowalający stopień konwersji (powyżej 65%). Najlepszymi właściwościami, również z punktu widzenia głębokości sieciowania, charakteryzował się kompozyt naświetlany przez 120 s. aUniwersytet Medyczny w Łodzi, bPolitechnika Łódzka Kinga Bocionga,*, Joanna Kleczewskab, Jerzy Sokołowskia Photopolymerization efficiency and some properties of light-curable dental composites Efektywność fotopolimeryzacji oraz wybrane właściwości światłoutwardzalnych kompozytów stomatologicznych DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.779 Dr inż. Kinga BOCIONG w roku 2005 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. W 2010 r. uzyskała stopień naukowy doktora. Do 2012 r. była pracownikiem Instytutu Technologii Polimerów i Barwników Politechniki Łódzkiej. Obecnie pracuje w Uczelnianym Laboratorium Badań Materiałowych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Specjalność - technologia oraz modyfikacji polimerów i elastomerów, chemia i fizykochemia materiałów stomatologicznych, polimeryzacja oraz modyfikacja kompozytów dentystycznych. Uczelniane Laboratorium Badań Materiałowych, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, ul. Pomorska 251, 92-213 Łódź, tel.: (42) 272-57-66[...]

Wpływ morfologii warstwy wierzchniej na zużycie ścierne polimerowych materiałów dentystycznych

Czytaj za darmo! »

Historia kompozytów polimerowych na bazie dimetakrylanów jako materiałów dentystycznych liczy sobie już kilkadziesiąt lat. Od tego czasu nieprzerwanie trwają prace, mające na celu poprawę właściwości mechanicznych nowych materiałów do wypełnień oraz ich odporności na ścieranie, które zaowocowały całą serią publikacji [1÷9]. Można jednak odnieść wrażenie, że zgromadzona do tej pory wiedza w o[...]

Flammability and thermal stability of vulcanized rubber mixes. Palność i stabilność termiczna usieciowanych mieszanek elastomerowych


  Mixts. of butadiene-styrene, butadiene-acrylonitrile and natural rubber were filled with Al(OH)3, chloroparaffin, Sb2O3, melamine phosphate, polyphosphate and cyanurate, and Zn borate or with ionic liqs., vulcanized and studied for inflammability and thermal stability. The ionic liqs. were less efficient than the conventional fire retardants. Zbadano wpływ budowy chemicznej elastomeru, a także rodzaju zespołu antypiretycznego na palność i stabilność termiczną siarkowych wulkanizatów napełnionych krzemionką. W szczególności oznaczono efektywność działania konwencjonalnego zespołu uniepalniającego złożonego z Al(OH)3 i chloroparafiny w napełnionych wulkanizatach kauczuków technicznych ogólnego zastosowania oraz przedstawiono wpływ dodatku tritlenku antymonu, fosforanu i poli(fosforanu amonu), boranu cynku oraz wybranych cieczy jonowych na palność i stabilność termiczną napełnionych krzemionką wulkanizatów kauczuku butadienowo- styrenowego (SBR). Stwierdzono, że lepsze efekty osiąga się, stosując konwencjonalne antypireny. Zdecydowane zmniejszenie palności uzyskano poprzez wykorzystanie synergizmu działania wodorotlenku glinu, chloroparafiny i ekspandowalnego grafitu.Rosnąca liczba zastosowań i rodzajów syntezowanych polimerów, niestety ciągle odznaczających się palnością i ograniczoną stabilnością termiczną, zapoczątkowały okres wytężonych badań zmierzających do wyłonienia najbardziej efektywnych środków zmniejszających ich palność i poprawiających odporność termiczną, aby umożliwić pracę elementów wykonanych z materiałów polimerowych w podwyższonej temperaturze i równocześnie zapewnić bezpieczeństwo w czasie pożaru. Poprawa właściwości termicznych polimeru zachodzi in situ na jego powierzchni podczas palenia poprzez jej chemiczną lub fizyczną modyfikację1). Modyfikator może też być wprowadzony [...]

Uniepalnianie i poprawa stabilności termicznej elastomerów metodami inżynierii materiałowej

Czytaj za darmo! »

Zmniejszenie palności materiałów polimerowych można osiągnąć przez przerwanie cyklu samopodtrzymującego się palenia w wyniku utworzenia bariery izolującej palący się materiał od części nieobjętej płomieniem, ograniczenia dostępu palnych gazów oraz tlenu z powietrza do strefy płomienia, a także zwiększenia przewodnictwa cieplnego spalanego materiału [1]. Efekt zmniejszenia palności materiałów elastomerowych można osiągnąć, wprowadzając do nich wodorotlenki, hydraty lub antypireny zawierające atom halogenowca [2]. Pod wpływem ognia rozkładają się one z wydzieleniem niepalnych gazów: pary wodnej, chlorowodoru i bromowodoru oraz związków halogenoalkilowych, modyfikujących wolnorodnikowy mechanizm spalania. Emitowane podczas spalania HCl czy HBr są toksyczne, a ponadto wykazują właściwości korozyjne. Poszukuje się zatem równie skutecznych, ale mniej niebezpiecznych dla środowiska związków zawierających atom halogenowca [3]. Przewodnictwo cieplne materiałów elastomerowych można z kolei zwiększyć, wprowadzając do nich napełniacze mineralne, takie jak talk, kreda czy krzemionka [4]. Niektóre z tych napełniaczy, oprócz poprawy przewodnictwa cieplnego, sprzyjają tworzeniu się koksu izolującego strefę spalania od dopływu tlenu. Rolę izolatora cieplnego pełnią natomiast warstwowe krzemiany organiczne, które również tworzą na powierzchni spalanego materiału szczelną warstwę koksu stanowiącego barierę dla produktów pirolizy [5]. Izolacyjna warstwa ochronna powstaje także w wyniku spalania materiału zawierającego ekspandowany grafit [6] czy powierzchniowej migracji antypirenów [7]. Połączenie efektu izolacyjnego i poprawę przewodności cieplnej kompozytów można również osiągnąć, stosując napełniacze modyfikowane związkami halogenowymi [8]. W pracy przedstawiono nowe możliwości w obszarze uniepalniania i poprawy stabilności termicznej elastomerów, polegające na: -- wprowadzeniu do nich różnych odmian ftalocyjaniny miedziowej w sposób bezpo[...]

Kompozyty elastomerowe z dodatkiem grafenu lub MWCNT modyfikowanych plazmochemicznie

Czytaj za darmo! »

Napełniacze węglowe są powszechnie stosowane w przemyśle gumowym, a ich najważniejszą funkcją jest poprawa właściwości mechanicznych wulkanizatów. W przypadku sadzy, grafenu czy nanorurek węglowych większa polarność powierzchni skutkuje tendencją do aglomeracji napełniacza w niepolarnej matrycy kauczukowej [1]. Skutkiem jest obniżenie oczekiwanego efektu wzmacniającego związane ze zmniejszeniem aktywnej powierzchni cząstek napełniacza zdolnych do oddziaływań z makrocząsteczkami kauczuku [2]. Brak lub niewielka ilość aktywnych grup chemicznych na powierzchni cząstek badanych materiałów mocno ogranicza oddziaływania na granicy faz matryca-napełniacz. Obecnie proponowane metody kompatybilizacji takiego układu są niewystarczające. W ostatnich latach czołowe światowe jednostki naukowo-przemysłowe zajmujące się technologią gumy pracują nad zastosowaniem plazmy niskotemperaturowej do modyfikacji napełniaczy [3, 4]. Zarówno grafen, jak i nanorurki węglowe od momentu odkrycia przyciągają uwagę różnorodnych środowisk naukowych. Ze względu na unikatowe właściwości mechaniczne, elektryczne oraz cieplne [5] stały się jednymi z najbardziej obiecujących materiałów mogących mieć zastosowanie jako zaawansowane napełniacze w różnego rodzaju kompozytach, m.in. polimerowych [6]. Okazuje się jednak, że problemem jest uzyskanie kompozytu o zadowalającej dyspersji cząstek napełniacza. Odpowiedzialna jest za to mało aktywna warstwa wierzchnia nanorurek węglowych oraz grafenu, z amorficzną warstwą węgla, zmniejszająca oddziaływania na granicy faz matryca-napełniacz. Aglomeracja, szczególnie w przypadku nanorurek węglowych tworzących swego rodzaju splątane kłębki, sprawia, że uzyskany kompozyt nie osiąga oczekiwanych właściwości wytrzymałościowych. Jako jeden ze sposobów na zmianę aktywności chemicznej napełniaczy węglowych proponuje się sfunkcjonalizowanie ich grupami kwasowymi, aminowymi czy fluorowymi, przez tworzenie wiązań kowalencyjnych [7]. Cor[...]

 Strona 1