Wyniki 1-10 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"JAN TACIKOWSKi"

Wybrane właściwości warstw dyfuzyjnych typu duplex, złożonych z węglików chromu i tytanu

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących budowy i właściwości warstw węglikowych duplex typu CrC-TiC z pośrednią warstwą węglików chromu i zewnętrzną - węglików tytanu, jak również warstw węglikowych typu TiC-CrC z pośrednią warstwą węglików tytanu i zewnętrzną - węglików chromu, wytwarzanych na stalach narzędziowych. Określono strukturę warstw, ich twardość oraz właściwości tribologicz[...]

Azotowanie antykorozyjne – przemysłowe zastosowanie

Czytaj za darmo! »

W pracy omówiono przykład antykorozyjnego azotowania gazowego tłoczysk sprężyn gazowych. Prawidłowy dobór parametrów azotowania umożliwia wytworzenie warstwy azotowanej o wysokiej odporności korozyjnej. O odporności korozyjnej tłoczysk decyduje przypowierzchniowa warstwa azotków żelaza, która powinna mieć właściwą budowę (skład fazowy: 60-70% ε (Fe2-3N) i 40-30% γ’(Fe4N)) i odpowiednie proporcje w tej warstwie stref zwartej (min. 70% grubości) i porowatej (max. 30% grubości). Podano wyniki badań metalografi cznych i odporności korozyjnej (czasu ekspozycji w komorze solnej) azotowanych części. Słowa kluczowe: gazowe azotowanie antykorozyjne, warstwy azotowane, odporność korozyjna, tłoczyska sprężyn gazowych Anticorrosion nitriding - industrial application Applicatio[...]

Możliwości umacniania warstw azotowanych metodą dynamicznej powierzchniowej obróbki plastycznej

Czytaj za darmo! »

Kulowanie jest technologią szeroko stosowaną w praktyce przemysłowej w celu poprawy właściwości eksploatacyjnych części maszyn. Powszechnie znane są korzyści płynące z zastosowania dynamicznej powierzchniowej obróbki plastycznej - kulowania, takie jak: wzrost wytrzymałości zmęczeniowej, wytrzymałości stykowej i odporności na korozję naprężeniową. Wykorzystanie technologii kulowania dla umacni[...]

Gazowe azotowanie i jego odmiany w przemysłowych zastosowaniach

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawiono współczesne zastosowania azotowania gazowego i jego odmian. Przedstawiono wyniki opracowanych w Instytucie Mechaniki Precyzyjnej przemysłowych technologii azotowania. Opisano technologie azotowania: antykorozyjnego, narzędzi do obróbki plastycznej na gorąco, wysokoobciążonych elementów maszyn, stali trudnoazotujących oraz narzędzi ze stali szybkotnących. ABSTRACT Th[...]

Azotowanie gazowe przy kryterium ograniczonej grubości warstwy azotków żelaza

Czytaj za darmo! »

Rozwój azotowania gazowego i systematyczne rozszerzanie się zakresu jego stosowania w praktyce powoduje, że problematyka wytwarzania warstw azotowanych na stalach ciągle znajduje się w centrum zainteresowania przemysłu, jak i ośrodków badawczych zarówno z poznawczego, jak i aplikacyjnego punktu widzenia. Badania koncentrują się głównie na ustalaniu relacji pomiędzy budową warstwy azotowanej, parametrami jej wytwarzania a jej własnościami: odpornością na zużycie przez tarcie i zatarcie, odpornością na korozję oraz wytrzymałością zmęczeniową. Wytwarzanie warstw azotowanych, spełniających tak szerokie spektrum właściwości, wymaga coraz dokładniejszego projektowania procesów do ich wytwarzania. Szczególne znaczenie mają warstwy azotowane z ograniczoną grubością przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza nie przekraczającej 5÷7 μm i różnych przy tym grubościach efektywnych gr+50 nie mniejszych niż 0,20÷0,50 mm. Takie warstwy są stosowane głównie do części maszyn narażonych w eksploatacji na zużycie przez tarcie i zmęczenie przy dużych, cyklicznych obciążeniach [1, 2]. W artykule omówiono warunki wytwarzania na stalach warstw azotowanych o ograniczonej grubości warstwy azotków żelaza i założonej grubości efektywnej warstwy roztworowej (wydzieleniowej) w atmosferach azotujących uzyskanych z dwuskładnikowej atmosfery wlotowej amoniaku z azotem. ME TODYKA BADAŃ Procesy azotowania prowadzono w przemysłowym piecu wgłębnym typu Nx609, firmy Nitrex Metal I.n.c. o wymiarach retorty Φ 600×900 mm, z komputerowym sterowaniem parametrami procesu (tab. 1). Badania warstw azotowanych obejmowały m.in. pomiary grubości przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza na trawionych szlifach metalograficznych. Grubości efektywne gr+50 HV0,5 określane ze zmian twardości, wykonywane były na nietrawionych szlifach metalograficznych. Na podstawie badań grawimetrycznych obliczano całkowitą masę azotu mc w warstwie azotowanej odniesioną do je[...]

Aspekty technologiczne wytwarzania na stalach węglowych warstw azotowanych o podwyższonej odporności na korozję

Czytaj za darmo! »

Warstwy azotowane na stalach węglowych charakteryzują się dobrymi właściwościami tribologicznymi i antykorozyjnymi [1, 2]. Połączenie dobrych właściwości tribologicznych i antykorozyjnych uzyskiwanych warstw umożliwiło wykorzystanie warstw azotowanych w wielu dziedzinach przemysłu. Za odporność na korozję warstw azotowanych na stalach węglowych odpowiada przypowierzchniowa warstwa azotków żelaza. Jej struktura fazowa, proporcje faz ε i γ′ i grubość. W wyniku azotowania, w zależności od dobranych parametrów i przebiegu procesu, można uzyskać warstwy azotowane różniące się przypowierzchniową warstwą azotków żelaza, tj.: 1. zbudowaną z fazy γ′, tworzącej się w czasie całego procesu, 2. zbudowaną z fazy γ′, uzyskanej przez przemianę fazy ε wytworzonej w pierwszej fazie procesu, 3. zbudowaną z mieszaniny faz ε i γ′, z fazą γ′ wydzieloną z fazy ε podczas chłodzenia wraz z wyodrębnioną przy podłożu strefą γ′, 4. zbudowaną wyłącznie z mieszaniny faz ε i γ′, z fazą γ′ wydzieloną z fazy ε podczas chłodzenia, 5. zbudowaną z fazy ε i mieszaniny faz ε i γ′, z fazą γ′ wydzieloną z fazy ε podczas chłodzenia. Przedmiotem badań opisanych w artykule były dwa rodzaje warstw azotowanych: z warstwą azotków zbudowaną z fazy γ′ (1), zbudowaną z fazy ε oraz mieszaniny faz ε + γ′wydz (5). Te ostatnie (5) są szeroko wykorzystywane w różnych zastosowaniach przemysłowych [3]. Mają one grubość zwykle 15÷25 μm i charakteryzują się występowaniem [...]

Budowa i właściwości warstw duplex typu CrC+(Ni-W) wytwarzanych w procesie chromowania próżniowego

Czytaj za darmo! »

Warstwy chromowane o strukturze węglikowej, wytwarzane na powierzchni stali w procesach chromowania dyfuzyjnego, charakteryzują się dobrymi właściwościami tribologicznymi [1÷5]. Wadą warstw węglikowych jest niedostateczna ich odporność na korozję w roztworach wodnych zawierających niektóre kwasy (np. kwas octowy lub siarkowy) [5, 6]. Zwiększenie odporności korozyjnej warstw, według danych literaturowych [7÷9], można uzyskać m.in. przez elektrolityczne nakładanie niklu przed procesem dyfuzyjnym. Wyniki badań własnych [9÷11] dotyczących warstw chromowanych o strukturze węglikowej wykazały, że dzięki połączeniu procesu chromowania próżniowego ze wstępnym osadzaniem na powierzchni stali powłok elektrolitycznych z niklu lub jego stopów, np. z wolframem, można otrzymać warstwy duplex typu CrC+Ni lub CrC+(Ni-W), których odporność na korozję jest kilka razy większa od odporności korozyjnej warstw węglikowych typu CrC, wytwarzanych bezpośrednio na powierzchni stali, bez powłoki elektrolitycznej. Badania właściwości tribologicznych tych warstw wykazały, że warstwy duplex typu CrC+(Ni-W) wytwarzane przez osadzanie przed chromowaniem próżniowym powłok ze stopów niklu, zawierających pierwiastek węglikotwórczy, charakteryzują się dobrą odpornością na zużycie przez tarcie, podczas gdy warstwy duplex typu CrC+Ni otrzymywane przez nakładanie powłok z czystego niklu na powierzchnię stali przed chromowaniem nie są odporne na zużycie przez tarcie [9, 10]. Celem pracy było zbadanie budowy warstw duplex typu CrC+(Ni-W) w połączeniu z badaniami ich odporności na zużycie przez tarcie oraz wyjaśnienie, dlaczego obecność pierwiastka węglikotwórczego - wolframu - w stopach niklu, osadzanych na powierzchni stali przed dyfuzyjnymi procesami chromowania próżniowego, umożliwia wytwarzanie warstw wykazujących dobre właściwości tribologiczne, podczas gdy warstwy duplex typu CrC+Ni otrzymywane przez osadzanie czystego niklu na powierzchni stali nie wykazują [...]

Perspektywy wykorzystania rozporządzalności azotu jako parametru atmosfery azotującej

Czytaj za darmo! »

W procesach azotowania gazowego stosowane są najczęściej: jednoskładnikowe atmosfery wlotowe amoniaku NH3, a ponadto atmosfery dwuskładnikowe rozcieńczane zdysocjowanym amoniakiem NH3/NH3zd lub azotem NH3/N2. Parametrami charakteryzującymi atmosferę azotującą uzyskaną z tych atmosfer wlotowych są: potencjał azotowy Np, stopień dysocjacji amoniaku α oraz rozporządzalność azotu mN2. Potencjał azotowy określa potencjalne możliwości atmosfery azotującej z punktu widzenia tworzenia się faz azotowych α, γʹ, ε w warunkach równowagi stężeniowej azotu w atmosferze azotującej i na powierzchni wsadu. Z kolei stopień dysocjacji jest ilościowym parametrem określającym jaka część amoniaku z atmosfery wlotowej ulega rozkładowi w danym procesie, dostarczając azot atomowy niezbędny do utworzenia warstwy azotowanej. Rozporządzalność azotu jest parametrem, który wiąże stopień dysocjacji amoniaku z natężeniem przepływu atmosfery wlotowej Fw i zawiera informację o ilości azotu (w gramach na minutę) uzyskanego w warunkach procesu dla danego stopnia dysocjacji amoniaku i przy określonym natężeniu przepływu atmosfery wlotowej [1, 2]. W przypadku atmosfery azotującej uzyskanej z atmosfery wlotowej amoniaku NH3, jak również z atmosfery rozcieńczanej zdysocjowanym amoniakiem NH3/NH3zd, wystarczającym parametrem charakteryzującym w pełni te atmosfery jest potencjał azotowy Np lub stopień dysocjacji amoniaku α. Natomiast atmosfera azotująca uzyskana z atmosfery wlotowej amoniaku rozcieńczanego azotem NH3/N2, wymaga dwóch parametrów do pełnego jej scharakteryzowania, tj. potencjału azotowego Np i rozporządzalności azotu mN2. PARAMETRY CHARAKTERYZUJĄCE ATMOSFERĘ AZOTUJĄCĄ Potencjał azotowy Dla każdej wartości natężenia przepływu Fw, temperatury procesu T i powierzchni wsadu Sw ustala się kwazirównowaga między atmosferą azotującą o danym składzie a powierzchnią fazy stałej (wsadu). Równowagę tę opisuje potencjał[...]

Projektowanie długookresowych procesów azotowania gazowego na przykładzie stali 32CDV13

Czytaj za darmo! »

Proces azotowania przebiega w warunkach wymuszonego przepływu atmosfery azotującej. Ilość azotu biorącego udział w tworzeniu się warstwy azotowanej zależy od temperatury, natężenia przepływu i składu atmosfery wlotowej. O kinetyce i składzie fazowym warstwy azotowanej decyduje relacja między strumieniami azotu z atmosfery do powierzchni stali i strumieniem azotu dyfundującego w głąb stali. Podczas procesu azotowania w sposób kontrolowany można regulować tylko strumień azotu z atmosfery azotującej do azotowanej powierzchni stali [1]. Cechą szczególną, a zarazem zaletą procesu regulowanego azotowania gazowego, jest możliwość wytwarzania warstw azotowanych z przypowierzchniową warstwą azotków żelaza z dokładnością do kilku mikrometrów, niezależnie od wymaganej grubości efektywnej warstwy roztworowej. Wśród tych warstw szczególne znaczenie mają warstwy z ograniczoną grubością przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza poniżej 10 μm i grubości efektywnej gr + 100 nie mniejszej niż 220 μm. Wytworzenie warstwy azotowanej o takiej budowie wymaga realizacji dwustopniowych procesów długookresowych trwających powyżej 12 h. Pierwszy stopień procesu jest prowadzony najczęściej przy wartościach potencjału azotowego z obszaru trwałości fazy ε według układu Lehrera. Podczas jego trwania następuje wzrost przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza ze znacznym udziałem fazy ε. Celem drugiego stopnia procesu prowadzonego przy niższych wartościach potencjału azotowego z obszaru trwałości fazy γʹ według układu Lehrera jest ograniczenie kinetyki wzrostu grubości przypowierzchniowej warstwy azotków żelaza, przy jednoczesnym wzroście grubości warstwy roztworowej, dla której źródłem azotu jest warstwa azotków utworzona w pierwszym stopniu procesu [2, 3]. W zależności od wymagań dotyczących grubości warstwy azotków żelaza i grubości efektywnej warstwy roztworowej należy dobierać czas pierwszego i drugiego[...]

 Strona 1  Następna strona »