Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Jolanta Pulit"

Nanomaterials with antimicrobial properties. Nanomateriały o właściwościach antymikrobiologicznych.


  A review, with 51 refs., of Ag, Au and Cu nanoparticles and their uses as biocides.Nanotechnologia zyskała miano "kluczowej technologii XXI w.". Nanocząstki odgrywają znaczącą rolę w różnorodnych dziedzinach nauki, co w następstwie przekłada się na jakość życia człowieka. Jednymi z materiałów, które w najbliższych latach mają szansę na wprowadzenie do produkcji masowej są nanocząstki metali (Ag, Au, Cu) stosowane jako środki biobójcze. Organizm ludzki jest narażony na działanie mikroorganizmów, takich jak bakterie, wirusy i grzyby. Mikroorganizmy, jak również ich pozostałości, mogą powodować zachwianie homeostazy enzymatycznej organizmu oraz wywierają działanie immunotoksyczne na układ odpornościowy1). Liczba środków chemicznych stosowanych do dezynfekcji jest ograniczona z powodu ich negatywnego oddziaływania na organizm oraz ze względu na trudności z rozpuszczalnością i możliwością bezpośredniego zastosowania. Poza tym proekologiczny styl życia konsumentów zmusza do zastosowania jedynie takich środków chemicznych, które naturalnie występują w przyrodzie lub takich, których stosowanie nie stwarza zagrożenia dla środowiska naturalnego. Wśród preferowanych dodatków niszczących florę bakteryjną znaczną grupę stanowią kwasy organiczne i ich sole, chlorek heksadecylopirydyniowy, ortofosforan sodu, nadtlenek wodoru i diwęglan sodu. Ponieważ nie wszystkie z tych związków są w pełni skuteczne, ciągle poszukuje się nowych metod unieszkodliwiania mikroorganizmów. Alternatywą dla tych dezynfektantów mogą być nanocząstki metali, które wg danych literaturowych wykazują dobre właściwości biobójcze2-4). Nanotechnologia Nanotechnologia niewątpliwie niesie ze sobą wiele profitów. Wyjątkowe właściwości nanostruktur wpłynęły na skalę ich aplikacji w różnorodnych dziedzinach nauki, co spowodowało wzrost ich produkcji. Obecnie nanotechnologia jest wykorzystywana m.in. w elektronice, farmacji, katalizie, przemyśle kosmetycznym i optoelektronice. [...]

Synthesis of metal oxides nanoparticles under microwave radiation Synteza nanocząstek tlenków metali w polu promieniowania mikrofalowego DOI:10.15199/62.2015.7.21


  Nanosize ZnO, Fe2O3, ZrO2 and CuO particles were prepd. by pptn. in a microwave reactor. Use of the microwave radiation resulted in an increase in dehydration efficiency and a decrease in reaction time. Przedstawiono sposoby otrzymywania tlenków metali w postaci nanometrycznej w dwuetapowej syntezie z zastosowaniem reaktora mikrofalowego. Omówiono wytwarzanie tlenków cynku (ZnO), żelaza(III) (Fe2O3), cyrkonu (ZrO2) oraz miedzi (CuO). Zaproponowana metodyka pozwala na otrzymanie stabilnych nanocząstek tlenków metali, których rozmiar (w przynajmniej jednym wymiarze) był mniejszy niż 100 nm. Zastosowanie pola promieniowania mikrofalowego umożliwia zwiększenie wydajności reakcji dehydratacji oraz skrócenie czasu procesu. Tlenki metali w postaci nanokrystalicznej charakteryzują się cenniejszymi właściwościami w porównaniu z charakterystyką tych samych materiałów w skali makro1). Dzięki większemu stosunkowi powierzchni nanocząstek do objętości wykazują one wyższą aktywność chemiczną. Cząstki nanometryczne posiadają znacznie więcej atomów zlokalizowanych na powierzchni niż materiały lite. Wraz ze zmniejszającym się rozmiarem pole powierzchni właściwej cząstek zwiększa się, co wzmaga ich aktywność2). W pracy przedstawiono sposób otrzymywania tlenku cynku, tlenku żelaza(III), tlenku cyrkonu(IV) oraz tlenku miedzi(II) w postaci nanokrystalicznej. Zbadano możliwość pozyskania tych materiałów w wyniku prowadzenia procesów hydrotermalnych w warunkach podwyższonego ciśnienia i wysokiej temperatury w układzie zamkniętym. Tlenek cynku jest szeroko stosowany w różnych dziedzinach przemysłu, takich jak barwiarstwo, lakiernictwo, elektronika, farmacja i kosmetyka3). Stanowi przede wszystkim świetny materiał bielący4). Dodatkowo posiada właściwości antybakteryjne i przyspieszające gojenie się ran5) oraz stanowi efektywną barierę dla promieniowania ultrafioletowego, dzięki czemu stosuje się go w produkcji powłok okularów przeciwsłonecznych6)[...]

Stan badań i kierunki zmian w otrzymywaniu nanostrukturalnego srebra


  Nanotechnologia jest szybko rozwijającą się dziedziną nauki, która ze względu na swój interdyscyplinarny charakter znalazła zastosowanie w wielu gałęziach nauki i przemysłu. Jednym z najlepiej poznanych nanomateriałów jest srebro nanocząstkowe, stosowane m.in. w medycynie, kosmetologii, farmacji i ochronie środowiska. Przedstawiono przegląd sposobów otrzymywania nanocząstek srebra z uwzględnieniem wad i zalet każdej z metod. A review, with 63 refs., of methods for prodn. of nanostructured Ag. Nanotechnologia zajmuje się badaniami zjawisk towarzyszących manipulacjom materią w skali atomowej, cząsteczkowej i makrocząsteczkowej. Właściwości materiałów, których rozmiary charakteryzują się takim stopniem rozdrobnienia znacznie różnią się od właściwości cząstek należących do makroświata. Podstawowymi celami nanotechnologii są: produkcja nanostruktur, ich charakterystyka i zastosowanie. To oznacza, że nanoinżynieria podłoża może odgrywać kluczową rolę w otrzymywaniu materiałów o konkretnych właściwościach, co jest możliwe dzięki kontroli ich rozdrobnienia, wielkości i kształtu cząstek. Uważa się, że nanotechnologia, jako uzupełnienie innych dziedzin nauki, przyniesie znaczny postęp m.in. w takich gałęziach przemysłu, jak metrologia, elektronika, biotechnologia, biomedycyna i kosmetologia. Nanometr to jedna miliardowa metra (1 nm = 10-9 m), czyli jedna milionowa milimetra. Rozmiary nanocząstek przeważnie znajdują się w zakresie 1-100 nm1), co lokuje je na poziomie rozmiarów np. cząsteczki DNA, której wielkość wynosi ok. 2,5 nm2). aPolitechnika Krakowska; bUniwersytet Przyrodniczy w Lublinie Jolanta Pulita, *, Marcin Banacha, Leszek Tymczynab, Anna Chmielowiec-Korzeniowskab Stan badań i kierunki zmian w otrzymywaniu nanostrukturalnego srebra State of research and trends in the preparation of nanostructured silver Dr inż. Marcin BANACH w roku 2006 ukończył studia na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakows[...]

Preparation of nanostructured silver by chemical reduction. Otrzymywanie srebra nanostrukturalnego metodą redukcji chemicznej


  Ag+ ions were reduced with ascorbic acid in aq. soln. at 20-50°C in presence of Na5P3O10 stabilizer to Ag nanoparticles (50-80 nm). The optimum process conditions were detd. (50°C, Na5P3O10/Ag+ mole ratio 7.5, ascorbic acid/Ag+ mole ratio 3.5). Srebro nanostrukturalne jest efektywnym czynnikiem niszczącym szerokie spektrum bakterii Gram-ujemnych, Gram-dodatnich, a nawet szczepów opornych na antybiotyki. Wodną zawiesinę nanocząstek srebra otrzymano poprzez jednoetapową redukcję chemiczną azotanu srebra kwasem askorbinowym. Jako stabilizator suspensji zastosowano tripolifosforan sodu. Otrzymano suspensje nanocząstek srebra charakteryzujące się monomodalnym rozkładem wielkości nanocząstek (50-80 nm). Określono wpływ parametrów procesu na właściwości otrzymanych nanocząstek srebra oraz określono najkorzystniejsze ich wartości. Nanocząstki srebra są efektywnym czynnikiem niszczącym szerokie spektrum bakterii Gram-ujemnych (Acinetobacter, Escherichia, Pseudomonas, Salmonella i Vibrio) i Gram-dodatnich (Bacillus, Clostridium, Enterococcus, Listeria, Staphylococcus i Streptococcus), nie wykluczając szczepów opornych na antybiotyki (Staphylococcus aureus i Enterococcus faecium)1). Z wyników badań przedstawionych w literaturze wynika, że kultury bakterii, na które działały nanocząstki srebra zostały zniszczone w ponad 95%. Grzyby rodzaju Candida albicans i Aspergillus Niger, poddane działaniu nanocząstek srebra zniszczone zostały w prawie 100%2, 3). Wraz z rozwojem nanotechnologii, opracowano wiele sposobów otrzymywania nanomateriałów. Każdą z metod cechuje inna wydajność procesu i towarzyszące mu ograniczenia technologiczne. Parametry otrzymywanych nanocząstek, ich kształt, średnica lub najdłuższy wymiar, stabilność, konfiguracja czynników stabilizujących układ suspensyjny i obecność ligandów wiążą się ściśle z wyborem metody prowadzącej do ich otrzymania4). [...]

Emisja lotnych związków organicznych i związków siarki w procesie utylizacji padłych zwierząt


  Przedstawiono wyniki badań chromatograficznych powietrza z zakładów utylizacyjnych. Największe stężenie zanieczyszczeń stwierdzono w hali destruktorów i kanale wentylacyjnym. Największy udział w ogólnej ilości identyfikowanych lotnych związków organicznych VOC (volatile organic compound) stanowiły aromatyczne i alifatyczne węglowodory oraz alkohole. Air pollution in the area of a meat waste processing plant and in its neighborhood was studied by gas chroatog. The highest concns. of Et2S, EtSPr, BuSH, pentanal, Me2CH2OH, PrOH and EtOH were obsd. in ventilation channel. Bezpieczne przetwarzanie odpadów pochodzenia zwierzęcego w zakładach utylizacyjnych eliminuje zagrożenia epidemiologiczne, zapewnia ochronę środowiska przyrodniczego przed drobnoustrojami chorobotwórczymi oraz pozwala na uzyskanie takich produktów, jak mączka zwierzęca i tłuszcz. Zatem cały proces utylizacji niejadalnych produktów zwierzęcych, począwszy od zbiórki padłych zwierząt, a skończywszy na procesie ich spalania, spełnia ważną funkcję sanitarno- higieniczną, proekologiczną oraz ekonomiczną. Niestety sama działalność tego typu zakładów może być istotnym zagrożeniem dla środowiska naturalnego. Do podstawowych zagrożeń występujących w tego rodzaju przetwórstwie zalicza się zagrożenia mikrobiologicz- Anna Chmielowiec-Korzeniowska a, *, Leszek Tymczynaa, Agata Drabika, Łuka sz Krzoseka Marcin Banachb, Jolanta Pulitb aUniwersytet Przyrodniczy w Lublinie; bPolitechnika Krakowska Emisja lotnych związków organicznych i związków siarki w procesie utylizacji padłych zwierząt Emissions of gaseous organic compounds and sulfur compounds in the process of disposal of dead animals Prof. dr hab. Leszek TYMCZYNA w roku 1976 ukończył studia na Wydziale Zootechnicznym Akademii Rolniczej w Lublinie. Pracuje w Katedrze Higieny Zwierząt i Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Od 2005 r. jest profesorem zwyczajnym. Specjalność - zootechnika i ochrona środow[...]

Biofiltration of sulfur compounds produced in the process for disposing animal waste. Biofiltracja związków siarki powstających w procesie utylizacji odpadów pochodzenia zwierzęcego


  Biofilter materials consisting of compost soil (40%) and peat (40%) mixed up with coconut fiber or oak bark were used for removal of volatile S compds. from output gas of animal waste utilizing plants. The biofiltration was carried out at 25-33°C, humidity 59-80% and pH 5.9-6.8 and resulted in removal of 51.8% (coconut fiber) or 96.8% (oak bark) of the S compds. Oceniono efektywność biofiltracji powietrza zakładów utylizujących odpady pochodzenia zwierzęcego. Materiał biofiltracyjny stanowiła gleba kompostowa (40%) i torf (40%) zmieszane z włóknami orzecha kokosowego (złoże A) oraz korą dębu (złoże B). Podczas biofiltracji powietrza średnie obniżenie gazowych zanieczyszczeń siarki wyniosło 51,8% dla złoża A i 96,8% dla złoża B. Wykazano ujemną zależność stopnia obniżenia od pH materiału biofiltracyjnego (r = -0,761, α < 0,05). Pozostałe parametry wypełnienia nie miały istotnego wpływu na sprawność oczyszczania. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego powstają przede wszystkim przy uboju zwierząt przeznaczonych do spożycia przez ludzi, przy produkcji wyrobów pochodzenia zwierzęcego (np. produktów mlecznych) oraz przy utylizacji padłych zwierząt. Niezależnie od pochodzenia, produkty te stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska. Zagrożenie takie należy odpowiednio kontrolować z zachowaniem ściśle określonych warunków/procedur. Bezpieczne przetwarzanie odpadów pochodzenia zwierzęcego w zakładach utylizacyjnych nie tylko eliminuje zagrożenia epidemiologiczne i chroni przed rozprzestrzenianiem drobnoustrojów chorobotwórczych, ale także pozwala na uzyskanie produktów zbywalnych, takich jak mączka zwierzęca i tłuszcz. Zatem cały proces utylizacji niejadalnych produktów zwierzęcych, począwszy od zbiórki padłych zwierząt, a skończywszy na procesie ich spalania, spełnia ważną funkcję sanitarno-higieniczną, proekologiczną oraz ekonomiczną.[...]

Aspekty zdrowotne stosowania domowych filtrów powietrza DOI:10.15199/17.2019.3.5


  Wstęp Jednym z podstawowych parametrów jakości powietrza jest zawartość pyłów, przy czym szczególnie istotne jest stężenie cząstek o wymiarach mniejszych od 5μm, które mogą przedostawać się przez pęcherzyki płucne bezpośrednio do krwioobiegu i cząstek mniejszych od 2,5 μm, które z łatwością są w ten sposób transportowane. Pyły o wielkości powyżej 30 μm mają małe szanse dostania się do dróg oddechowych. Szybka zmiana kierunku powietrza w nosie i w gardle powoduje, że osadzają się tam przede wszystkim cząstki o wymiarach od 5μm do 10 μm [46]. Masa zanieczyszczeń wchłaniana przez organizm z cząstek zawieszonych w aerozolu zależy od tego czy są to cząstki ciekłe (mgły), czy stałe (dymy) i jaka jest ich rozpuszczalność w płynach ustrojowych [46]. Aerozole mogą powodować nie tylko tak pospolite choroby jak alergie, nieżyty dróg oddechowych i takie choroby zakaźne jak legionelloza, gorączka Pontiac, grzybice, zakażenia pleśnią i grzybami, oraz grypę ale nawet zagrażać życiu przez spowodowanie tak często kończących się zgonem udarów mózgu, nowotworów płuc [51] oraz różnych chorób serca [65]. Większość z zawieszonych cząstek jest naładowana ujemnie, lub dodatnio, dzięki czemu możliwe jest łączenie się w powietrzu cząstek o różnoimiennych ładunkach. Jakość powietrza w pomieszczeniach mieszkalnych, za wyjątkiem dni w których ogłasza się alarm smogowy, jest znacznie gorsza niż na zewnątrz. Technologie stosowane do usuwania cząstek stałych w pomieszczeniach mieszkalnych są mniej złożone od technologii stosowanych do usuwania cząstek z gazów odlotowych i chociaż w szczególnych przypadkach stosowane są urządzenia mechaniczne i filtry elektrostatyczne, metody absorpcyjne i adsorpcyjne oraz katalityczne, to jednak w zdecydowanej większości przypadków proces filtracji zachodzi na różnego rodzaju filtrach tkaninowych i włókninowych [18]. Filtry te mają liczne zalety, ale również wady, w tym możliwość namnażania się org[...]

Deodorization of air in a wastewaters treatment plant by using an open biofilter Dezodoryzacja powietrza w oczyszczalni ścieków za pomocą otwartego biofiltra DOI:10.15199/62.2015.6.23


  S compds.-contg. air from a wastewater treatment plant was wetted to the humidity of 95% at -2oC to 27oC and filtered through oak chip, biomass and bark beds at 10-21oC. The efficiency of the air deodorization increased with the increasing the inlet air and biofilter temps. Neither pH nor moisture content in the biofilter material showed any effect on the air deodorization efficiency. Zawierające związki siarki powietrze z oczyszczalni ścieków zwilżano do wilgotności 95% w temp. od -2°C do 27°C i filtrowano przez zrębki dębowe, biomasę i pokruszoną korę o temp. 10-21°C. Sprawność dezodoryzacji powietrza wzrastała wraz ze wzrostem temperatury powietrza wlotowego i złoża. Odczyn i wilgotność materiału biofiltracyjnego nie wpływały na skuteczność dezodoryzacji powietrza. Odorami powszechnie nazywa się lotne związki chemiczne, wyczuwalne przy bardzo niskich stężeniach i wywołujące nieprzyjemne odczucie węchowe. Odór może być mieszaniną nawet kilkuset różnych związków, ale tylko niewiele z nich jest odpowiedzialnych za charakterystyczną woń1). Wśród nich można wyodrębnić kilka podstawowych grup odorogennych, w tym związki azotu (aminy, indol, skatol), związki siarki (siarkowodór, merkaptany, wielosiarczki), lotne kwasy organiczne oraz fenol i jego pochodne. Źródłem odorów mogą być procesy zachodzące zarówno w naturze, jak i procesy wynikające z działalności człowieka.Szczególne miejsce wśród antropogenicznych źródeł uciążliwości zapachowej zajmują obiekty gospodarki komunalnej, w tym oczyszczalnie ścieków2). Kluczowym zagadnieniem w przypadku instalacji oczyszczalni ścieków jest ich lokalizacja. Bliskie sąsiedztwo tych obiektów z terenami mieszkalnymi wymusza podejmowanie działań ograniczających emisję związków odorogennych, w tym konieczność hermetyzacji źródeł odorantów i dezodoryzacji powietrza odlotowego. Ważną rolę odgrywają urządzenia służące do kontroli zanieczyszczeń powietrza instalowane na początku linii technologiczne[...]

 Strona 1