Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"ANNA SOKOŁOWSKA"

Wpływ sposobu wypełniania ubytku na naprężenia skurczowe indukowane przez materiały kompozytowe typu bulkfill

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są dziś podstawowymi, trudnymi do zastąpienia materiałami do rekonstrukcji uszkodzonych twardych tkanek zębów. Mają wyjątkowe właściwości użytkowe. We współczesnych kompozytach dentystycznych udoskonalono tak nieorganiczne wypełniacze, jak i zmodyfikowano fazę polimerową - wprowadzano nowe monomery oraz nowe układy katalityczne, istotnie poprawiające właściwości użytkowe materiałów [1]. Pomimo dobrej wytrzymałości i estetyki wypełnień kompozytowych, a także możliwości uzyskania trwałego, adhezyjnego połączenia z twardymi tkankami zębów, materiały kompozytowe mają również wady ograniczające możliwości ich klinicznego stosowania. Kompozyty dentystyczne są materiałami tworzonymi na bazie polimerów i twardnienie materiału jest związane z ich sieciowaniem, któremu towarzyszy zjawisko skurczu polimeryzacyjnego. Wielkość skurczu objętościowego tradycyjnych kompozytów dentystycznych wynosi 2÷3%, a materiałów typu flow 5÷7%. [1, 2]. Obecnie w materiałach bazujących na żywicach metakrylanowych i mających zastosowanie w stomatologii zjawiska skurczu polimeryzacyjnego nie da się wyeliminować. Jest to o tyle problematyczne, że naprężenia skurczowe generowane podczas wiązania materiału, a przede wszystkim w obrębie połączenia materiału z tkankami zęba, wraz z naprężeniami powstałymi na skutek występujących w środowisku jamy ustnej zmian temperatury, mogą doprowadzić do różnych powikłań. Naprężenia generowane na granicy materiału i tkanek zęba są przenoszone na tkanki, zwłaszcza w głębokich ubytkach ograniczonych ścianami bocznymi, i mogą prowadzić do deformacji struktur zęba, defektów pobrzeży wypełnień oraz uszkodzenia adhezyjnego połączenia materiału z tkankami zęba i tworzenia się szczeliny brzeżnej [3÷5]. Utrata szczelności oraz mikroprzeciek są podstawową przyczyną niepowodzeń w leczeniu stomatologicznym m.in. nadwrażliwości pozabiegowej, powikłań zapalnych miazgi zębów oraz w wyniku zasiedlania szczeliny brzeżn[...]

Zastosowanie obróbki tribochemicznej do poprawy połączenia kompozyt-kompozyt, uzyskanego podczas naprawy wypełnień

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są obecnie podstawowymi i pod wieloma względami niezastąpionymi materiałami wykorzystywanymi do rekonstrukcji uszkodzonych tkanek zębów. Kompozyty dentystyczne w warunkach jamy ustnej starzeją się, co może prowadzić do degradacji i przebarwień materiału, pogorszenia adaptacji brzeżnej wypełnień i przebarwień pobrzeży, pęknięć w materiale czy utraty retencji, mikroprzecieku i rozwoju wtórnej próchnicy zębów. Standardową procedurą stosowaną po stwierdzeniu uszkodzenia wypełnienia jest jego usunięcie i po opracowaniu tkanek aplikacja i polimeryzacja nowego materiału. W wielu przypadkach można jednak odstąpić od wymiany wypełnień na rzecz ich naprawy [1], co jest klinicznie uzasadnione w kontekście ochrony twardych tkanek zęba niezmienionych próchnicowo [2, 3]. Zabieg taki pozwala na wydłużenie żywotności wypełnień kompozytowych. Problemem, przed którym stają jednak klinicyści, jest uzyskanie dostatecznie wytrzymałego i trwałego klinicznie połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. W kontekście wielkości sił wywieranych na zespół materiał-tkanki podczas aktu żucia uzyskanie optymalnej wytrzymałości połączenia kompozyt-kompozyt (k-k) zmniejsza ryzyko wystąpienia różnorodnych powikłań, od przebarwień wypełnienia, przez utratę części wypełnienia, po reakcje zapalne ze strony miazgi i ostatecznie niepowodzenie w leczeniu. Możliwości połączenia chemicznego ze związanym materiałem kompozytowym wynikają z jego budowy i specyfiki sieciowania polimeru. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje niezwiązanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak ilość aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego, chemicznego połączenia. W celu uzyskania trwałego połączenia m[...]

Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI:10.12916/przemchem.2014.775


  Three com. polymer-matrix composites were studied for diam. tensile strength, microhardness and shrinkage stress during light-induced polymerization to compare their applicability in dentistry. Dokonano oceny średnicowej wytrzymałości na rozciąganie, mikrotwardości oraz naprężeń skurczowych generowanych przez materiały kompozytowe o zmodyfikowanej matrycy polimerowej i małym skurczu polimeryzacyjnym w porównaniu z kompozytami o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Z wyników uzyskanych w badaniach widać jednoznacznie, że oceniane materiały kompozytowe Filtek Bulk Fill oraz SDR generowały małe naprężenia, mniejsze w porównaniu z materiałem X-Flow o tradycyjnym składzie matrycy polimerowej. Materiał SDR charakteryzował się najmniejszą twardością HV1 spośród badanych materiałów. Natomiast materiały Filtek Bulk Fill oraz X-Flow wykazywały zbliżoną twardość. Średnicowa wytrzymałość na rozciąganie w przypadku materiału SDR była mniejsza niż tych materiałów. Z klinicznego punktu widzenia przy wykonywaniu wypełnień kompozytowych najistotniejsze jest maksymalne ograniczenie naprężeń Monika Domareckaa, Anna Sokołowskaa, Małgorzata Iwona Szynkowskab, Krzysztof Sokołowskia, Jerzy Sokołowskia, Monika Łukomska-Szymańskaa,* aUniwersytet Medyczny w Łodzi; bPolitechnika Łódzka Some properties of flowable low-shrinkage dental composites Wybrane właściwości materiałów kompozytowych typu flow o niskim skurczu polimeryzacyjnym DOI: dx.medra.org/10.12916/przemchem.2014.775 Lek. dent. Anna SOKOŁOWSKA w roku 2009 ukończyła studia na Wydziale Lekarsko- Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Jest uczestnikiem Studiów Doktoranckich w Zakładzie Stomatologii Ogólnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Specjalność - stomatologia. Dr n. med. Monika DOMARECKA w roku 1994 ukończyła studia w Uniwersytecie Medycznym w Łodzi - kierunek stomatologia. W 1999 r. uzyskała stopień doktora nauk medycznych. Jest wykładowcą w Zakładzie Stomatolog[...]

Bond strength at interface after composite repair depending on surface treatment method Wytrzymałość połączenia uzyskanego podczas naprawy wypełnień kompozytowych w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni DOI:10.12916/przemchem.2014.1437


  Microhydrid polymer-matrix dental composite was photochemically cured then polished and HF - etched or corundum - sandblasted, optionally silanized and joined to flow type dental composite. The bonds were tested for shear strength. The strength depended on the treated surface quality. The best results were achieved after surface polishing or sand blasting. Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych możliwości uzyskania połączenia materiału kompozytowego z mikrohybrydowymi wypełnieniami kompozytowymi podczas ich naprawy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni. Stwierdzono różnice w strukturze i składzie chemicznym powierzchni wypełnień w zależności od sposobu przygotowania ich powierzchni. Na podstawie wyników badań doświadczalnych ustalono warunki dla uzyskania połączenia kompozyt-kompozyt o najwyższej wytrzymałości.W ostatnich latach, zgodnie z tendencjami współczesnej medycyny, także w stomatologii, dąży się do wyboru metod ukierunkowanych na profilaktykę, wczesną diagnozę i nieinwazyjne metody leczenia w ramach tzw. stomatologii minimalnie inwazyjnej, stanowiącej część stomatologii minimalnie interwencyjnej, która promuje minimalnie inwazyjne metody terapii we wszystkich specjalnościach stomatologicznych1). Stomatologia minimalnie inwazyjna (mikrostomatologia), stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik opracowania tkanek, ale także podejmowania decyzji o kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty dentystyczne mają wiele zalet, wciąż nie są jednak materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. Średnią kliniczną trwałość wypełnień określa się na 7 lat2). To zmusza lekarzy do relatywnie częstej wymiany wypełnień, zaś wielokrotna wymiana wypełnień pociąga za sobą utratę części tkanek zęba, a w konsekwencji przedwczesną utratę zębów. Terapia minimalnie inwazyjna, w ramach której często podejmuje się decyzje o naprawie w[...]

Naprężenia skurczowe materiałów kompozytowych o małym skurczu polimeryzacyjnym

Czytaj za darmo! »

Dzięki postępowi w technologii materiałów polimerowych, jaki dokonał się w ostatnich dziesięcioleciach, opracowano i wprowadzono do lecznictwa wiele materiałów kompozytowych o coraz to lepszych właściwościach użytkowych. Modyfikacje kompozytów obejmowały głównie zmiany w składzie wypełniaczy, ale także wprowadzano nowe monomery (np. UEDMA, BisEMA) czy układy katalityczne istotnie poprawiające właściwości użytkowe materiałów [1, 2]. Dzięki dobrym właściwościom materiałów kompozytowych w ostatnich latach lekarze coraz częściej wykorzystują je przy rekonstrukcji twardych tkanek zębów, wykonując z nich blisko połowę wszystkich wypełnień [3]. Materiały kompozytowe nie są jednak idealnymi materiałami do rekonstrukcji twardych tkanek zębów. Ze stosowaniem kompozytów wiążą się pewne problemy wynikające z występowania zjawiska skurczu polimeryzacyjnego towarzyszącego sieciowaniu materiału. Wartość skurczu objętościowego typowych kompozytów dentystycznych szacuje się na 2÷3%, a materiałów typu flow ok. 5% [2, 4]. Skutkiem skurczu polimeryzacyjnego materiału zamkniętego w ubytku i połączonego z jego ścianami jest powstanie naprężeń skurczowych w materiale oraz na granicy tkanek i materiału rekonstrukcji kompozytowej [5, 6]. Naprężenia skurczowe wraz z naprężeniami powstającymi przy zmianach temperatury oraz przy mechanicznych obciążeniach są przyczyną defektów pobrzeży wypełnień [7], które dobrze udokumentowano m.in. w badaniach in vitro wypełnień V klasy wg Blacka [5, 8, 9] i w zębach odbudowanych za pomocą wkładów ceramicznych [10]. Defekty pobrzeży prowadzą do utraty szczelności oraz mikroprzecieku i są przyczyną większości niepowodzeń w leczeniu stomatologicznym, m.in.: nadwrażliwości pozabiegowej, powikłań zapalnych miazgi zębów, przebarwień pobrzeży wypełnień, a także wtórnej próchnicy zębów [11]. W celu zapobiegania tym powikłaniom podejmowano próby zmniejszenia skurczu polimeryzacyjnego materiałów kompozytowych. Aw i Nicholls [[...]

 Strona 1