Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Kamila Klimek"

Wpływ czasu fermentacji gnojowicy świńskiej na wytwarzanie i skład chemiczny biogazu DOI:10.15199/62.2019.10.5

Czytaj za darmo! »

Rozwój technologii związanych z odnawialnymi źródłami energii (OZE) przyniósł wzrost zainteresowania budową biogazowni, a szczególnie biogazowni rolniczych, które powinny gwarantować stałą produkcję biogazu ze względnie stałą zawartością metanu. Określenie "biogaz" informuje, że powstał on z biomasy w procesie fermentacji metanowej1). Przyjmuje się, że biogaz składa się w ok. 2/3 z metanu i prawie w 1/3 z ditlenku węgla. Pozostałe składniki mogące występować w biogazie to m.in. siarkowodór, wodór, tlenek węgla, azot, tlen, amoniak, para wodna, pył, etan, węglowodory i związki chloroorganiczne2). W literaturze dostępne są różne dane dotyczące składu biogazu. Według Romaniuka3) zawiera on 52-85% metanu, 14-48% ditlenku węgla, 0,08-5,5% siarkowodoru i ok. 0,5% wodoru. Produkcja biogazu rolniczego odbywa się w instalacjach biogazowych w wyniku prowadzonego w kontrolowanych warunkach procesu fermentacji metanowej4), który jest procesem podobnym do naturalnego powstawania metanu w przyrodzie. Fermentacja beztlenowa, której końcowym produktem jest metan zachodzi w czterech fazach, przy udziale czterech grup mikroorganizmów, z których każda wymaga odpowiednich dla siebie, ściśle określonych warunków środowiska reakcji5). W fermentacji jednoetapowej fazy przebiegają jednocześnie, a w technologii dwu- lub wieloetapowej mogą być rozdzielone i prowadzone w oddzielnych reaktorach, w których odpowiednio dostosowuje się pH i środowiska reakcji1, 6). W I etapie (hydroliza) bakterie hydrolityczne zdolne do rozkładu złożonych związków organicznych (białka, tłuszcze, węglowodany) trawią za pomocą enzymów litycznych substrat w wyniku reakcji biochemicznych. Powstają proste związki organiczne, takie jak aminokwasy, kwasy tłuszczowe, glicerol i cukry, a porcja podanej biomasy zmienia się w pulpę. W II etapie (kwasogeneza) bakterie kwasowe przerabiają aminokwasy, kwasy tłuszczowe i cukry na kwasy organiczne, takie jak kwas octowy, propionowy i masłow[...]

Methods for conversion of carbon dioxide and methane to methanol O sposobach konwersji ditlenku węgla i metanu do metanolu DOI:10.15199/62.2017.1.19


  A review, with 46 refs., of the methods for conversion of CO2 and MeH to MeOH and its use for fuel cells in automotive transport. Przedstawiono możliwości technologicznych rozwiązań konwersji ditlenku węgla oraz metanu do metanolu i wykorzystania go w ogniwach paliwowych w motoryzacji. Spalanie to jedna z niewielu technologii gotowych do szerokiego zastosowania a spełniająca dodatkowo surowe kryteria ekonomiczne: wielka skala produkcji, tania energia, tanie produkty, duży rynek i wysokie zatrudnienie. Związek tych właśnie czynników powoduje, że inne realnie istniejące lub możliwe technologie wytwarzania energii nie są aktualnie wiodącymi1). W przypadku technologii wytwarzających energię, cena tej energii w sposób najistotniejszy determinuje postęp gospodarki danego kraju, poziom zatrudnienia (bezrobocie) a także wpływa decydująco na koszty pracy, a tym samym na dochody ludzi. Ogólnoświatowa ekspansja gospodarczo-ekonomiczna ostatniego ćwierćwiecza sprawia, że zapotrzebowanie na energię stale rośnie1). Ponieważ głównym źródłem energii są paliwa chemiczne a sposobem pozyskiwania energii są procesy spalania to nie powinna dziwić zależność naszej cywilizacji od kopalin2). Ditlenek węgla powstający w procesach spalania paliw kopalnych (węglowodorów) i biomasy jest ważnym surowcem chemicznym, wykorzystywanym przez naturę do fotokatalitycznej syntezy węglowodanów. Niezależnie od potrzeby podniesienia sprawności procesów spalania gazu ziemnego i biomasy przez zastosowanie nowatorskich metod katalitycznych, celowe jest zagospodarowanie emisji CO2 poprzez jego przemianę w kwas mrówkowy, formaldehyd i metanol w procesie sztucznej fotosyntezy AP (artificial photosynthesis) a także zastosowanie nowych metod utleniania metanu pomijających emisję CO2. Jest to proces MTM (methane-to-methanol) sprzężony z procesem MTG (methanol-to-gasoline).Sukces projektu3), w ramach którego powstała instalacja pilotażowa utleniająca metan z powietrza wenty[...]

Wpływ dodatku srebra oraz miedzi do katalizatorów palladowych w reakcji utleniania metanu DOI:10.15199/62.2018.3.7


  Jednym z poważnych i trwałych zanieczyszczeń atmosfery jest metan, którego głównym źródłem jest działalność rolnicza, składowanie odpadów, wydobycie węgla, wypalanie lasów (także wylesienia i pożary) oraz motoryzacja. To również duże źródła ditlenku węgla oraz wielu innych węglowodorów mających negatywny wpływ na człowieka i środowisko1-4).Istotnym zagadnieniem technologicznym mającym wpływ na stan środowiska przyrodniczego jest problem zagospodarowania metanu5), w tym szczególnie pochodzącego z emisji powietrza wentylacyjnego trzody chlewnej. Obliczenia wskazują, że w przypadku całej UE zagospodarowanie tej emisji dałoby oszczędność w spalaniu węgla kamiennego ok. 420 Tg/r. W wielu wcześniejszych badaniach6, 7) stwierdzono, że najbardziej aktywne w reakcji całkowitego utleniania metanu są nośnikowe katalizatory palladowe Pd/tlenek metalu. Zapoczątkowanie reakcji na katalizatorach palladowych następuje w 250-300°C, a pełne utlenienie metanu można uzyskać w temp. 500-700°C. Metaliczny pallad jest pierwiastkiem wysokoaktywnym nie tylko w procesach bezpośredniego utleniania węglowodorów, lecz również utleniania amoniaku do tlenków azotu, chociaż w tym ostatnim przypadku nie tak efektywnym jak platyna. Poszukując możliwości zwiększenia aktywności fazy aktywnej zawierającej pallad, można tę fazę wzbogacić promotorami w postaci np. jonów srebra czy miedzi. Pallad tworzy ze srebrem i z miedzią stopy nieuporządkowane przy bardzo niskich ciepłach ich tworzenia, co daje szansę rozdzielenia czynnika elektronowego od geometrycznego, a poprzez to zdefiniowania roli promotora. Najistotniejszym powodem do poszukiwania promotorów jest podniesienie aktywności katalizatora palladowego bez zwiększania wielkości ładunku palladu w katalizatorze. Wybór wspomnianego promotora powinien być zgodny z teorią centrów B5 opisanych w pracy8). Wskazane jest, aby faza aktywna zbudowana była w postaci układu stopowego lub mieszanego. W procesach pośredniego ut[...]

Wpływ ozonowania na zawartość olejku eterycznego i aktywność biologiczną surowca Mentha × piperita L. DOI:10.15199/62.2018.7.4


  Zachowanie właściwości antyoksydacyjnych, stabilności przechowywania i standardów bezpieczeństwa ma ogromne znaczenie w produkcji przetworzonej żywności. Ozonowanie było postrzegane jako alternatywna technologia dezynfekcji w procesie pozyskiwania produktów spożywczych. Zioła i przyprawy są stosowane nie tylko jako konserwanty żywności, środki aromatyzujące i kosmetyczne, ale przede wszystkim jako tradycyjne leki1-6). Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że w krajach rozwijających się najczęstszą formą stosowanych medy1056 97/7(2018) Dr inż. Grzegorz MAJ - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 3/2018, str. 377. Prof. dr hab. inż. Wiesław PIEKARSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 3/2018, str. 378. Dr inż. Paweł KRZACZEK - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 3/2018, str. 378. Mgr inż. Sebastian BALANT jest absolwentem studiów I stopnia na Wydziale Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, a w 2018 r. ukończył studia magisterskie na Wydziale Agrobioinżynierii tej samej uczelni. Specjalność - wpływ procesu stabilizacji surowca roślin leczniczych na zawartość substancji czynnych. kamentów są leki tradycyjne oparte na ziołach7, 8). Zainteresowanie produktami ziołowymi rośnie w związku z coraz lepszym poznaniem mechanizmów działania substancji pochodzenia roślinnego oraz określeniem standardów bezpieczeństwa, jakości a także niezawodności ich stosowania9, 10). Potencjalne znaczenie produktów pochodzenia roślinnego dla zdrowia ludzi w skali całego świata zachęca do przeprowadzania badań klinicznych na tych produktach oraz do podwyższenia standardów uprawy i przygotowywania surowca. Z ziół wytwarza się nie tylko herbatki i leki roślinne, ale produkuje się również kosmetyki i produkty spożywcze11-15). Badania naukowe potwierdzają potencjalne korzyści zdrowotne będące efektem stosowania ziół i ekstraktów roślinnych wykazu[...]

Wpływ częstości mieszania na skład i produkcję biogazu w fermentatorze DOI:10.15199/62.2019.10.6

Czytaj za darmo! »

Biogazownia rolnicza to zespół urządzeń służących do prowadzenia fermentacji metanowej substratów organicznych wytworzonych w gospodarstwie rolnym, jak również umożliwiających ich wykorzystanie po zakończonym procesie fermentacji1). Są to systemy biologiczne, które obejmują współpracę różnych mikroorganizmów degradujących w warunkach beztlenowych materię organiczną2). Rozkład obejmuje hydrolizę, kwasogenezę, octanogenezę i metanogenezę3). Bakterie hydrolityczne, które uczestniczą w pierwszej fazie procesu fermentacji metanowej za pomocą enzymów zewnątrzkomórkowych rozkładają spolimeryzowane, nierozpuszczalne związki organiczne wchodzące w skład substratów (celuloza, ligniny, białka, tłuszcze) do związków rozpuszczalnych w wodzie, takich jak kwasy tłuszczowe, alkohole i amoniak. Wśród bakterii hydrolitycznych dominują beztlenowce obligatoryjne, żyjące jedynie w warunkach pozbawionych tlenu, który jest dla nich toksyczny (Bacillus, Pseudomonas, Clostridium, Bifidobacterium) oraz fakultatywne beztlenowce, rozwijające się zarówno w warunkach tlenowych, jak i w warunkach beztlenowych (Streptococcus, Enterobacterium)2). Optymalne dla tych mikroorganizmów warunki wzrostu istnieją przy pH ok. 6 oraz temp. ok. 30°C4). Szybkość wzrostu bakterii hydrolitycznych waha się od ok. 5 h przy rozkładzie węglowodorów do ok. 72 h podczas rozkładu tłuszczów5). Bakterie kwasotwórcze odpowiadają za rozkład produktów hydrolizy do krótkołańcuchowych kwasów organicznych, głównie do lotnych kwasów tłuszczowych (mrówkowy, octowy, propionowy, masłowy, walerianowy, kapronowy), do alkoholi (metanol, etanol), aldehydów i produktów gazowych (CO2 i H2). Pozostała część jest biodegradowana do octanów5). Niektóre z bakterii kwasotwórczych są bezwzględnymi beztlenowcami (m.in. Aerobacter, Alcaligenes, Clostridium, Escherichia). Bakterie acetogenne (Syntrophomonas sp. i Syntrophabacter sp.) przetwarzają etanol i lotne kwasy tłuszczowe do octanów oraz CO2 i H2 5, 6)[...]

Wpływ ozonowania wody na zawartość bioaktywnych związków fenolowych i okres przydatności do spożycia świeżej kolendry (Coriandrum sativum L.) DOI:10.15199/62.2019.10.7

Czytaj za darmo! »

Ozon jest w chemii jednym z najsilniejszych środków utleniających o dobrze znanych właściwościach biobójczych i szerokim spektrum działania podczas oczyszczania wody i ścieków. Surowce ozonowane nie wykazują żadnych pozostałości produktów ubocznych procesu sanitacji, co sprawia, że aplikacja ozonu wzbudza znaczące zainteresowanie komercyjne w rolnictwie i ogrodnictwie ze względu na jego nie rezydualną właściwość i elastyczność metod aplikacji w postaci gazowej lub wodnej1, 2). W przypadku surowców roślinnych, ryzyko strat produkcyjnych z powodu urazów mechanicznych podczas zbiorów oraz zanieczyszczenia mikroorganizmami fitopatogenicznymi jest bardzo wysokie. Warzywa liściowe i aromatyczne przyprawy, takie jak kolendra, są płukane przed pakowaniem w celu usunięcia nieorganicznych i organicznych odpadów i atrakcyjnego prezentowania produktu. Skuteczna dezynfekcja wody do płukania jest zatem niezbędna, aby wyeliminować ryzyko infekcji liści kolendry, które obciążone mikroorganizmami mogą infekować liście wcześniej niezanieczyszczone. W ostatnich kilku latach zastosowanie znajduje coraz więcej środków odkażających i jednym z nich jest ozon. Ozon jest silnie bakteriobójczy i grzybobójczy i nie generuje niebezpiecznych pozostałości2). Świeże produkty uznane są za zdrową żywność, a zatem rośnie zapotrzebowanie konsumentów na świeże owoce, warzywa i przyprawy. Okres przydatności do spożycia świeżych produktów jest jednak stosunkowo krótki i ograniczony przez skażenie mikrobiologiczne lub wizualną, teksturalną i odżywczą utratę jakości. Świeże zioła, przyprawy i warzywa zasiedlane są przez rodzimą mikroflorę, wśród której wyróżnić można bakterie Gram- -dodatnie i Gram-ujemne. Pierwszą grupę bakterii najliczniej reprezentują laseczki przetrwalnikowe z rodzaju Bacillus, a zwłaszcza B. megaterum oraz B. mesentericus. W obrębie tej grupy drobnoustrojów, w surowcach warzywnych i przyprawowych występować mogą również promieniowce 98/10(2019) 1[...]

 Strona 1