Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Kamila JADCZAK"

Koncepcja obiektywizacji testu zegara na potrzeby diagnostyki chorób neurodegeneracyjnych DOI:10.15199/48.2019.11.38

Czytaj za darmo! »

Choroby neurodegeneracyjne to grupa chorób o charakterze przewlekłym i postępującym których w większości przypadków podstawowym objawem jest zespół otępienny, tzw. demencja. Określa się ją jako upośledzenie możliwości myślenia wpływające na codzienne funkcjonowanie. Upośledzenie dotyka funkcji poznawczych, w tym pamięci, języka, umiejętności wzrokowoprzestrzennych, funkcji wykonawczych oraz osobowości. Otępienia neurodegeneracyjne klasyfikowane są na różne sposoby. Można podzielić je na odwracalne i nieodwracalne. Do grupy otępień odwracalnych zalicza się schorzenia przebiegające w niedoczynności tarczycy lub niedoborze witaminy B12. Do najczęściej występujących schorzeń z grupy otępień nieodwracalnych (przynajmniej na obecnym etapie rozwoju medycyny) należą choroba Alzheimera (AD) oraz otępienie czołowo-skroniowe (FTD). Rozróżnienie pomiędzy nimi, zwłaszcza w wieku przedsenioralnym, bywa trudne [1]. We współczesnej diagnostyce stanów otępienia dostrzec można z jednej strony specjalistyczne metody neuroobrazowania struktury i funkcji mózgu i z drugiej dążenie do stosowania prostych testów przesiewowych, możliwych do wykorzystania przez lekarza pierwszego kontaktu. Wyniki tych ostatnich mogą być jednak wypaczone subiektywną interpretacją, często wynikającą z braku odpowiedniego doświadczenia w wizualnej ocenie np. zachowania zdolności wzrokowo-przestrzennej pacjenta, będącej jednym z kryteriów diagnozy Lund- Manchester, używanej do różnicowania otępienia czołowoskroniowego i choroby Alzheimera [2]. Jednocześnie stwierdza się, że żadna ze współczesnych technik neuroobrazowych nie jest w stanie dostatecznie dobrze uwidocznić mikro zmian w obrębie płatów mózgu, które wpływają na wyższe funkcje umysłowe człowieka [3]. Ponadto wykonanie tego typu badań jak również badań histologicznych i genetycznych wymaga kontaktu ze specjalistami różnych dziedzin oraz specjalistycznego sprzętu, a co za tym idzie - wymaga czasu. Ze względu [...]

Studying fibre-optic link used to transmission an analogue signals DOI:10.15199/48.2018.12.61

Czytaj za darmo! »

Fibre-optic transmission, compared to other transmission media, such as coaxial cables or microwave waveguides, has numerous advantages. They include: minor attenuation (below 1 dB/km of line) or the ability to transmit broadband signals (up to several dozen GHz). Fibre-optic communication is currently commonly used for transmitting signals over large distances. Moreover, fibreoptic cables enable light propagation along the lines with virtually any shape, with the ability to create bends with a very small radius. Propagation properties of a fibre-optic link remain constant over a broad range of temperature, pressure and humidity changes. They also exhibit high resistance to the destructive impact of outside conditions (high temperature, humidity). Excellent dielectric properties of optic fibres enable their successful application in the presence of strong electromagnetic fields. Low powers of the transmitter and receiver enable the application of battery power supply [1, 2, 4, 7]. Such advantages are very important for special applications. There are several companies worldwide, which distribute systems for fibre-optic transmission of analogue signals with the bandwidth in the order of several GHz. The manufacturers are mainly companies from the USA. The basic element of a transmitter system is an optical radiation source. Fibre-optic telecommunication systems use lightemitting diodes and laser diodes (e.g. Distributed Feedback Laser diodes). In order for an analogue signal to be sent while maintaining a low level of distortion, a fibre-optic transmitter has to ensure the stability of a laser diode operating point. The main causes for changing characteristics of a laser diode are temperature variations. To prevent that, analogue fibre-optic transmitters have a thermo-electric cooler. Whereas fibre-optic receivers use PIN photodiodes or avalanche phot[...]

Uwarunkowania biomechaniczne stawu skroniowo-żuchwowego pod kątem pomiaru przemieszczenia ruchu żuchwy DOI:10.15199/48.2019.02.20

Czytaj za darmo! »

Tomografia komputerowa stożkowa (CBCT) wykonywana w gabinetach stomatologicznych jest obecnie bardzo precyzyjnym narzędziem pozwalającym na uzyskanie trójwymiarowego obrazu tkanek twarzoczaszki pacjenta. Badanie tomografem wykonuje się nie tylko przed rozpoczęciem leczenia implantologicznego, ale również podczas planowania zabiegów chirurgicznych przeprowadzanych na żuchwie czy szczęce pacjenta. Jednocześnie obraz kości uzyskany z tomografii komputerowej wraz z obrazem otrzymanym ze skanera stomatologicznego pozwala uzyskać pełen obraz warunków anatomicznych pacjenta, co umożliwia precyzyjne zaplanowanie leczenia. Niestety, tomografia jest badaniem statycznym i nie daje informacji na temat dynamiki ruchu żuchwy względem czaszki. Dodatkowo staw skroniowożuchwowy odpowiedzialny za ten ruch jest strukturą na tyle złożoną, zbudowaną z kości, więzadeł i chrząstki włóknistej, że niemożliwe jest zobrazowanie jego struktury przy użyciu tomografii. Umożliwia to natomiast, ze względu na widoczne na obrazach tkanki miękkie (chrząstki), badanie rezonansu magnetycznego. Jednakże musi być ono wykonywane w pozycji leżącej, co dyskwalifikuje je jako narzędzie do obrazowania stawu skroniowo-żuchwowego. Aby możliwe było lepsze zobrazowanie budowy stawu skroniowo-żuchwowego oraz opisanie ruchu głowy żuchwy i krążka stawowego w panewce stawowej, należy w odpowiedni sposób zmierzyć przemieszczenia ruchu żuchwy względem podstawy czaszki. Celem opracowania optymalnej metody wykonywania takich pomiarów, należy zapoznać się z budową oraz biomechaniką stawu skroniowo-żuchwowego. Budowa stawu skroniowo-żuchwowego Staw skroniowo-żuchwowy jest miejscem ruchomego połączenia żuchwy z czaszką. Zaliczany jest do stawów kłykciowych, dwujamowych. Składa się z: powierzchni stawowych kości skroniowej i głowy żuchwy, krążka stawowego (chrząstki śródstawowej), torebki i wiązadeł stawowych. Krążek stawowy dzieli staw skroniowożuchwowy na dwie części. Powierz[...]

 Strona 1