Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Elżbieta Trocka-Leszczyńska"

Możliwości zachowania cech architektury regionalnej w Kotlinie Kłodzkiej DOI:10.15199/33.2015.11.55


  Współczesne próby utrzymania cech architektury regionalnej (wernakularnej) na terenach wiejskich Kotliny Kłodzkiej, to zagadnienie trudne ze względu na szybko niszczejące zasoby zabudowy regionalnej, wzniesionej najczęściej przed 1945 r. oraz dużą swobodę realizacji nowych budynków, najczęściej katalogowych, obcychmiejscowymtradycjom. Celemartykułu jest pokazanie sposobów utrzymania cech regionalnej architektury kłodzkiej przez prawidłowo prowadzone remonty, a także organizowanie konkursów architektonicznych na współczesną zabudowę. Słowa kluczowe: zachowanie cech regionalnych, Kotlina Kłodzka. Abstract. The contemporary attempt to sustain the regional characteristics of local architecture of the Klodzko Valley’s countryside has to be considered as a difficult challenge especially regarding the rapid aging and decay of vernacular buildings that were put up before 1945. Moreover a lack of clear and define guidelines for new architecture allows introducing alien forms, mostly coming from house catalogues, that stay in discordant relation with the traditional landscape. A mail goal of the article is stating the preservation measures such as apposite renovations and architectural competitions that are or ought to be undertaken in order to keep the regional tradition alive. Keywords: difference, revitalization, Klodzko Valley.Zachowanie tradycyjnej zabudowy w Polsce jest tematem dyskutowanym i jeszcze niedokładnie zbadanym. Architekci analizują cechy architektury regionalnej imechanizmy jej powstawaniawcelu doskonalenia współczesnych rozwiązań projektowych. Po 1945 r. na ziemiach zachodnich, w tymziemi kłodzkiej, w związku z całkowitą wymianą ludności zamieszkującej te tereny, została zerwana ciągłość tradycji i niewystępował już naturalny proces kontynuacji dawnych cech w miejscowym budownictwie. Obecnie zachowanie cech regionalnych, przez właściwąmodernizację istniejącej zabudowy i odpowiednie projektowanie nowych ob[...]

Przydatność dziedzictwa inżynierii - obserwacje na podstawie hal wystawowych P.L. Nerviego w Turynie DOI:10.15199/33.2015.11.44


  Wzasobach dziedzictwa inżynierii z okresu ostatnich sześćdziesięciu lat trudno jest znaleźć obiektywrównymstopniu reprezentujące doskonałość techniczną i piękno architektoniczne, jak budynki użyteczności publicznej zaprojektowane przez P.L.Nerviego. Trzy z nich, znajdujące się w Turynie: duża i mała HalaWystawowa oraz "Palazzo del Lavoro" są szczególnie interesujące, gdyż ogniskują się w nich wszystkie problemy związane z ochroną dziedzictwa inżynierii. Można je podzielić na dwie grupy: utrzymanie stanu technicznego i utrzymanie przydatności funkcjonalnej. Lokalna, piemoncka, wielowiekowa tradycja budowy wciąż nowych pałacówi jednocześnie zaniedbywania, czywręcz porzucania starych, przeniosła się również na budynki współczesne. Artykuł przedstawia problemy związane z ochronąwspomnianych obiektówi próby znalezienia racjonalnego sposobu ich użytkowania. Słowa kluczowe: Nervi, Palazzo del Lavoro, Sale wystawowe Turyn, architektura i konstrukcja.Obiektymodernizmu wznoszone na bazie eksperymentalnych, różnorodnych założeń inżynieryjnych, stopniowo są doceniane oraz wykorzystywane do współczesnych celów, z podkreśleniem ich unikatowości i ekspozycją pierwotnej formy. Na ich tle szczególnie wyróżniają się dokonania Piera Luigi Nerviego (z lat 1917 - 1979) - włoskiego inżyniera, który w swoich projektach kierował się funkcjonalnością, estetyką, uwarunkowaniami materiałowymi, wymaganiami dotyczącymi statyki, technologii budowy i efektywnością ekonomiczną. W jego twórczości widoczny jest ścisły związek między sztuką, nauką i rzemiosłem, a trzy "podstawowe problemy": konstrukcyjne, wykonawcze i architektoniczne - znalazły unikatową jedność [1]. Tamistrzowska synteza zaznaczyła się w jego turyńskich realizacjach, takich jak: HalaWystawowa "B", HalaWystawowa "C" i "Palazzo del Lavoro" [2]. Wich formie Nervi przedstawił układ sił działających w konstrukcji, przy zachowaniu optymalnej racjonalności projektowej, integrując jednoc[...]

Ochrona drewnianych domów przysłupowych na terenie województwa dolnośląskiego DOI:10.15199/33.2015.11.49


  Łużyckie domy drewniane, o konstrukcji przysłupowej, występują na styku Polski, Czech i Niemiec, tj. na obszarze dawnych Górnych Łużyc. Budynki te wznoszone do II wojny światowej, obecnie, pozbawione środków na ich remonty i modernizacje, w większości przypadków są w złym stanie technicznym. Ich ratowanie jest możliwe przez modernizację oraz adaptację do nowych funkcji. Celem artykułu jest pokazanie pogarszającego się stanu technicznego tego typu obiektów oraz prób ich ratowania przez odpowiednio prowadzone remonty i adaptacje. Słowa kluczowe: łużyckie domy przysłupowe, ochrona.Unikatowy typ budownictwa drewnianego, zwanego przysłupowym lub łużyckim(niem.Umgebinde), występuje obecnie na styku trzech państw (dawne Górne Łużyce): w Polsce - w południowo-zachodniej części województwa dolnośląskiego, w Północnych Czechach - w części zachodniej Sudetów Czeskich i w Lužickich Horach, aż po Liberec oraz w Niemczech - we wschodniej części Saksonii aż po Drezno. Po stronie polskiej domy przysłupowe występują najliczniejwzachodniej częściwojewództwa dolnośląskiego odNysy Łużyckiej, przez Sudety Zachodnie (okolice Bolesławca, Jeleniej Góry, Lubania Śląskiego, Lwówka Śląskiego i Zgorzelca), Sudety Środkowe poWschodnie [1]. Konstrukcje przysłupowe Konstrukcja przysłupowa, która powstała na terenieGórnych Łużyc, należy do najciekawszych osiągnięć dawnej sztuki ciesielskiej, w której połączono wszystkie znane typy konstrukcji drewnianych (słupowe, szkieletowe i wieńcowe). Jest to drewniany system nośny budynku, w którym wrażliwy na wyboczenie i ściskanie zrąb budynku (ściany wieńcowe) jest otoczony niezależną konstrukcją słupową podtrzymującą szkieletową ścianę kolankową bądź ścianę piętra i konstrukcję dachu. Powstało kilka hipotez dotyczących powstania tej konstrukcji: jedna z nichmówi, że słupy stosowano po to, aby odciążyć konstrukcję wieńcową. Druga zakłada, że ponad izbą o ścianach wieńcowych wznoszono niezależną konstr[...]

Architektoniczne aspekty trwałości betonowych obiektów ochrony akustycznej w infrastrukturze komunikacyjnej DOI:10.15199/33.2017.11.41


  Przemijanie jest nieodłącznie wpisane w architekturę. Jego elementy to stopniowa degradacja techniczna, a także funkcjonalne, cywilizacyjne i społeczne starzenie się. Procesy zachodzącewobiektach budowlanych i w strukturze miast są w pewnym sensie równoważne procesomzachodzącymworganizmie człowieka [3].Wprojektowaniu architektonicznymobiektówinfrastruktury komunikacyjnej, silnie oddziałujących na krajobraz i środowisko, a jednocześnie przeznaczonych do eksploatacji w długim okresie, ten aspekt powinien być traktowany na równi z wymaganiami funkcjonalnymi czy formą geometryczną. Proces degradacji technicznej zależy w znacznym stopniu od zastosowanych rozwiązań materiałowych. Tym samym percepcja procesu starzenia się obiektu zależy od konotacji kulturowych związanych z danymmateriałem. Im w dłuższymokresie towarzyszy on człowiekowi, tym silnniejszy jest proces przyzwyczajania się. Z tego powodumateriały o dłuższej historii stosowaniawbudownictwie są często uważane za starzejące się bardziej szlachetnie niż te, które używane są krócej [3, 4]. Efekt ten nakłada się na rzeczywiste starzenie w sensie technicznym, tj. utratę niektórych cech materiału i obniżenie wartości pewnych parametrów. Utylitarność a estetyka ekranów akustycznych Ekrany akustyczne są - obok mostów - obiektami infrastruktury komunikacyjnej, silnie oddziałującymi wizualnie na krajobraz naturalny i kulturowy, w którym żyjemy. Z tego powodu, ich społeczna percepcja ma bardzo duży wpływ na akceptację obiektów, którym towarzyszą. Niestety, praktyka projektowa preferuje czysto utylitarne podejście, [...]

 Strona 1