Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"ZDZISŁAWA MALINOWSKA-GRABOŚ"

Kinetyka barwienia włókien wiskozowych, wiskozowo-karbaminianowych, karbaminianowych i lyocell wybranymi barwnikami reaktywnymi

Czytaj za darmo! »

Włókna z celulozy regenerowanej są najstarszymi włóknami chemicznymi produkowanymi na skalę przemysłową. Ich produkcja ma prawie stuletnią historię. Pierwsze technologie wytwarzania włókien wiskozowych stwarzały bardzo duże zagrożenie dla środowiska. Utrzymując nadal dominującą pozycję na rynku sztucznych włókien celulozowych, utraciły one obecnie zdolności rozwojowe ze względu na bardzo wysokie[...]

Kinetyka procesu barwienia naturalnych włókien celulozowych wybranymi barwnikami bezpośrednimi i reaktywnymi

Czytaj za darmo! »

Włókna naturalne pochodzenia roślinnego wykorzystywane są od tysięcy lat. Już od średniowiecza bawełna była tym najlepszym, choć drogim produktem. Do dziś ma ona szerokie zastosowanie, a moda na bawełnę nie minęła. Jest ona głównym surowcem włókienniczym i stanowi około 70% rocznego zużycia materiałów odzieżowych świata. Odznacza się tym, że koszty jej produkcji są stosunkowo niskie, a włókno jest trwałe, odporne i łatwo wybarwialne. Ma bardzo szerokie zastosowanie. Na ciągłe zapotrzebowanie na nią wpływają jej cenne zalety: dobrze chłonie pot i wodę, charakteryzuje się ciepłym i miękkim chwytem, a także ma dobre właściwości higieniczne. Dzięki swoim właściwościom wykorzystywana jest do produkcji ubrań dla dzieci, a także innych wyrobów włókienniczych, które bezpośrednio stykaj[...]

Sorpcja wybranych barwników bezpośrednich i reaktywnych przez włókna roślinne


  Włókna naturalne pochodzenia roślinnego są znane i wykorzystywane od tysięcy lat. Już ponad 5000 lat temu, na obszarze dzisiejszego Pakistanu, uprawiano bawełnę, a w starożytnym Egipcie wyrabiano przędzę, z której tkano materiały lniane. Obecnie włókna te produkowane są niemal na całym świecie, a handel nimi stanowi pokaźną część międzynarodowej wymiany handlowej. Włókna roślinne pochodzą z różnych części roślin. Rozróżnia się więc włókna nasienne (np. bawełna), łodygowe czyli łykowe (np. len), liściowe (np. sizal) i owocowe (np. włókna kokosowe), przy czym do wyrobu materiałów odzieżowych stosuje się przede wszystkim włókna nasienne i niektóre łykowe - głównie len. Wszystkie włókna roślinne są zbudowane z celulozy. Oprócz niej we włóknach tych występuje, w niewielkich ilościach lignina, nadająca włóknom niepożądaną sztywność, a także kleje roślinne, tzw. pektyny. Włókna bawełny zbudowane są prawie z czystej celulozy, natomiast we włóknach lnu ilość celulozy wynosi 80,5%, a pektyn 8,5%. Cechą, która przyczynia się do ogromnego rozpowszechniania się włókien roślinnych jest ich bardzo duża odporność na działanie wody. Nawet przy gotowaniu pod ciśnieniem, lecz bez dostępu powietrza, ich właściwości nie ulegają zmianom. Włókna te wykazują też dość dobrą odporność na działanie temperatury [1]. Najważniejszym włóknem nie tylko wśród roślinnych, ale wśród wszystkich stosowanych w przemyśle włókienniczym jest bawełna, stanowiąca około połowę wszystkich zużywanych włókien. Włókno bawełny składa się w 94% z celulozy. Pozostałe 6% stanowią białka, pektyny, substancje mineralne składające się na popiół, tłuszcze i woski oraz niewielkie ilości kwasów organicznych, cukrów i pigmentów. Większość tych substancji jest usuwana z włókien podczas oczyszczania i bielenia włókien i gotowe włókno w 99% składa się z celulozy [2]. W normalnych warunkach atmosferycznych bawełna zawiera około 7,5% wilgoci. Przy zwiększonej wilgotności powietrza może [...]

Ocena sorpcji barwników kwasowych wytwarzanych w kąpieli barwiącej przez włókna poliamidowe


  Evaluation of the sorption of acid dyes made in dye bath by polyamide fibers. In the present work the sorption of monoazo acid dyes by polyamide fibers has been studied. The dyes have been obtained directly in the dye-bath via azo-coupling reaction of stabilized diazo compound with an inert compound under controlled conditions of pH, temperature and time. Such approach eliminates separate synthesis of the dye and all steps in a production of the dye as a commercial product. Włókna poliamidowe są polimerami posiadającymi na końcach swoich łańcuchów grupy aminowe - NH2, karboksylowe - COOH oraz powtarzające się wewnątrz łańcucha reszty karbamidowe - CONH- . Ilość grup aminowych we włóknie posiada istotny wpływ na sorpcję barwników anionowych przez włókna poliamidowe. Stwierdzono, że włókno poliamidowe, które posiada 30 - 40 milirównoważników grup aminowych na kg włókna barwi się najlepiej barwnikami z jedną grupą sulfonową [1]. Włókna poliamidowe charakteryzują się strukturą mikrokrystaliczną. W wyniku rozciągnięcia włókna poliamidowego łańcuchy zostają uporządkowane w równoległe wiązki, zwane obszarami krystalicznymi. Obszary te mają ciasno uporządkowaną strukturę, co powoduje, że dyfuzja barwnika do nich jest mało prawdopodobna. Obszary krystaliczne są poprzedzielane obszarami bezpostaciowymi, złożonymi z łańcuchów bezładnie splątanych. W obszarach amorficznych są luki między splątanymi łańcuchami polimeru, a na powierzchni włókna te luki są otwartymi szczelinami, które noszą nazwę porów. Przez te pory do wnętrza włókna przenikają ciecze np. woda lub rozpuszczalniki organiczne i dyfundują rozpuszczone w cieczy barwniki i środki pomocnicze [2]. Zdzisława Malinowska -Graboś , Andrzej Gawłowski Ocena sorpcji barwników kwasowych wytwarzanych w kąpieli barwiącej przez włókna poliamidowe 20 Przegląd - WOS 1/2013 TECHNOLOGIE Włókna z różnych poliamidów mają inne cechy struktury, inne wymiary luk i porów i inne chemiczne własności[...]

Ocena wybarwialności sztucznych włókien celulozowych nowej generacji


  Pierwsze koncepcje otrzymywania włókna sztucznego pojawiły się na początku XVIII wieku. Ze względu jednak na brak dostatecznej wiedzy o budowie i właściwościach stosowanych wówczas substancji włóknotwórczych, podejmowane próby kończyły się niepowodzeniem. Sytuacja zmieniła się w połowie XIX wieku, gdy ówcześni badacze zainteresowali się celulozą, będącą naturalnym materiałem włóknotwórczym i stwierdzili, że jest ona rozpuszczalna w niektórych rozpuszczalnikach organicznych. Uzyskane w ten sposób roztwory celulozy umożliwiły przygotowanie roztworu przędzalniczego i formowanie włókna. W ciągu kilkudziesięciu lat powstało wiele przemysłowych sposobów produkcji sztucznego jedwabiu, przy czym znaczenie praktyczne posiada jedynie sposób wiskozowy (Cross, Bevan, Beadle 1892 r.), w którym podstawowym surowcem do wytwarzania włókien jest masa celulozowa otrzymywana głównie z drewna świerkowego, a rzadziej z sosny, buka lub osiki. W metodzie tej celulozę poddaje się działaniu stężonego ługu sodowego (merceryzacja), a następnie siarczku węgla (IV), w wyniku czego powstaje związek zwany celulozoksantogenianem sodu, który po rozpuszczeniu w rozcieńczonym ługu sodowym daje płyn przędzalniczy zwany wiskozą. Wiskoza przetłaczana przez otworki dyszy przędzalniczej do kąpieli zawierającej H2SO4, Na2SO4 i ZnSO4 tworzy włókna jedwabiu wiskozowego. Po pojawieniu się włókien z polimerów syntetycznych i szybkim rozwoju ich produkcji konieczne stało się wprowadzenie zmian w technologii wytwarzania włókien wiskozowych, pozwalających na poprawę niekorzystnych właściwości włókien standardowych. Rezultatem prac badawczych było pojawienie się włókien wiskozowych II generacji: ciętych modalnych (polinozowe, HWM) i ciągłych kordowych typu Kord-Super [1, 2]. W przypadku sztucznych włókien celulozowych I i II generacji (włókna wiskozowe) proces wytwórczy opiera się na przekształcaniu celulozy w związek pochodny-ksantogenian celulozowo-sodowy, łatwo rozpusz[...]

 Strona 1