Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Marchlewski"

Badania możliwości wystąpienia uszkodzeń w stentach naczyniowych z nitinolu metodą cyklicznych odkształceń

Czytaj za darmo! »

Stenty, jako ażurowe, precyzyjnie wykonane technikami laserowymi konstrukcje (głównie metalowe), wszczepiane w celu udrożnienia przepustowości naczyń krwionośnych przy zmianach miażdżycowych, są niezwykle odpowiedzialnym i unikatowym rodzajem implantu. Podlegają one złożonym stanom obciążenia i odkształcenia zarówno podczas samego zabiegu implantacji, jak i podczas pracy w naczyniu krwionośnym. Podczas implantacji ulegają znacznym odkształceniom w momencie wprowadzania i "otwierania" w naczyniu krwionośnym. Wszczepione do organizmu, ulegają działaniu sił związanych z ruchami naczynia krwionośnego, ciśnieniem krwi czy naciskami zewnętrznymi. Istnieje zatem ryzyko występowania pęknięć w ażurowej konstrukcji stentu. Ważnym elementem staje się zatem metoda diagnostyki stentów kardiologicznych sprężyście odkształcalnych, która stanowi szczególny element kontroli jakości ich wykonania. Polega ona na niskocyklowym, kontrolowanym odkształceniu badanych stentów i rejestrowaniu zmian obciążenia w funkcji czasu. W ten sposób jest monitorowana reakcja materiału na wymuszone odkształcenie, a rejestrowane zmiany obciążenia pozwalają na ocenę efektywności przeprowadzonych obróbek cieplnych. Szczególne wymagania wytrzymałościowe są stawiane stentom wykonanym z materiałów posiadających pamięć kształtu. Podjęte prace i badania miały na celu zaprojektowanie i wyko[...]

Wykorzystanie zgładu sferycznego i testu rysy do oceny struktury i jakości wybranych systemów areologicznych - metoda badawcza Recatest

Czytaj za darmo! »

Właściwości materiałowe systemów areologicznych zbyt często utożsamiane są z właściwościami warstw powierzchniowych. Skuteczne rozwiązanie problemów trwałości eksploatacyjnej systemów areologicznych wytwarzanych technologiami obróbki cieplnej, cieplno-chemicznej, CVD i PVD wymaga stosowania technik badawczych jednoznacznie definiujących wytworzony system powłoka, warstwa powierzchniowa, podłoże [1]. Współczesne materiały powłokowe powstały przede wszystkim w wyniku dążenia do uzyskania coraz twardszych materiałów narzędziowych. Początkowo były to warstwy wierzchnie węglikowe, azotkowe wytwarzane wysokotemperaturowymi metodami CVD na powierzchniach twardych materiałów ceramiki narzędziowej [1, 2]. Zastosowanie plazmowego środowiska reakcji chemicznych w obniżonym ciśnieniu umożliwiło otrzymywanie powłok węglikowych, azotkowych, powłok węglowych a-C, a-C:H oraz diamentowych na powierzchniach ceramiki i metali w temperaturze niższej o ponad 500°C w odniesieniu do klasycznej technologii CVD. Współczesne powłoki narzędziowe mają złożoną strukturę, budowaną w skali mikro- i nanometryczej. Przykładem takich materiałów są powłoki o grubości 1 μm utworzone ze 100 warstw, np. CrN-TiAlN o parametrze modulacji λ = 10 nm. Szczegółowe opisy metod wytwarzania powłok technologiami PVD CVD, ich właściwości materiałowe i zachowanie w warunkach eksploatacyjnych zawarte są w licznych publikacjach naukowo-technicznych [2, 3] oraz na stronach internetowych [4, 5]. Celem tego artykułu jest przedstawienie możliwości oceny jakości struktury cienkich powłok na szlifie sferycznym, ze szczególnym uwzględnieniem połączenia metodyki badań próby rysy i zgładu sferycznego wykowywanego na stanowisku Kulotester konstrukcji IMP. Badania te są ważnym uzupełnieniem badań odporności na korozje układów powłoka-podłoże. ZGŁA D SFERYCZ NY Szlif o geometrii sferycznej jest odpowiednikiem metalograficznego zgładu skośnego niskokątowego (1÷5°). Szlif sferyc[...]

Efekt Portevina-Le Chateliera rejestrowany w stopie kobaltu podczas próby jednoosiowego rozciągania

Czytaj za darmo! »

Stopy na osnowie kobaltu Co-Cr-W-Ni wyróżniają się dobrą odpornością korozyjną, dużą wytrzymałością przy statycznych i cyklicznych obciążeniach, odpornością na plastyczne odkształcenia przy krótkotrwałych przeciążeniach i odpornością na zużycie przez tarcie [1, 2]. Cechy te powodują, że są one stosowane na specjalne urządzenia do pracy w temperaturze od wartości kriogenicznych do 400°C, a z powłoką ZrO2 również do pracy w temperaturze bliskiej 1000°C [3]. W stanie wysokowytrzymałym (Rm ≈ 2500 MPa) są z nich wytwarzane elementy sprężyste pracujące w przestrzeni kosmicznej, m.in. w urządzeniach do otwierania anten satelitarnych [1, 3]. Są paramagnetyczne, mają większą niż stal 316LMV odporność na korozję wżerową i szczelinową, lepszą tolerancję w środowisku tkanek i płynów ustrojowych. Dobra biozgodność powoduje, że są używane na implanty [2, 4]. Duża zawartość niklu i wolframu budzi jednak wątpliwości w zastosowaniach do produkcji implantów długookresowych. W stanie wyżarzonym stopy Co-Cr-W-Ni mogą mieć znaczną liczbę faz wtórnych, tj. węglików specjalnych i faz typu: γʹ, Co3W i Co2W. Dużą plastyczność uzyskują po wysokotemperaturowym przesycaniu, po którym poddaje się je nawet 90% odkształceniu i starzeniu. Zgnioty poniżej 20% powodują nierównomiernie rozmieszczenie płaskich skupisk dyslokacji, natomiast przy średnich wartościach odkształceń powstają mikrobliźniaki umocniające podobnie do umocnienia rozdrobnieniem ziaren [2]. Na właściwości stopów kobaltu wywiera silny wpływ bardzo mała wartość energii błędu ułożenia (EBU) 0,02÷0,08 MJm-2 i typowa w takich przypadkach substruktura z dyslokacjami cząstkowymi połączonymi błędami ułożenia (BU) rozsuniętymi na dużą wzajemną odległość osiągającą 10÷20b, (b - wektor Burgersa) [6]. Dyslokacje cząstkowe połączone (BU) mają bardzo utrudniony ruch, tym silniej gdy są w większej wzajemnej odległości i są łatwo blokowane przez przeszkody. Potrzebne są znaczne naprężenia, [...]

 Strona 1