Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Sławomir Pluta"

BADANIA WPŁYWU TRANSMISJI WIELOSKOKOWEJ NA WARTOŚĆ WYBRANYCH PARAMETRÓW OCENY WYDAJNOŚCI BEZPRZEWODOWEJ SIECI KRATOWEJ DOI:10.15199/59.2015.4.80


  W artykule przedstawiono wyniki badań wydajności transmisji w kampusowej, bezprzewodowej sieci kratowej składającej się z 6 węzłów. Opracowane w tym celu środowisko testowe umożliwia wykonanie pomiaru zmian parametrów charakteryzujących wydajność transmisji w warunkach transmisji wieloetapowej. Zbadano także wpływ protokołu TCP i UDP na szybkość oraz opóźnienie transmisji. 1. WSTĘP Bezprzewodowe sieci kratowe WMN ( ang. Wireless Mesh Networks) charakteryzują się nieruchomymi, bezprzewodowymi węzłami przekaźnikowymi, które tworzą szkielet infrastruktury dla mobilnych węzłów dostępowych zgodnie z topologią częściowej kraty. W sieci kratowej przekazywanie danych odbywa się z wykorzystaniem wielu skoków. Podstawowymi zaletami kratowych sieci bezprzewodowych są: umiejętność reakcji na awarie sieci, łatwość rozbudowy oraz duża przepustowość. Sieci kratowe zwykle są oparte o rozwiązania WLAN i działają w układzie Infrastructure/ Backbone, gdzie punkty dostępowe tworzą w formie Infrastrukture strefy dostępu dla klientów, a połączone z nimi specjalizowane routery, wyposażone w przynajmniej dwie karty radiowe, zapewniają transmisję w szkielecie sieci (ang. backbone) [1,2,3]. Sieci drugiej generacji posiadają dwie karty (interfejsy) radiowe, jedną zwykle działającą w paśmie 2,4 GHz do połączeń z klientami i drugą w pasmach zakresu 5 GHz do połączeń z innymi węzłami. Wieloetapowa transmisja danych pomiędzy węzłami wykonywana jest poprzez tzw. przeskoki. W sieciach WMN trzeciej generacji węzły wyposażone są nawet w sześć kart radiowych, co daje możliwość pracy wielokanałowej na wielu interfejsach radiowych jednocześnie. Uzyskano w ten sposób łączność typu full-duplex w nieinterferujących kanałach radiowych [4,5]. Sprawne transmitowanie ramek z węzła szkieletowego sieci jest zapewnione w warstwie 1 i 2, a nie jak w dotychczasowych rozwiązaniach poprzez optymalizację protokołów routingu w warstwie 3 modelu OSI. W maju 2012 roku pod[...]

TRANSMISJA SYGNAŁÓW SYSTEMU GSM ZA POMOCĄ ŁĄCZA RADIO OVER FIBER DOI:10.15199/59.2016.8-9.67


  W artykule poddano ocenie własności transmisji sygnału telefonii komórkowej GSM od stacji bazowej do wyniesionego zespołu anten, za pomocą łącza Radio over Fiber. Wykonano pomiar podstawowych parametrów technicznych łącza RoF, a następnie poddano ocenie pomiarowej jakość transmitowanego tą drogą sygnału systemu GSM. Abstract: In the article are verified the properties of the Radio over Fiber link to send GSM signal from the base station to the antennas situated far from the base station. In the presented tests, the performance of the GSM signal transmission is analyzed and the technical parameters of Radio over Fiber link are determined by measuring. Słowa kluczowe: łącze radiowo-światłowodowe, sygnał GSM, transmisja światłowodowa. Keywords: fiber optic transmission, GSM signal, radio over fiber link. 1. WSTĘP Tradycyjna transmisja sygnałów radiowych telefonii komórkowej pomiędzy stacją bazową i antenami za pomocą przewodów metalicznych jest z wielu przyczyn zadaniem bardzo wymagającym. Oddalenie anten od stacji bazowych jest szczególnie istotnym parametrem branym pod uwagę przy projektowaniu systemów komórkowych wzdłuż autostrad, tuneli, na lotniskach, centrach handlowych, stadionach i innych dużych obiektach. Potrzeba zastosowania rozproszenia przestrzennego anten i zespołów elektroniki nadawczo-odbiorczej jest, więc wynikiem wystąpienia złożonych sytuacji związanych z pokryciem terenu sygnałem, poziomem natężenia ruchu, rodzajem sygnału radiowego, warunków propagacji w kanale radiowym, a także wymogiem współdzielenia infrastruktury Jednakże współcześnie stosowane struktury zasilania anten wykorzystujące okablowanie miedziane nie spełniają swojej roli ze względu na szereg problemów natury technicznej, obsługa instalacji kablowych generuje znaczący, dodatkowy koszt serwisu sieci radiowych. Problemem jest duże tłumienie sygnału, wnoszone przez miedziane trasy kablowe (np. dla kabla RG-214 wynosi ono około 380 dB/km d[...]

Własności falowe ekranu współosiowej linii długiej

Czytaj za darmo! »

W artykule przedstawione są wyniki pomiarów i symulacji komputerowych, których celem było określenie własności falowych ekranu rzeczywistej, współosiowej linii długiej. Wykonano szereg pomiarów, z których wynika, że duży wpływ na warunki przemieszczania się sygnałów w linii długiej, a szczególnie w zakresie dużych częstotliwości, ma zjawisko naskórkowości. Zaproponowano rozbudowanie modelu linii, w którym wprowadzono elementy powodujące uzależnienie własności linii od częstotliwości przemieszczającego się sygnału. Abstract. This paper presents the results of measurements and computer simulations aimed to determine the actual wave properties of screen in coaxial transmission line. The measurements carried out show that a high influence on the conditions for the propagation of the signals in a long line, especially at high frequencies, is the skin effect. In the proposed expansion of the line model there are introduced elements that cause dependency property line on the frequency of the traveling signal. Wave properties of coaxial transmission line Słowa kluczowe: kabel koncentryczny, propagacja impulsów, ekran linii, efekt naskórkowości. Keywords: coaxial cable, pulse propagation, line shield, skin effect. Wstęp Radiowe ruchome i stacjonarne systemy telekomunikacyjne znajdują się obecnie w momencie bardzo dynamicznego rozwoju. Obserwujemy obecnie migrację systemów komórkowych do układów 4 generacji, rozwój sieci radiowych WLAN i WMAN oraz znaczące osiągnięcia w zakresie wprowadzania układów antenowych MIMO. W związku z tym stale rosną wymagania związane z zapewnieniem poprawnego przesyłu analogowych sygnałów radiowych w różnych układach transmisyjnych, gdzie istotne jest oddalenie anteny od układu stacji bazowej, punktu dostępu czy też tranceivera. Podstawowym problemem jest zapewnienie właściwego zasięgu radiowych systemów komórkowych instalowanych wewnątrz dużych budynków w postaci biurowców korporacji, hoteli, hal lotnisk, centró[...]

ZASTOSOWANIE ANALOGOWEGO ŁĄCZA RADIO OVER FIBER DO PRZESYŁU SZEROKOPASMOWYCH SYGNAŁÓW OFDM DOI:10.15199/59.2017.6.101


  Standardowym sposobem przekazania analogowego radiowego sygnału w.cz. do anteny jest koncentryczny przewód transmisyjny wykonywany w sposób zapewniający właściwą propagację sygnału. W związku z dość ograniczonym zasięgiem takich układów transmisyjnych wynikającym z oczywistych ograniczeń transmisji w okablowaniu metalowym, istnieją określone problemy z wynoszeniem sygnałów radiowych do oddalonych lokalizacji antenowych. Skutkiem końcowym takiego sposobu transmisji, a także błędów montażowych konektorów, jest obniżenie mocy sygnału, obniżenie wartości stosunku C/N (ang. carrier to noise ratio) oraz wzrost zniekształceń intermodulacyjnych PIM sygnału. Dla transmisji szerokopasmowych sygnałów OFDM zapewnienie odpowiedniej wartości tych parametrów ma podstawowe znaczenie. Stosowanie rozproszonych zespołów antenowych DAS (ang. Distributed Antenna System), wzdłuż autostrad, tuneli, na lotniskach, centrach handlowych i innych dużych obiektach wymaga często wprowadzania dodatkowych wzmacniaczy pośrednich w celu wydłużenia zasięgu kabla. Problem ten w obecnej chwili nabiera dużego znaczenia wskutek ekspansji bezprzewodowych technik telekomunikacyjnych i umieszczania układów antenowych w pewnej odległości od stacji bazowych. Rozwiązaniem optymalnym jest technika RoF (ang. Radio over Fiber), gdzie sygnał radiowy w.cz. jest transmitowany do zespołów antenowych za pomocą okablowania światłowodowego. Rozwój techniki Radio over Fiber (RoF) rozpoczyna się od roku 1990 [2,3,7]. Od tego czasu wiele prac badawczych pozwoliło na wielki postęp w zakresie badania własności tej techniki oraz opracowania nowych rozwiązań np.[1,4,5,6,9]. W ostatnim czasie zostały wprowadzone nowe specyfikacje stacji bazowych dla systemów czwartej i piątej generacji (4G, 5G), gdzie wdrożono układy i architektury typu "światłowód do anteny" - FTTA (ang. Fiber to the Antenna). Typowe rozwiązania FTTA tworzone są w ramach standardów Common Public Radio Interface [...]

STANOWISKO LABORATORYJNE DO GENERACJI SYGNAŁÓW MODULACJI CYFROWYCH DOI:10.15199/59.2018.8-9.16


  1. WSTĘP Generator sygnałów modulacji cyfrowych to przyrząd, który na podstawie dwóch strumieni sygnałów cyfrowych generuje sygnał wektorowy (ze zmienną fazą i amplitudą). Przyrząd taki wykorzystuje modulator IQ, do którego doprowadzane są strumienie I(t) i Q(t) modulujące fazę i amplitudę, sygnał referencyjny pasma podstawowego i sygnał nośny. Generator sygnałów modulacji cyfrowych to podstawowy przyrząd do badań nowoczesnych systemów radiokomunikacji, tworzenia nowych opracowań modulacji i kodowania danych. Pozwala tworzyć sygnały, które są wykorzystywane w nowoczesnych standardach komunikacyjnych [1], [4], [6]. Generatory modulacji cyfrowych renomowanych producentów, pozwalające na generację sygnałów o częstotliwości 3 GHz i powyżej, kosztują zwykle ponad 100 tys. złotych. Cena sprzętu jest silnie powiązana z zakresem częstotliwości w.cz., z możliwościami tworzenia pełnej palety sygnałów modulacji cyfrowych, z możliwościami realizacji sygnałów dla typowych standardów radiokomunikacyjnych oraz z parametrami określającymi jakość generowanego sygnału. Rozwiązania typowych generatorów arbitralnych nie posiadają często opcji generacji sygnałów modulacji cyfrowych lub nie są w stanie generować sygnałów o częstotliwości powyżej 1 GHz. W czasie zajęć dydaktycznych na kierunku Elektonika i Telekomunikacja (lub pokrewnym) z przedmiotów odnoszących się do treści związanych z generacją przebiegów modulacji cyfrowych, stosowane są przeważnie zintegrowane generatory modulacji cyfrowych oraz prowadzone symulacje sygnałów modulacji cyfrowych dostępne dzięki oprogramowaniu MatLab lub LabView. Celem przedstawionych w artykule prac było pokazanie sposobu realizacji stanowiska do praktycznej realizacji dowolnych modulac[...]

PROGRAM DO WSPOMAGANIA PLANOWANIA DOSTĘPOWYCH SIECI WLAN DOI:10.15199/59.2019.6.78


  W Polsce istnieje wiele firm dostarczających Internet za pomocą WLAN. Firmy te są nazywane w skrócie WISP (ang. Wireless Internet Service Provider). WISP są konkurencją dla dużych operatorów telekomunikacyjnych. Rozwiązania stosowane w tym zakresie wykorzystują tryb pracy sieci WLAN, działający w układzie punkt - wielopunkt (p -wp), przy zapewnionej bezpośredniej widoczności anten typu LOS (ang. Line of Sight) i zasięgu kilku kilometrów. Częstotliwości kanałów radiowych dobiera się zwykle z zakresu 5470÷5725 MHz (kanały 100 - 140). Typowe standardy WLAN stosowane w tych rozwiązaniach to IEEE 802.11n i IEEE 802.11ac wykorzystujące łączność wieloantenową MIMO (ang. Multiple Input Multiple Output) [13]. Platformy dostępowe firmy Ubiquiti są często wykorzystywane przez WISP. Firma Ubiquity opracowała rozwiązania operatorskie WLAN serii airMAX [2,3]. Dla zapewnienia odpowiedniego poziomu QoS (ang. Quality of Service), w warstwie łącza stosuje się firmowy system wielokrotnego dostępu z podziałem czasu - Ubiquity TDMA. Rozwiązanie to nie jest kompatybilne w warstwie łącza ze standardem IEEE 802.11, gdyż nie jest obsługiwany dostęp CSMA/ CA. Zagwarantowanie danej wartości szybkości transmisji danych odbywa się poprzez przydział szczeliny kanałowej o wymaganej szerokości w dziedzinie czasu. Stacja bazowa koordynuje przydział czasu transmisji dla poszczególnych abonentów. Wyeliminowano w ten sposób występowanie kolizji ramek transmisyjnych. Należy także zapewnić odpowiedni poziom mocy sygnału odbieranego RSL (ang. Received Signal Level) i brak interferencji międzykanałowych i współkanałowych, które to skutkują obniżeniem wartości odstępu mocy sygnału o częstotliwości nośnej od mocy szumu CNR (ang. carrier-to-noise ratio). Gwarancja dostarczenia zamówionego pasma w Mb/s odbywa się przy uwzględnieniu jakościowych parametrów poszczególnych transmisji w układzie p-wp zapewnianych w warstwie fizycznej zgodnie z wymogami standardu IEE[...]

Badanie pokrycia radiowego w bezprzewodowej sieci kampusowej DOI:10.15199/59.2019.9.2


  Informatyczne sieci bezprzewodowe wykorzystują rozwiązania WPAN (Wireless Personal Area Network) oraz WLAN (Wireless Local Area Network). Szczególne znaczenie mają obecnie sieci WLAN, które mogą zapewnić zasięg w obrębie kampusu wielobudynkowego rozmieszczonego na wielohektarowym terenie. Typowe urządzenia WLAN, pracujące w standardzie IEEE 802.11n, są w stanie wykorzystywać dwa strumienie przestrzenne w kanale o szerokości 20 lub 40 MHz. Zapewnia to osiąganie szybkości transmisji odpowiednio: 150 lub 300 Mbit/s (dla konfiguracji MIMO 2x2). Dla konfiguracji MIMO 4x4 w kanale o szerokości 40 MHz możliwe jest uzyskanie przepływność nawet rzędu 600 Mbit/s [4,9]. Bezprzewodowy dostęp do Internetu realizuje się w strukturach korporacji, przedsiębiorstw, szpitali, instytucji edukacyjnych i administracji publicznej. Jego przewagę nad dostępem przewodowym stanowi mobilność urządzeń podłączonych do sieci, a więc eliminacja konieczności umieszczenia urządzenia (komputera, laptopa) w jednym miejscu na stałe. Kolejnym atutem łączności bezprzewodowej jest prostota instalacji, a więc brak konieczności okablowania, a także skalowalność sieci. Kluczowe parametry do jej funkcjonowania można bowiem rekonfigurować w łatwy i szybki sposób. Istotna jest także łatwa realizacja sieci kampusowych, wspierana przez układy punktów dostępu bezprzewodowego nadzorowanych przez specjalizowane kontrolery. Eduroam (educational roaming) jest usługą udostępniania połączenia internetowego dla instytucji naukowych lokowanych na terenie kampusów wyższych uczelni. Usługa ta jest dostępna w Unii Europejskiej, a także w wielu innych krajach. Punkty dostępowe Eduroam pojawiają się także w innych miejscach, takich jak biblioteki, muzea. Eduroam wykorzystuje standardy sieci bezprzewodowych IEEE 802.11 i rozwiązanie weryfikacji użytkownika zgodne ze standardem IEEE 802.1x. Usługa ta na terenie Polski jest udostępniona za pomocą infrastruktury sieciowej PIONIER, która in[...]

 Strona 1