Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"ADAM KIELAK"

Efektywność przewodowego transportu paliw gazowych. Część 2 DOI:10.15199/9.2019.9.1


  2.6. Wybór racjonalnych średnic gazociągów 2.6.1. Uwagi ogólne W pracach projektowych i studialnych jako metody obliczeń ekonomicznych powinno stosować się metodę kosztów całkowitych (rocznych), funkcjonującą od wielu lat (wraz z późniejszymi zmianami/uzupełnieniami) zarówno w kraju jak i zagranicą. Koszty roczne K obejmują składniki [1]: K = Krr + Ke (5) (6) Ke = Kes + Kez (7) Kes = cp S (8) Knd = kzn Kn (9) gdzie: Krr - roczne koszty kapitałowe (inwestycje), Ke - roczne koszty eksploatacji, Kes - roczne koszty eksploatacyjne stałe, Kez - roczne koszty eksploatacyjne zmienne, r - współczynnik kosztów kapitałowych, p - współczynnik odpisu akumulacyjnego, N - liczba lat eksploatacji re - współczynnik rocznych stałych kosztów eksploatacyjnych, obejmujących koszty remontów kapitalnych i bieżących, koszty obsługi ze świadczeniami socjalnymi i koszty administracyjne, Kzn - współczynnik zamrożenia nakładów inwestycyjnych, Kn = I - całkowite nakłady inwestycyjne bez zamrożenia, Knd - zdyskontowane nakłady inwestycyjne z uwzględnieniem zamrożenia w okresie budowy, cp - cena wskaźnikowa paliwa, S - roczne zużycie paliwa. Podstawiając koszty eksploatacyjne z uprzednio podanych wzorów otrzymuje się całkowite koszty roczne K jako sumę trzech składników: K = Krr + Kes + Kez (10) Koszty roczne można również przedstawić jako sumę rocznych kosztów stałych Ks i zmiennych Kz K = Ks + Kz (11) prof. dr hab. inż. Waldemar Kamrat; osoba do kontaktu: waldemar.kamrat@pg.edu.pl Katedra Elektroenergetyki Politechniki Gdańskiej mgr inż Adam Kielak, doktorant Wydziału Mechanicznego Politechniki Gdańskiej Słowa kluczowe: efektywność transportu przewodowego, koszty stałe, koszty zmienne, koszty całkowite, średnice referencyjne, średnice racjonalne Streszczenie W artykule przeprowadzono badanie możliwości podwyższenia efektywności transportu rurociągowego gazu z[...]

Efektywność przewodowego transportu paliw gazowych. Część 1 DOI:10.15199/9.2019.8.3


  Celem niniejszego artykułu jest analiza możliwości podwyższenia efektywności przewodowego transportu gazu ziemnego oraz poszukiwanie najlepszych (z punktu widzenia kryteriów technicznych i kryterium ekonomicznego) rozwiązań w zakresie wymiarowania racjonalnej średnicy gazociągów. Artykuł zawiera część teoretyczną opracowaną na podstawie studiów literaturowych i praktyki projektowej, w której przedstawiono kryteria techniczne i kryterium ekonomiczne. Kryteria te powinny być stosowane w fazie projektowania. W praktycznej części artykułu przedstawiono koncepcję obliczania kosztów stałych i zmiennych za pomocą algorytmów opracowanych przez autorów; algorytmy te wykorzystano do sformułowania aproksymacyjnej zależności opisującej koszty całkowite gazociągu. Ponadto w artykule zaproponowano metodykę określania kosztów całkowitych przewodowego transportu gazu, która umożliwia dobór racjonalnej średnicy gazociągu, tworząc warunki do ekonomicznie efektywnego zarządzania procesem transportu gazu. 2. Dobór racjonalnej średnicy gazociągu 2.1. Uwagi ogólne Dobór racjonalnej średnicy gazociągu ze względu na kryterium ekonomiczne jest problemem programowania nieliniowego z nieliniowymi ograniczeniami. Zagadnienia nieliniowe oraz metody służące do ich rozwiązania tworzą dwie obszerne kategorie: ● klasyczne metody optymalizacji, ● metody poszukiwań. W klasycznej optymalizacji poszukujemy rozwiązań na drodze rozwiazywania układów równań. Optymalizacja może być zredukowana do znajdowania pierwiastków. Do klasycznych metod optymalizacji należą metody [7]: ● obliczeń różniczkowych, ● mnożników Lagrange’a, ● wg teorii Kuhna-Tuckera, ● programowania geometrycznego. Przydatność metod klasycznych zależy od nakładu pracy, którą trzeba włożyć w rozwiązanie układów równań nieliniowych. Jednak są one przydatne w praktyce, a zrozumienie ich jest niezbędne do zrozumienia dalszych wywodów. Z kolei metody p[...]

 Strona 1