Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Dominik Meszyński"

WYBRANE ZAGADNIENIA ZWIĄZANE Z CHARAKTERYSTYKAMI PROMIENIOWANIA DUŻYCH SZYKÓW ANTENOWYCH WE WSPÓŁCZESNYCH SYSTEMACH RADIOLOKACYJNYCH DOI:10.15199/13.2019.10.5


  Współczesny system radarowy zazwyczaj wykorzystuje co najmniej kilka typów anten, związanych nie tylko z główną rolą radaru jaką jest detekcja obiektów i określanie ich współrzędnych (tzw. radar pierwotny) ale również z wieloma funkcjami pomocniczymi, takimi jak system identyfikacji swój-obcy (ang. Identification Friend or Foe), system określania pozycji geograficznej GPS (ang. Global Positioning System), czy systemy łączności radiowej analogowej i cyfrowej. Bez wątpienia najbardziej skomplikowaną anteną systemu radiolokacyjnego jest antena główna radaru, która to w przypadku nadawania ma za zadanie skupić wypromieniowaną energię w pożądanym wycinku przestrzeni sferycznej, natomiast w przypadku odbioru zmaksymalizować prawdopodobieństwo detekcji obiektów i dokładność określenia ich współrzędnych azymutalno-elewacyjnych. Antena pełni więc rolę filtra przestrzennego, którego to kluczowe parametry będą decydowały o możliwościach całego systemu radarowego. Stawiane przed projektantami systemów radarowych wysokie wymagania dot. rozróżnialności azymutalnej i elewacyjnej (określanej jako miara kątowa, dla której dwa poruszające się blisko siebie obiekty wciąż są widoczne jako dwa niezlewające się pojedyncze wykrycia) powodują, że w zasadzie wszystkie anteny główne współczesnych radarów przyjmują formę szyków antenowych, składających się z dziesiątek, setek lub nawet tysięcy pojedynczych elementów promieniujących (takich jak dipole, szczeliny promieniujące itp.). Umożliwia to inżynierom kształtowanie wielu parametrów anteny, często dynamicznie i prawie bezinercyjnie, takich jak kierunkowość (czyli zdolność skupiania energii we fragmencie przestrzeni), szerokość tzw. wiązki głównej (zazwyczaj do wyznaczenia szerokości przyjmuje się 3 dB spadek energii względem kierunku maksymalnej energii promieniowanej), poziom listków bocznych (niekorzystne wypromieniowywanie energii poza pożądanych fragmentem przestrzeni), czy kierunek promieni[...]

ROZWÓJ TECHNIKI ANTENOWEJ W PASMIE C DOI:10.15199/13.2019.10.2


  W drugiej połowie lat pięćdziesiątych XX wieku w wojskowych radarach zaczęto stosować anteny z elektronicznie sterowanym położeniem wiązki. Był to znaczący przełom w rozwoju techniki radiolokacyjnej. Zastosowanie anten z Elektronicznie Sterowanym Położeniem Wiązki (ESPW, ang. Electronically Scanned Array - ESA) w radarach ma następujące zalety: - możliwość wyeliminowania napędu poruszającego antenę oraz związanych z tym problemów technicznych (zwiększenie niezawodności), - śledzenie obiektów z dużą częstotliwością odnowy informacji, - możliwość elastycznego przeszukiwania i rozdziału mocy w przestrzeni, - zmniejszenie czasu emisji fali elektromagnetycznej (skrytość działania). W ostatniej dekadzie XX wieku wprowadzono do użytku anteny aktywne z modułami nadawczo-odbiorczymi (MNO) zasilającymi pojedyncze źródła elementarne w szyku. Istotną wadą takich anten była ich bardzo wysoka cena. Pomimo dużego postępu technicznego, jaki nastąpił od tamtej pory, opracowanie i wykonanie anten aktywnych jest nadal dość kosztowne. Mają one jednak szereg zalet, które powodują ich coraz częstsze zastosowanie w radarach wojskowych. Anteny aktywne charakteryzują się wszystkimi pozytywnymi cechami anten ESPW. Ponadto posiadają następujące zalety: - rozproszone źródło mocy mikrofalowej sygnału sondującego (brak centralnego nadajnika dużej mocy), - układy nadawcze pracujące z niskimi poziomami mocy, - niskie straty torów nadawczych i odbiorczych, - możliwość elastycznego kształtowania parametrów kierunkowych (poprzez modyfikację rozkładów amplitudowych i fazowych pojedynczych źródeł w szyku), - niski poziom listków bocznych, - możliwość adaptacyjnego formowania charakterystyki promieniowania anteny, - małe prawdopodobieństwo wykrycia przez systemy walki radioelektronicznej, - duża odporność na zakłócenia, - duża niezawodność (możliwość działania przy niepełnej sprawności), - możliwość skalowania. W ramach projektów badawczo-rozwojowych [...]

 Strona 1