Wyniki 1-10 spośród 11 dla zapytania: authorDesc:"Tomasz Babul"

O wybranych zjawiskach występujących w formowaniu połączeń metodą udarową

Czytaj za darmo! »

W pracy przedstawiono wybrane kryteria niezbędne do uzyskania połączenia materiałów metodą udarową i mechanizmy odkształcenia plastycznego. Odkształcenie plastyczne jest niezbędne do prawidłowego połączenia materiałów metodami wykorzystującymi energię wybuchu; w tym: zgrzewania wybuchowego metali, natryskiwania detonacyjnego powłok względnie natryskiwania z wykorzystaniem wyładowania elektryc[...]

Natryskiwanie detonacyjne powłok DLC

Czytaj za darmo! »

Artykuł przedstawia wyniki badań powłok natryskiwanych detonacyjnie proszków typu DLC (Diamond Like Carbon ) na stal 17CrNiMo6. W procesie wykorzystano UDDP (Ultra Dispersed Diamond Powders), powstałe w wyniku wysokoenergetycznej syntezy uzyskanej przez mieszanie i detonację pewnej ilości materiału węglowego i materiału wybuchowego. Zastosowano proszek o wielkości cząstki ok. kilku nanometrów[...]

Natryskiwanie powłok detonacyjnych - niektóre procesy im towarzyszące

Czytaj za darmo! »

Procesy udarowe definiowane jako wysokoenergetyczne, w tym natryskiwanie pow.ok metod. detonacyjn. i zgrzewanie wybuchowe, formowanie penetratorow i inne, s. obrobkami materia.ow wykorzystuj.cymi bardzo wysokie ci.nienie, wywo.ywane du.. pr.dko.ci. zderzenia z jednoczesnym silnym odkszta.ceniem plastycznym (p.yni.ciem) materia.ow. Wyro.niaj.c. si. cech. tego rodzaju obci..enia jest chwilowa, lokalna zmiana g.sto.ci i temperatury na skutek dzia.ania procesu falowego, nie wyst.puj.cego w warunkach obci..e. statycznych. Intensywny rozwoj bada. procesow udarowych mia. miejsce w okresie drugiej wojny .wiatowej zw.aszcza w budowie uk.adow kumulacyjnych, obecnie powszechnie stosowanych w technice wojskowej i przemy.le wydobywczym ropy i gazu, syntezie diamentow, g.stych odmian azotku boru i innych dziedzinach. Po drugiej wojnie .wiatowej prace kontynuowano, a ich wyniki znalaz.y zastosowanie w wielu innych procesach technologicznych. Od pocz.tku przyjmowano podstawowe za.o.enie, .e materia. obci..ony wysokim ci.nieniem zachowuje si. podobnie do cieczy i do jego opisu mo.na stosowa. prawa hydrodynamiki [1, 2]. Nagromadzony bogaty dorobek do.wiadczalny, uzupe.niony pomiarami podstawowych parametrow obci..enia, pozwoli. na rewizj. za.o.e. i przedstawienie nowych pogl.dow o stanie materia.ow wyst.puj.cych w lokalnych strefach obci..enia bardzo wysokimi ci.nieniami dynamicznymi i ich wykorzystania w technologicznych procesach obrobki materia.ow. Pogl.dy te mo.na uj.. w nast.puj.cych grupach: 1. w kryszta.ach na zewn.trznych polach powstaje .nowyh rodzaj lokalnych stanow wzbudzonych. Znajduje si. on w rownowadze dynamicznej z otaczaj.cym o.rodkiem krystalicznym. Strefa ta zachowuje si. podobnie do przech.odzonej cieczy, jednak nie jest ani ciek.okrystaliczn. ciecz., ani stanem mikrokrystalicznym. Istnienie takich stref jest mo.liwe jedynie w ramach kryszta.u, w postaci dwufazowego systemu. Struktura ma wiele cech charakterystyczny[...]

Zmiany w strukturze strefy pośredniej podczas natryskiwania detonacyjnego

Czytaj za darmo! »

Przeprowadzono badania porównawcze mikrostruktury w strefie pośredniej powłoka (WC/Co)-podłoże stal Ni27Ti2AlMoNb o strukturze austenitycznej i martenzytyczno - austenitycznej. Przemysłowe warunki wytwarzania powłok powodowały zmiany w strukturze i składzie chemicznym tej strefy. Z powłoki do podłoża i w kierunku przeciwnym nastąpiło przemieszczenie i dyfuzja pierwiastków stopowych. ABSTRACT[...]

Struktury powłok WC-Co i podłoży ze stali węglowych uformowanych natryskiwaniem detonacyjnym

Czytaj za darmo! »

Detonacyjne natryskiwanie powłok jest efektywną technologią wykorzystującą detonację gazów [1]. W odróżnieniu od nanoszenia powłok metodą płomieniową lub plazmową zapewnia ona minimalną porowatość, a także bardzo dobrą adhezję powłoki do podłoża. Powłoki detonacyjne stosuje się przede wszystkim w celu zwiększenia odporności na zużycie przez tarcie narzędzi, części maszyn o różnym przeznaczeniu oraz ich regeneracji. Metodą tą otrzymuje się wysokowytrzymałe powłoki kompozytowe stosowanie w wielu dziedzinach techniki, w tym materiałów pracujących w kontakcie z wodorem [2]. Jakość powłok, ich wytrzymałość, gęstość, przyczepność do podłoża, twardość, i związane z tym właściwości, zależą od prędkości cząstek proszku, która w tej metodzie przewyższa znacznie prędkość dźwięku. Duże prędkości zderzenia są w stanie wywołać nadzwyczaj wysokie ciśnienie, silne odkształcenia plastyczne włączenie z wystąpieniem mechanizmu rotacyjnego. W warunkach sprzyjających powstawaniu znacznych gradientów temperatury i naprężenia mogą następować chwilowe zmiany gęstości materiałów, zmiany składu fazowego, stanu skupienia w podłożu i cząstkach materiału natryskiwanego. Struktura powłok detonacyjnych uformowanych z proszków węglika wolframu z kobaltem stanowi nadal cenne uzupełnienie powłok formowanych metodą detonacyjną, dlatego poświęca się im nadal wiele uwagi. Podstawowym wskaźnikiem oceny właściwości natryskiwanych powłok jest ich struktura, której elementami są: skład fazowy, kształt natryskanych cząstek, granice między cząstkami, między warstwami w powłoce i w strefie oddzielającej powłokę od podłoża, umownie nazwanej strefą pośrednią. Strukturze stref pośrednich poświęcono wiele prac [3÷7], jednak mechanizm ich formowania pozostaje nadal problemem dyskusyjnym. Oczekują analizy takie zjawiska, jak: procesy rozdrobnienia materiałów powłokowych i w podłożu podczas formowania, wzajemne ich przemieszczanie, mechanizm i kinetyka zawirowań. Celem pracy[...]

Azotowanie fluidalne stali HS 6-5-2 w złożu aktywnym chemicznie DOI:10.15199/28.2015.5.14


  W artykule przedstawiono innowacyjną metodę azotowania fluidalnego w złożu aktywnej chemicznie mieszaniny proszkowej, fluidyzowanej za pomocą drgań mechanicznych. Badaniom w zakresie mikrostruktury, twardości powierzchni, odporności na zużycie przez tarcie oraz udarności poddano próbki ze stali szybkotnącej HS 6-5-2 azotowanej w temperaturze 530÷540°C przez 1÷4 godziny. Uzyskane wyniki odniesiono do stali poddanej konwencjonalnej obróbce cieplnej polegającej na hartowaniu i odpuszczaniu. Przeprowadzone procesy azotowania umożliwiły wytworzenie warstw o parametrach zbliżonych do warstw uzyskiwanych dzięki regulowanemu azotowaniu gazowemu. Otrzymane warstwy charakteryzowały się bardzo dobrą odpornością na zużycie przez tarcie. Słowa kluczowe: azotowanie, złoża fluidalne, proszek aktywny chemicznie.1. WPROWADZENIE Proces azotowania stali jest stosowany w przemyśle maszynowym i narzędziowym w celu nadania częściom unikatownych właściwości tribologicznych i zmęczeniowych, niemożliwych do osiągnięcia za pomocą innych sposobów obróbki cieplno-chemicznej. Azotowaniu poddaje się najczęściej narzędzia takie, jak: noże tokarskie, frezy, wiertła, gwintowniki, matryce kuźnicze, wtryskiwacze i formy do tworzyw sztucznych, śruby do wyciskania, oprzyrządowanie do odlewania ciśnieniowego, a także wiele części maszyn takich, jak: koła zębate, wały korbowe, wały krzywkowe, popychacze, części zaworów, sprężyn itp. Bardzo dobrym właściwościom mechanicznym obrobionych komponentów towarzyszy także ich duża odporność korozyjna, szczególnie istotna w przypadku narzędzi czy części maszyn pracujących w agresywnych chemicznie ośrodkach. Przyczyny poprawy właściwości części poddanych azotowaniu można zrozumieć, obserwując mikrostrukturę obrobionej cieplno- -chemicznie stali. Warstwa zewnętrzna zwana przypowierzchniową strefą azotków żelaza to ok. kilka mikrometrów warstwy związków azotu, gównie w postaci azotków żelaza γ′ (Fe4N) oraz azotków żelaza [...]

Mikrostruktura i właściwości dyfuzyjnych warstw wierzchnich NiAl

Czytaj za darmo! »

Uszkodzenia elementów konstrukcyjnych i elementów maszyn w większości przypadków zarodkują na powierzchni lub w warstwie wierzchniej. Struktura powierzchni jak i fizykochemiczne i mechaniczne własności warstwy wierzchniej są newralgicznym czynnikiem decydującym o trwałości gotowego wyrobu. Stąd bardzo duży nacisk kładzie się na rozwój technologii obróbki i modyfikacji własności warstwy wierzchniej. Fazy międzymetaliczne metali przejściowych (Fe, Ti, Ni) z aluminium są przedmiotem wszechstronnych badań i stanowią potencjalny obszar poszukiwania nowych materiałów. Materiały te mają m.in. dużą wytrzymałość, dobrą odporność na korozję w środowisku agresywnym, ale przede wszystkim wysoką odporność na ścieranie. Uporządkowany układ atomów w sieci krystalicznej wpływa korzystnie na ich stabilność strukturalną i właściwości mechaniczne w wysokiej temperaturze [1÷3]. Aluminki niklu (Ni3Al, NiAl i Ni5Al3), aluminki żelaza (FeAl oraz Fe3Al) charakteryzuje również stosunkowo mała gęstość 5,3÷6,3 Mg∙m-3, czyli o około 30% mniejsza niż gęstość stali i superstopów przeznaczonych do pracy w podwyższonej temperaturze [1÷4]. Jednak największą zaletą związków międzymetalicznych tego typu jest ich niski koszt wytwarzania. Niestety wciąż nie osiągnięto ważnego celu jakim jest ich uplastycznienie. Pomimo pewnych wad, aluminki niklu i żelaza są często stosowane na elementy konstrukcji do pracy w temperaturze do 800°C ze względu na ich niską cenę, dobrą odporność korozyjną i łatwą formowalność na gorąco. Diagram fazowy Ni-Al (rys. 1) p[...]

Wymrażanie i azotowanie stali narzędziowych

Czytaj za darmo! »

Na podstawie danych literaturowych oraz wyników badań własnych, uzyskanych podczas wieloletniej współpracy Instytutu Mechaniki Precyzyjnej (IMP) z zakładami przemysłowymi stwierdzono, że polepszenie niezawodności i trwałości eksploatacyjnej narzędzi i części maszyn można osiągnąć przez umocnienie ich warstw wierzchnich za pomocą technologii typu multiplex, stanowiących połączenie obróbek cieplno-chemicznych z głębokim wymrażaniem długookresowym (wymrażanie kriogeniczne) i/lub kulowaniem (dynamiczna powierzchniowa obróbka plastyczna) [1÷4]. W artykule przedstawiono wybrane wyniki badań wstępnych możliwości połączenia głębokiego wymrażania z obróbką cieplno- chemiczną dwóch stali narzędziowych stopowych do pracy na gorąco (W300 - odpowiednik stali X37CrMoV5-1 wg PN-EN ISO 4957:2004) i na zimno (K110 - odpowiednik stali X153CrMoV12 wg PN-EN ISO 4957:2004) oraz stali szybkotnących HS6-5-2 i HS6-5-3-8. Wybór tych gatunków stali wynikał z ich wysokiej jakości oraz powszechnego zastosowania w polskim przemyśle narzędziowym. METODYKA BADAŃ Badano próbki ze stali W300, K110, HS6-5-2 i HS6-5-3-8 w kształcie wałków ø25×4 mm (próbki metalograficzne) i ø8×30 mm (próbki tribologiczne) oraz na matrycach (stal 19552 - odpowiednik stali W300) . Ulepszanie cieplne próbek i matryc ze stali W300 przeprowadzono w piecu próżniowym RVFOQ-424 z chłodzeniem w oleju oraz w piecu do odpuszczania Wild Barfield. Próbki ze stali narzędziowej K110 i stali szybkotnących HS6-5-2 i HS6-5-3-8 były austenityzowane w próżni i hartowane w azocie pod ciśnieniem 4 bar w piecu próżniowym Seco/Warwick typu 12.0VPT-4035/36HV. Odpuszczanie próbek ze stali K110 przeprowadzono w piecu do odpuszczania Wild Barfield, a ze stali szybkotnących w piecu próżniowym Seco/Warwick typu 12.0VPT- -4035/36HV. Procesy głębokiego, długookresowego wymrażania przeprowadzono w specjalistycznej wymrażarce Cryo-Temper. Regulowane azotowanie gazowe próbek prowadzono w piecu do [...]

Porównanie zmian w substrukturze stali X153CrMoV12 po obróbce cieplnej bez i z głębokim wymrażaniem

Czytaj za darmo! »

Stal X153CrMoV12 po standardowym hartowaniu zawiera do kilkunastu procent austenitu szczątkowego oraz do 10% pierwotnych węglików typu M7C3 i MC. Wydzielone podczas odpuszczania dyspersyjne węgliki M23C6, niewidoczne pod mikroskopem świetlnym, mają skład zbliżony do (Fe, Cr)21(Mo, V)2C6, przy czym ich udział objętościowy przewyższa zawartość nanowęglików MC i M2C wydzielających się z martenzytu [1, 2]. Temperatura całkowitej rozpuszczalności M23C6 w austenicie wynosi ok. 1100°C, M7C3 ok. 1150÷1200°C, a pierwiastków tworzących węgliki typu (Mo, V)C jest wyższa od 1300°C [3]. Skład fazowy i właściwości stali zależą więc od temperatury austenityzacji. W stanie zahartowanym stal jest strukturalnie niestabilna tylko w odniesieniu do atomów węgla, a nie do atomów żelaza i atomów innych pierwiastków substytucyjnych. Twardość i żarowytrzymałość tej stali, podobnie jak i innych stali narzędziowych, jest tym większa im więcej przemian fazowych węglików, większe ich rozdrobnienie i większa odporność na koagulację i koalescencję. Najskuteczniej umacniają najbardziej dyspersyjne węgliki na osnowie molibdenu M2C i wanadu VC. Podobna kolejność w oddziaływaniu węglików występuje z punktu widzenia twardości, modułu Younga, gęstości i koherencji z siecią martenzytu. Z pierwiastków węglikotwórczych stali X153CrMoV12 molibden ma największy wpływ na tworzenie zarodków węglików - klasterów ze względu na względnie mały wymiar atomu i dużą dyfuzyjność [4]. Wpływ węglików na umocnienie osnowy martenzytycznej zwiększa się w miarę wzrostu rozpuszczalności w austenicie węgla i pierwiastków stopowych. Największą rozpuszczalność ma chrom, następnie molibden, wolfram i wanad. Im więcej tych pierwiastków, tym mniej węgla rozpuszczonego w martenzycie, co nie pozostaje bez wpływu na morfologię i właściwości martenzytu. Ze wzrostem temperatury odpuszczania węgliki MC i M23C6 zachowują swoją strukturę sieciową, podczas gdy węglik M2C po utracie koherencji zmie[...]

 Strona 1  Następna strona »