Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Ryszard Zieliński"

ANALIZA ZJAWISKA ZANIKÓW W SIECI SFN DAB+ Z TRZEMA NADAJNIKAMI NA PRZYKŁADZIE SIECI WE WROCŁAWIU DOI:10.15199/59.2019.6.57


  1. WSTĘP Sieci jednoczęstotliwościowe (SFN) umożliwiają pokrycie dużych obszarów przy użyciu nadajników o znacznie mniejszych mocach w stosunku do jednego nadajnika obsługującego ten sam obszar. Ponadto w wielu przypadkach docieranie do odbiornika sygnału pożądanego z kilku kierunków zmniejsza zjawisko cieniowania przez różnego rodzaju przeszkody propagacyjne. Z tego względu tego typu rozwiązania stosuje się w radiofonii i telewizji cyfrowej. Umożliwia to interfejs radiowy, wykorzystujący ortogonalne częstotliwościowe zwielokrotnienie kanału OFDM. W artykule [1] przedstawiono warunki, jakie musi spełniać sieć SFN, by zapewnić poprawny odbiór sygnałów, na przykładzie sieci radiofonii cyfrowej DAB+ zbudowanej we Wrocławiu. W artykule [2] kontynuowano ten temat. Przedstawiono metodę wyznaczania miejsc najgłębszych zaników i ich wartości dla układów składających się z dwóch nadajników. Obszary te skupiają się wzdłuż hiperbol o danym współczynniku k określającym różnicę dróg do analizowanego punktu od nadajników. Podstawowym problemem w obliczeniu głębokości zaniku jest brak modeli propagacyjnych, które umożliwiają określenie zarówno amplitudy natężenia pole e-m w miejscu odbioru na podstawie wielkości strat propagacyjnych jak również fazy natężenia tego pola elektrycznego. Dlatego też w [2], przy przyjęciu pewnych założeń przedstawiono taki model propagacyjny, który bazuje na modelu propagacji nad doskonale przewodzącą płaska ziemią. Określono również granice stosowalności tego modelu. Przy użyciu tego modelu określono zależność umożliwiającą obliczenie wielkości zaniku i przedstawiono przykładowe wyniki dla różnych wartości parametru k. Zanik tak wyznaczony związany jest ściśle z sygnałem o danej częstotliwości nośnej i obejmuje jedynie podnośne wokół tej częstotliwości. W [3] zaprezentowano sposób wyznaczania zaników na określonych trasach, wywołanych interferencją sygnałów z dwóch nadajników. Ponieważ wrocławską sieć je[...]

XIV Dni Młodych Towaroznawców DOI:

Czytaj za darmo! »

W dniach 6-7 czerwca 2019 roku odbyły się XIV Dni Młodych Towaroznawców, na które złożyły się: Konkurs Prac Seminaryjnych - 6 czerwca 2019 r. oraz XV Forum Studenckich Kół Naukowych Towaroznawstwa - 7 czerwca 2019 r. Patronat Honorowy objęli: JM Rektor UEP prof. dr hab. Maciej Żukowski, Dziekan Wydziału Towaroznawstwa prof. dr hab. inż. Ryszard Zieliński, Prezydent Miasta Poznania Jacek Jaśkowiak. Łącznie w konferencji udział wzięło ponad 100[...]

Zastosowanie naturalnych przeciwutleniaczy do poprawy stabilności oksydacyjnej produktów emulsyjnych wytwarzanych w przemyśle kosmetycznym


  Przedstawiono wyniki badań własnych dotyczących zastosowania naturalnych przeciwutleniaczy - handlowych ekstraktów roślinnych z aceroli, wierzby białej i róży dzikiej do poprawy stabilności oksydacyjnej produktów emulsyjnych w przemyśle kosmetycznym. Badane ekstrakty roślinne wykazały zróżnicowaną aktywność przeciwutleniającą, zależną nie tylko od ich zastosowanego stężenia w emulsjach kosmetycznych, ale również od warunków przechowywania. Zaobserwowano, że handlowe ekstrakty roślinne dostępne na polskim rynku kosmetycznym mogą być wykorzystane, w stężeniach (1-5%) zalecanych przez ich producentów, jako naturalne przeciwutleniacze zastępujące syntetyczny butylohydroksytoluen. Com. natural antioxidants (exts. from acerola, willow and rose) were added to evening primrose oil emulsion to improve its oxidative stability. The addn. (1-5%) resulted in a retardation of peroxide formation during the storage of the emulsion. W przemyśle kosmetycznym, w celu zabezpieczenia surowców lipidowych i gotowych wyrobów przed autooksydacją, stosuje się przeciwutleniacze zarówno naturalne, jak i syntetyczne. Obecnie dużym zainteresowaniem producentów kosmetyków cieszą się naturalne ekstrakty roślinne, które nie tylko przedłużają trwałość wyrobów, ale również poprawiają kondycję skóry. Producenci ekstraktów roślinnych zalecają ich użycie w kosmetykach najczęściej w stężeniach 1-5%. Z dotychczasowych badań wynika, że przeciwutleniacze wykazują skuteczne działanie w bardzo małych stężeniach (0,001-0,1%), których przekroczenie może spowodować nie tylko brak efektu ochronnego, ale również działanie proutleniające1). Podjęte w ramach niniejszej pracy badania pozwoliły zweryfikować, czy zastosowanie ekstraktów roślinnych w wyższych stężeniach (1-5%) wywiera efekt ochronny w stosunku do olejów roślinnych zawartych w emulsjach kosmetycznych. Celem pracy było określenie aktywności przeciwutleniającej ekstraktów roślinnych, stosowanych w zakresie stę[...]

New sulfobetaine surfactants with homogemini structure. Nowe surfaktanty sulfobetainowe o strukturze homogeminalnej


  MeNH(CH2)6NHMe2 was alkylated with RBr (R = CnH2n+1, n = 10, 12, 14 and 16) in MeCN (K2CO3) and then reacted with 1,3-propanesultone to resp. [(CH2)3N RMe(CH2)3SO3 -]2 sulfobetaines. Their structure was confirmed by 1H and 13C NMR spectra and elementary anal. The products showed high susceptibility to biodegradn. but no biocidal efficiency except for the compd. with R = C10H21 and C12H25 active against some bacteria. Przedstawiono wyniki badań własnych dotyczących otrzymywania nowej grupy surfaktantów zwitterjonowych o strukturze homogeminalnych sulfobetain. Syntezę przeprowadzono w dwóch etapach. W pierwszym etapie w reakcji alkilowania N,N´-dimetylo-1,6-heksanodiaminy bromkami alkilowymi (1-bromodekan, 1-bromododekan, 1-bromotetradekan, 1-bromoheksadekan) otrzymano diaminę zawierającą dwa trzeciorzędowe atomy azotu. W drugim etapie syntezy tak uzyskany półprodukt poddawano reakcji z 1,3-propanosultonem. Otrzymane nowe surfaktanty o strukturze podwójnych sulfobetain zidentyfikowano metodą analizy elementarnej oraz widm 1H i 13C NMR. Stwierdzono, że otrzymane sulfobetainy wykazują wysoką podatność na procesy biodegradacji oraz właściwości biobójcze.Pomimo ogromnego postępu nauk medycznych skuteczna walka z drobnoustrojami w dalszym ciągu leży w obszarze zainteresowań współczesnej nauki. Dzieje się tak, ponieważ bakterie będące przyczyną chorób oraz biodeterioracji mogą nabywać oporność na środki o działaniu biostatycznym lub biobójczym1). Dodatkowo dbałość o środowisko nakazuje, aby detergenty stosowane zarówno w zastosowaniach [...]

Algorytm określania momentu rozpoczęcia odbioru sygnału użytecznego na potrzeby pomiaru odległości w systemach radiowych DOI:10.15199/59.2015.4.8


  Systemy lokalizacyjne czasu rzeczywistego RTLS (Real Time Location Systems) umożliwiają prowadzenie ciągłej kontroli położenia poszczególnych elementów systemu, umieszczonych na przedmiotach lub noszonych przez ludzi. Określenie system lokalizacyjny czasu rzeczywistego może odnosić się do systemu działającego w otwartej przestrzeni, jak system GPS, ale również takiego, który lokalizuje ludzi i obiekty w budynkach. W artykule skoncentrowano się na zagadnieniach dotyczących lokalizacji wewnątrzbudynkowej i w takim znaczeniu używa się w nim pojęcia system lokalizacyjny. Zazwyczaj opiera się on na jednej z dwóch technologii. Jest to bądź istniejąca infrastruktura sieci bezprzewodowej, bądź dedykowane rozwiązanie lokalizacyjne. Podstawowy podział systemów lokalizacyjnych przedstawiono na rys. 1. Obejmuje on trzy grupy sposobów lokalizacji: lokalizację opartą na wykrywaniu obiektu w zasięgu - lokalizację zbliżeniową; lokalizację opartą na trilateracji bądź triangulacji oraz lokalizację dopasowującą parametry, zależne od położenia obiektu, do wcześniej opracowanej mapy.Systemy wykrywające obiekty w zasięgu w większości przypadków działają wykorzystując technikę RFID. Położenie określane jest na podstawie informacji, które elementy systemu wykryły obecność lokalizowanego obiektu. Metody wyznaczania położenia przez dopasowanie wyników pomiarów charakterystyk sygnału radiowego do tzw. mapy radiowej wymagają z kolei utworzenia, przed uruchomieniem systemu, mapy z pomiarami np. poziomu sygnału odbieranego z kilku punktów dostępowych sieci WiFi. Systemy te są stosunkowo popularne ze względu na łatwość adaptacji istniejącej infrastruktury radiowej do potrzeb systemu lokalizacyjnego. Jednak ich wadą jest duży nakład pracy związany z tworzeniem mapy pokrycia radiowego dla całego obszaru podlegającego lokalizacji, a jej dokładność, zmienność w czasie oraz rozdzielczość bezpośrednio wpływają na dokładność lokalizacji. W przypadku metod opartyc[...]

Zastosowanie kationowych surfaktantów w powierzchniowej modyfikacji nanocząstek magnetycznych do adsorpcji barwników organicznych z roztworów wodnych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań dotyczących otrzymywania układów nano czą stek magnetycznych opartych na strukturze magnetytu (Fe3O4), których powierzchnia została zmo dyfiko wana wybranymi kationowymi surfak tantami. Otrzymane w ten sposób ciecze magne tyczne zasto sowano jako układy czynne w procesie oczyszczania wodnych roztworów wybranych barwni ków. Stwier dzo no, że efektywność oczyszczania wody przy użyciu badanych nano cząstek magne tycznych zależy od rodzaju stosowanego kationowego surfaktantu oraz od budowy chemicznej barwnika. Stwierdzono, że najbardziej efektywne są nanocząstki mag ne tyczne modyfikowane powierzchniowo chlorkiem heksa decy - lo pirydyniowym. Wykazano, że oranż metylowy jest znacznie efektywniej adsorbowany z roztworów wodnych niż fiolet krystaliczny i błękit metylenowy przez nanocząstki magnetyczne modyfikowane surfaktantami kationowymi. The cationic C16H33 Me3NBr, PhCH2 Me2C12H25NCl and hexa de cylpyridinium chlo ride surfactants were synthesized and deposited on magnetic Fe3O4 nanoparticles to produce adsorbents used for removing methylene blue, crystal violet and methyl orange from their aq. solns. The highest degree of the dye removal was achieved when the nanoparticles were modified with the hexa de cylpyridinium surfactant. Surfaktanty są substancjami o specyfi cznych właściwościach, wynikających z ich budowy chemicznej. Cząsteczka takiego związku (rys. 1) składa się z dwóch części o skrajnie różnych właściwościach w stosunku do wody: części hydrofi lowej (zwanej "głową") oraz części hydrofobowej (zwanej "ogonem")1). Część polarna (hydrofi lowa, Rys. 1. Schemat budowy cząsteczki kationowego surfaktantu Fig. 1. Schematic structure of cationic surfactant molecule część hydrofilowa część hydrofobowa "głowa" "ogon" _ + 1560 89/11(2010) Dr hab. inż. Katarzyna WYBIERALSKA w roku 1994 ukończyła studia na Wydziale Towaroznawstwa Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Jest adiunktem w Katedrze Techn[...]

Badanie właściwości systemów bezprzewodowych z interfejsem radiowym WIMAX i IEEE 802.11b/g/n w środowisku wyrobiska górniczego

Czytaj za darmo! »

Sieci bezprzewodowe są wykorzystywane nie tylko przez użytkowników prywatnych, ale również przez firmy związane z przemysłem. Wdrożone i powszechnie używane standardy łączności przestają wystarczać ich użytkownikom. Dlatego z nadzieją patrzą oni w kierunku nowoczesnych technik transmisyjnych, które zapewniają znacznie większe możliwości transmisyjne i poszerzają zakres udostępnianych usług. Ma to szczególnie duże znaczenie w tych obszarach działalności gospodarczej, które w najbliższej przyszłości w większym stopniu będą musiały wdrażać automatyzację, zdalny nadzór i ochronę. Jednym z takich obszarów, szczególnie ważnych dla polskiej gospodarki, jest górnictwo. Obecnie są wykorzystywane w kopalniach m. in. systemy łączności bezprzewodowej, stosujące standard łączności tranking[...]

 Strona 1