Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"LECH IWAŃSKI"

Studies on addition of epichlorohydrin to bisphenol A in presence of phase transfer catalysts Badania reakcji addycji epichlorohydryny do bisfenolu A wobec katalizatorów przeniesienia fazowego DOI:10.15199/62.2016.2.3


  Epichlorohydrin was added to Me2C(C6H4OH)2 (BPA) in the presence of NH4 and phosphonium salts to produce epoxy resins by transformation of the intermediate product in presence of NaOH under azeotropic removal of H2O. The highest conversion of BPA (near 99%) after 4 h was achieved at 85°C when BuMeNCl was used as catalyst. Przedstawiono wyniki badań reakcji addycji epichlorohydryny do bisfenolu A w obecności czwartorzędowych soli amoniowych i fosfoniowych, z otrzymywaniem mieszaniny eterów chlorohydrynowych i glicydylowych. Stwierdzono, że rodzaj użytego katalizatora nie wpływa istotnie na przebieg reakcji, a skład mieszaniny poreakcyjnej zależy przede wszystkim od temperatury i czasu reakcji. Najkorzystniejszymi właściwościami charakteryzowały się małocząsteczkowe żywice epoksydowe wytworzone metodą azeotropową po przeprowadzeniu addycji w warunkach zapewniających wysoką konwersję bisfenolu A. Ciekłe żywice epoksydowe (EP) o małej masie cząsteczkowej mają ważne znaczenie dla rozwoju wielu nowoczesnych branż, takich jak elektronika, farby i lakiery proszkowe, przemysł samochodowy i lotnictwo1, 2). Małocząsteczkowe EP stanowią mieszaninę oligomerów o średnim stopniu polikondensacji n wynoszącym 0,11-0,20, przy czym długość łańcucha regulowana jest stosowanym w syntezie nadmiarem molowym epichlorohydryny (ECH) do bisfenolu A (BPA). Oprócz końcowych grup epoksydowych, żywice mogą zawierać również niepożądane grupy fenolowe z BPA, grupy 1,2-chlorohydrynowe, grupy 1,3-chlorohydrynowe, a także grupy 1,2-glikolowe, powstające w wyniku hydrolizy grup epoksydowych3, 4). Rosnące wymagania przetwórców EP powodują konieczność ciągłej poprawy ich jakości, szczególnie w zakresie zwiększania zawartości grup epoksydowych oraz obniżania lepkości poprzez opracowywanie szczegółowych rozwiązań technologicznych, które przez producentów nie są ujawniane. Skutecznym sposobem poprawy właściwości EP jest ograniczenie przebiegu reakcji ubocznych,[...]

Proces chlorowodorowania glicerolu w kaskadzie reaktorów barbotażowych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań reakcji chlorowodorowania glicerolu gazowym chlorowodorem w kaskadzie złożonej z 4 reaktorów zbiornikowych z mieszaniem w obecności kwasu adypinowego jako katalizatora. Stwierdzono, że w syntezie powstają z wysoką wydajnością dichloropropanole z dominującym udziałem izomeru 1,3, a wytworzone w środowisku reakcji pochodne estrowe kwasu adypinowego nadal zachowują właściwości katalityczne. Otrzymane dichloropropanole mogą być zastosowane do produkcji epichlorohydryny. Glycerol was hydrochlorinated to dichloropropanols (I) with gaseous HCl in a cascade of 4 mixed tank reactors in presence of adipic acid (10.68%) or org. adipates as catalysts at 120°C for 8 h (yield 85%). The reactor effluent comprised an acidic aq. fraction and a concd. fraction of I (mainly (CH2Cl)2CHOH). The recycling of the catalyst-derived esters (after recovery of concd. I) did not result in any substantial decrease of the reaction yield or selectivity. Powszechnie stosowana metoda produkcji epichlorohydryny oparta na propylenie i chlorze charakteryzuje się powstaniem dużych ilości odpadów chloroorganicznych i ścieków w postaci rozcieńczonego roztworu chlorku wapnia. Odpadowe związki chloroorganiczne tworzą się głównie w etapie wysokotemperaturowego chlorowania propylenu oraz chlorohydroksylowania chlorku allilu do dichloropropanoli, zaś ścieki w etapie odchlorowodorowania dichloropropanoli do epichlorohydryny za pomocą mleka wapiennego. Frakcje chloroorganiczne najczęściej utylizowane są poprzez spalanie z wytwarzaniem kwasu solnego. Ścieki po neutralizacji kierowane są do oczyszczalni. Ponadto wysokie jest jednostkowe zużycie pary wodnej i energii elektrycznej1—3). Rozwój produkcji biodiesla spowodował możliwości wykorzystania ubocznie powstającego glicerolu oraz nadwyżek chlorowodoru z procesów chlorowania węglowodorów do syntezy dichloropropanoli wg znanej reakcji glicerolu z chlorowodorem1). Umożliwia to w dotychcza[...]

Study on synthesis on low-molecular epoxy resins. Z badań nad syntezą małocząsteczkowych żywic epoksydowych


  Epichlorohydrin was condensed with (p-HOC6H4)2 Me2C in Me2CHOH soln. either in presence of NaOH or Et3PhCHN+Cl - with azeotrope removal of H2O. Use of the azeotropic method resulted in decrease in alfa-glycol and hydrolyzable Cl contents in the produced epoxy resins.Przedstawiono wyniki badań syntezy małocząsteczkowej żywicy epoksydowej jednoi dwustopniową metodą rozpuszczalnikową w środowisku alkoholu izopropylowego oraz metodą azeotropową z wydzielonymi etapami addycji w obecności katalizatora przeniesienia fazowego (C6H5CH2(C2H5)3ClN) oraz kondensacji w warunkach obniżonego ciśnienia z ciągłym usuwaniem powstającej w reakcji wody. Stwierdzono, że małocząsteczkowa żywica epoksydowa wytworzona metodą azeotropową charakteryzuje się najniższą zawartością α-glikoli i chloru hydrolizującego. Żywice epoksydowe (EP) należą do tych produktów przemysłu chemicznego, które jeszcze przez wiele lat stanowić będą o rozwoju takich branż, jak informatyka, elektronika, farby i lakiery (proszkowe, wodorozcieńczalne, utwardzalne promieniami UV), przemysł samochodowy i lotniczy, budownictwo oraz sektor energii wiatrowej. W praktyce ważne znaczenie mają ciekłe EP o małej masie cząsteczkowej i związanej z nią wysokiej liczbie epoksydowej (LEP), przekraczającej 0,5 mol/100 g, które bezpośrednio są stosowane do wytwarzania różnorodnych kompozycji epoksydowych lub do otrzymywania żywic stałych o dużej masie cząsteczkowej w wyniku katalitycznej poliaddycji z bisfenolem A1, 2).Proces otrzymywania ciekłych EP polega zazwyczaj na reakcji epichlorohydryny (ECH) z bisfenolem A (BPA) w środowisku alkalicznym w obecności rozpuszczalnika organicznego. W początkowej fazie procesu zachodzi katalityczna reakcja addycji ECH do BPA, a następnie w wyniku reakcji dehydrochlorowania powstałego eteru chlorohydrynowego przebiega odtworzenie grup epoksydowych na końcach cząsteczki. [...]

Study on the pressure hydrochlorination of glycerol to dichloropropanols in the presence of acetic acid and its derivatives Badanie reakcji ciśnieniowego chlorowodorowania glicerolu do dichloropropanoli w obecności kwasu octowego i jego pochodnych DOI:10.12916/przemchem.2014.1698


  Glycerol was hydrochlorinated to dichloropropanols (I) with gaseous HCl under pressure up to 1.0 MPa in the presence of AcOH (4.8%) or org. acetates as catalysts. The formation of I (mainly (CH2Cl)2CHOH) proceeded with a high efficiency at 150oC, 0.8 MPa for 60 min. The post-reaction mixt. contained more than 60% I. Recycling and re-using the acetates-contg. residues after recovery of I, with addn. at least 20% of AcOH did not influence significantly the process. Przedstawiono wyniki badań reakcji chlorowodorowania glicerolu gazowym chlorowodorem pod ciśnieniem w półprzepływowym reaktorze barbotażowym, w obecności kwasu octowego i jego estrowych pochodnych jako katalizatora. Stwierdzono, że w warunkach syntezy w obecności kwasu octowego lub jego czystych estrów dichloropropanole powstają z wysoką wydajnością z dominującym udziałem izomeru 1,3, a zawarte pochodne estrowe kwasu octowego w mieszaninie po destylacyjnym wydzieleniu produktów reakcji zachowują częściowo właściwości katalityczne i wymagany jest dodatek czystego kwasu octowego. W ostatnich latach w produkcji epichlorohydryny na znaczeniu zyskała metoda oparta na glicerolu, którą w 2007 r. wdrożyły firmy Solvay1) i Spolchemie2). Warianty tego procesu są również przedmiotem patentów firm DOW3) i Samsung Fine Chemicals4). Zastosowanie odnawialnego surowca, jakim jest bioglicerol, oraz powstającego ubocznie chlorowodoru w procesach chlorowania węglowodorów, w miejsce tradycyjnych surowców chloru i propylenu pochodzenia petrochemicznego, obniża koszty produkcji epichlorohydryny. Proces technologiczny jest mniej skomplikowany w stosunku do procesu opartego na propylenie i charakteryzuje się wydatnym zmniejszeniem zużycia czynników energetycznych, radykalnym zmniejszeniem ilości ścieków oraz produktów odpadowych w postaci związków chloroorganicznych. Produkty odpadowe stanowią głównie pochodne glicerolu, są więc mniej toksyczne i łatwiej je utylizować. Ponadto stosowane[...]

Badania laboratoryjne nad syntezą nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu DOI:

Czytaj za darmo! »

pracy przedstawiono badania wpływu temperatury reakcji i stężenia środka utleniającego na jakość otrzymanego produktu, tj. na zawartość aktywnego tlenu, a także badania wpływu temperatury na termiczną stabilność nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu w trakcie magazynowania. Nadtlenodiwęglan di-2-etyloheksylu (NWEH) jest związkiem organicznym zaliczanym do grupy nadtlenków, nietrwałym w temperaturze wyższej niż 0°C, wykorzystywanym głównie jako inicjator reakcji rodnikowych. Dotychczas producentami inicjatorów nadtlenodiwęglanowych są firmy z krajów kapitalistycznych. W Polsce NWEH jest jednym z dwóch inicjatorów stosowanych w czasie polimeryzacji chlorku winylu. Krajowa produkcja NWEH będzie uruchomiona w latach dziewięćdziesiątych w Zakładach Azotowych Włocławek na podstawie technologii wytwarzania tego związku opracowanej w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia"1+ 3). Proces wytwarzania nadtlenodiwęglanów przebiega w dwóch etapach, zgodnie z następującymi ogólnymi równaniami: ROH + СОС1, -> HC1 - ROCOC1, chloromrówczan 2 ROCOC1 + Na20 2 -> ROC O OCOR + 2 NaCl. II II O O nadtlenodiwęglan Surowcami w pierwszym etapie są fosgen i odpowiedni alkohol. W procesie otrzymywania nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu jest to alkohol 2-etyloheksylu. Uzyskany chloromrówczan 2-etyloheksylu (СМЕН) utlenia się w drugim etapie nadtlenkiem sodowym: 2 CH3—(CH2)3—CH—CH2—O&[...]

Badanie reakcji syntezy dichloropropanoli w reakcji ciśnieniowego chlorowodorowania glicerolu w obecności kwasu adypinowego


  Przedstawiono wyniki badań reakcji chlorowodorowania glicerolu gazowym chlorowodorem pod ciśnieniem w półprzepływowym reaktorze barbotażowym, w obecności kwasu adypinowego jako katalizatora. Stwierdzono, że w warunkach ciśnieniowych bez odbierania w czasie syntezy kwaśnej fazy wodnej reakcja przebiega znacznie szybciej niż w procesie bezciśnieniowym, dichloropropanole powstają z podobnie wysoką wydajnością z dominującym udziałem izomeru 1,3, a wytworzone w mieszaninie reakcyjnej pochodne estrowe kwasu adypinowego również nadal zachowują właściwości katalityczne. Glycerol was hydrochlorinated to dichloropropanols (I) with gaseous HCl under pressure of 0.5-1.0 MPa in the presence of adipic acid (5.66%) or organic adipates as catalysts. At 150°C, 0.8 MPa and during 90 min, the formation of I (mainly (CH2Cl)2CHOH) proceeded a few times faster than under atmospheric pressure (yield 85%). The recycle and re-use of up to 90% of the adipate catalyst after recovery of I, did not result in any substantial decrease of the reaction yield. Produkcja epichlorohydryny oparta na przemianie bioglicerolu poprzez stadium dichloropropanoli jest znacznie bardziej efektywna ekonomicznie i przyjazna dla środowiska przyrodniczego niż tradycyj-na metoda wykorzystująca propylen i chlor1-3) . Dostępne w literaturze dane dotyczące nowego procesu są jednak niepełne, o dużym stopniu ogólności i najczęściej zawarte są w opisach licznych patentów. Z patentów firm Solvay4) i Spolchemie5), które w 2007 r. wdrożyły nową metodę w skali pilotowej wynika, że chlorowodorowanie glicerolu do dichloropropanoli prowadzone jest w obecności kwasu octowego, pod ciśnieniem zbliżonym do atmosferycznego. Wariant ciśnieniowy procesu jest przedmiotem patentu firmy DOW6). W opisie tego patentu podawane są przykłady przebiegu reakcji chlorowodorowania glicerolu pod zwiększonym ciśnieniem chlorowodoru, w zakresie temp. 50-140°C, w czasie 2-5 h. Jako katalizatory wymieniane [...]

Makrokinetyka reakcji estryfikacji glikolu etylenowego kwasem octowym


  Przedstawiono wyniki badań reakcji estryfikacji glikolu etylenowego kwasem octowym, które przeprowadzono w laboratoryjnym reaktorze periodycznym w obecności kwasu alkilobenzenosulfonowego jako katalizatora. Wyniki eksperymentalne zinterpretowano modelem następczej reakcji odwracalnej drugiego rzędu, wyznaczając stałe równowag, a także stałe szybkości reakcji mono- i diestryfikacji oraz podano ich zależność od temperatury. Ethylene glycol was esterified with AcOH to resp. mono and diesters in the presence of alkylbenzene sulfonic acid as a catalyst in a batch reactor at 25-90°C. The exptl. findings were used for calcn. of. reaction rate consts. at varying temp. Octany glikolu etylenowego są obecnie szeroko stosowane jako rozpuszczalniki farb, lakierów, klejów, celulozy, tworzyw sztucznych i tłuszczy. Monooctan glikolu etylenowego może być mieszany z olejem napędowym w celu wzbogacenia go w tlen1). Estryfikacja glikolu etylenowego kwasem octowym, podobnie jak większość reakcji estryfikacji, jest reakcją odwracalną drugiego rzędu, w wyniku której powstają monooctan glikolu etylenowego, dioctan glikolu etylenowego i woda. Reakcję estryfikacji opisują równania: HOCH2CH2OH + CH3COOH A B MOGE, C D glikol etylenowy kwas octowy monooctan glikolu etylenowego woda HOCH2CH2COOCH3+H2O HOCH2CH2COOCH3+ CH3COOH C B DOGE, E D monooctan glikolu etylenowego kwas octowy dioctan glikolu etylenowego woda CH3COOCH2CH2COOCH3+H2O k3 k4 W pracy1) przedstawiono wyniki badań estryfikacji prowadzone w obecności jonitu Amberlyst 36 jako katalizatora, z udziałem 1,2-dichloroetanu stanowiącego czynnik azeotropujący wodę w destylacji reaktywnej. Określono wpływ stężeń reagentów, ilości katalizatora i czasu reakcji na selektywność przemiany glikolu etylenowego do dioctanu glikolu etylenowego. W wyniku zastosowania czynnika azeotropującego wodę, możliwe okazało się osiągnięcie prawie 100-proc. selektywności reakcji przy stechiometrycznej proporcji re[...]

 Strona 1