Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"ANNA MAŁACHOWSKA-JUTSZ"

Wpływ wybranych soli miedzi na aktywność dehydrogenaz mikroorganizmów osadu czynnego

Czytaj za darmo! »

Zbadano w jaki sposób różne stężenia wybranych soli miedzi wpływają na aktywność dehydrogenaz mikroorganizmów osadu czynnego. Wyznaczono stężenia powodujące 50-proc. inhibicję aktywności tych enzymów. Zwrócono szczególną uwagę na wpływ reszty kwasowej badanych soli na ich toksyczność oraz na zmiany aktywności oddechowej mikroorganizmów, jakie zachodzą w czasie kontaktu toksyny z osadem czynnym. CuSO4 and Cu(OAc)2 were added to activated sludge to study their effect on the dehydrogenase activity for 290 min. A decrease of the activity by more than 50% was obsd. both after 5 min long exposure (2.87 mg Cu/L for Cu(OAc)2 and 1.34 mg Cu/L for CuSO4) and after 290 min long exposure (1.43 mg Cu/L and 0.75 mg Cu/L, resp.). In the case when Cu concn. was lower than 0.1 mg/L, a stimulation of dehydrogenase activity was obsd. during the whole exp. time. Badania dotyczące właściwości metali ciężkich, ich toksyczności i roli jaką pełnią w różnego rodzaju przemianach biochemicznych interesują dziś wielu przedstawicieli takich dziedzin nauki, jak m.in. toksykologia, biochemia, enzymologia, chemia lub biotechnologia. Znajduje to odzwierciedlenie w liczbie poświeconych im publikacji1-3). Rozwój ekotoksykologii i szeroko pojętej ochrony środowiska sprawia, że coraz częściej zwraca się uwagę na wpływ tych substancji na różne organizmy a nie tylko człowieka4-6). Większość metali śladowych (miedź, żelazo, cynk, mangan, kobalt, selen) pełni rolę kofaktorów reakcji enzymatycznych, a ich właściwości toksyczne ujawniają się wtedy, kiedy stężenie dostępne dla organizmu przewyższa wartość niezbędną dla zaspokojenia jego potrzeb lub też kiedy receptor przez odpowiedni czas pozostaje w kontakcie z jonem metalu w stężeniu wystarczającym do wywołania niekorzystnej dla organizmu reakcji 7-11). Niektóre źródła literaturowe podają, że stężenie jonów metali ciężkich na poziomie kilku ppm (w zależności od badanego gatunku) może już wywoływać efekt toksyczny[...]

Wpływ wybranych soli kadmu na aktywność dehydrogenaz mikroorganizmów osadu czynnego


  Osad czynny jest małym ekosystemem, którego prawidłowe funkcjonowanie może być zagrożone m.in. działaniem toksycznych związ ków kadmu. Do oceny toksyczności tych substancji można wykorzystać testy opisujące holistyczną odpowiedź mieszaniny organizmów. W przeprowadzonych badaniach dokonano pomiarów inhibicji aktywności dehydrogenaz mikroorganizmów. Zwrócono szczególną uwagę na to, jak obserwowany efekt toksyczny zależy od czasu działania wybranych związków kadmu. Oceniono też różnicę pomiędzy toksycznością siarczanu kadmu i octanu kadmu. Uzyskane wyniki sugerują, że do opisu toksyczności metali niezbędne jest podanie informacji o formie w jakiej występują oraz o wpływie czasu na obserwowany efekt. Activated sludge from a municipal sewage treatment plant was cultivated in a bioreactor (vol. 10 L, COD 172 g/L , residence time 6.7 h) in presence of CdSO4 or Cd(OAc)2 (0.1-8.1 or 10-100 mg/L, resp.) to study the toxicity of Cd ions on dehydrogenases of the sludge-contained microorganisms by using 2,3,5-triphenyltetrazolium chloride electron acceptor. A decrease in the activity of dehydrogenases was obsd. The toxicity of CdSO4 was higher than that of Cd(OAc)2. Do oceny toksyczności zanieczyszczeń stosuje się testy ekotoksykologiczne oparte na pomiarach zmian jakie zachodzą w organizmach żywych pod wpływem działania danej substancji. Wyznaczane na tej podstawie wskaźniki, takie jak EC50, są pomocne podczas porównywania toksyczności poszczególnych związków1). Opisują ją jednak tylko w jednym punkcie czasu nie dając pełnego obrazu możliwych zdarzeń. Wskaźniki te często przypisywane są poszczególnym jonom metali, a to jakiego związku były częścią traktuje się jako sprawę drugorzędną2, 3). Tradycyjnie do badań ekotoksykologicznych wykorzystuje się pojedyncze gatunki, które cechują się szerokim spektrum występowania a ich odpowiedź na działanie toksyny jest łatwa do zmierzenia. Istotą tych badań jest stwierdzenie, jakie zagrorzenie[...]

Biocidal properties of silver nanoparticles Biobójcze właściwości nanocząstek srebra DOI:10.12916/przemchem.2014.1106


  A review, with 22 refs., of methods for synthesis, environmental risks and biocidic activity of Ag nanoparticles. Przedstawiono przegląd literatury z zakresu wpływu nanocząstek srebra na mikroorganizmy ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów działania biobójczego oraz potencjalnej toksyczności. Ujęto najpopularniejsze zastosowania oraz metody syntezy nanocząstek srebra. Opisano możliwości wystąpienia ryzyka środowiskowego związanego z przedostawaniem się do środowiska zarówno samych nanocząstek, jak i substratów i produktów ubocznych procesu ich syntezy. Dokonano oceny zagrożeń związanych z zastosowaniem nanocząstek srebra na tle obecnego stanu wiedzy w tym zakresie oraz podkreślono słuszność prowadzenia badań dotyczących toksyczności i losów (mobilności) nanocząstek w środowisku. Nanocząstki metali szlachetnych (srebro, złoto, miedź, platyna i pallad) są wytwarzane i wykorzystywane na coraz szerszą skalę, zarówno w przemyśle, medycynie, jak i rozwiązaniach technologicznych stosowanych w życiu codziennym. Wynika to z ich unikatowych właściwości fizycznych, chemicznych i biologicznych, które pozwalają m.in. na modyfikowanie struktury, kształtu, wielkości i rozproszenia cząstek. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie cząstek o zwiększonej powierzchni czynnej (aktywnej), co przekłada się na ich właściwości adsorpcyjne i reaktywność, w tym działanie biobójcze1-11). Redukcja wielkości cząstek pozwala na zwiększenie ich biokompatybilności, a możliwość wpływu na ich właściwości jest kluczem do zwiększenia wydajności docelowych aplikacji7, 12, 13).Właściwości biobójcze srebra stanowią o powszechnym stosowaniu preparatów zawierających ten metal w medycynie (implanty i rurki cewnikowe pokrywane warstwą srebra), biotechnologii, kosmetologii (zachowanie czystości mikrobiologicznej preparatów bez konieczności stosowania środków konserwujących działających drażniąco na skórę), przemyśle spożywczym (konserwacja żywności) i tekstylnym (odz[...]

Effect of calcium peroxide on zootoxicity in fluoranthene-contaminated soil Wpływ nadtlenku wapnia na zootoksyczność gleby skażonej fluorantenem DOI:10.12916/przemchem.2014.2197


  Soil samples were polluted with fluoranthene and treated with CaO2 to study the decompn. of the hydrocarbon pollutant. The soil toxicity was studied during bioremediation process with use of earthworms Eisenia fetida. Neither acute toxicity test nor avoidance test showed any effect of the treated soil on the earthworms. The addn. of CaO2 (12 mg/100 g dry mass of soil) was sufficient to initiate and accelerate the decompn. of fluoranthene. Określono wpływ dodatku nadtlenku wapnia na proces bioremediacji gleby skażonej fluorantenem. W badaniach wykazano, że wprowadzenie CaO2 w ilości 12 mg/100 g suchej masy gleby jest już wystarczające, aby zapoczątkować i przyspieszyć proces rozkładu fluorantenu. Ocenę toksyczności gleby podczas procesu bioremediacji prowadzono z użyciem dżdżownic Eisenia fetida. Testy toksyczności ostrej nie wykazały negatywnego wpływu zastosowanych dodatków do gleby podczas bioremediacji. Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) są zanieczyszczeniami powszechnie występującymi w środowisku naturalnym. Wydzielają się np. w trakcie spalania drewna iglastego, palenia papierosów, produkcji asfaltu czy pracy pieców koksowniczych. Ich słaba rozpuszczalność w wodzie sprawia, że są silnie sorbowane w glebach oraz osadach dennych. Konsekwencją tego jest ograniczona ich dostępność dla mikroorganizmów odpowiedzialnych za proces biodegradacji. Gdy skuteczność biodegradacji jest niewystarczająca, a tempo naturalnego procesu rozkładu zanieczyszczeń jest zbyt niskie, konieczne jest stosowanie dodatkowych rozwiązań. W ostatnich latach coraz większym zainteresowaniem cieszą się metody pogłębionego utleniania AOP (advanced oxidation process). Okazuje się, że metody te są wystarczająco skuteczne w eliminacji związków organicznych charakteryzujących się małą podatnością na biodegradację, kumulujących się w organizmach żywych lub mających właściwości toksyczne, mutagenne bądź kancerogenne1, 2). Zaawansowane technologie [...]

 Strona 1