Wyniki 1-10 spośród 11 dla zapytania: authorDesc:"Jerzy Jeleńkowski"

Badania możliwości wystąpienia uszkodzeń w stentach naczyniowych z nitinolu metodą cyklicznych odkształceń

Czytaj za darmo! »

Stenty, jako ażurowe, precyzyjnie wykonane technikami laserowymi konstrukcje (głównie metalowe), wszczepiane w celu udrożnienia przepustowości naczyń krwionośnych przy zmianach miażdżycowych, są niezwykle odpowiedzialnym i unikatowym rodzajem implantu. Podlegają one złożonym stanom obciążenia i odkształcenia zarówno podczas samego zabiegu implantacji, jak i podczas pracy w naczyniu krwionośnym. Podczas implantacji ulegają znacznym odkształceniom w momencie wprowadzania i "otwierania" w naczyniu krwionośnym. Wszczepione do organizmu, ulegają działaniu sił związanych z ruchami naczynia krwionośnego, ciśnieniem krwi czy naciskami zewnętrznymi. Istnieje zatem ryzyko występowania pęknięć w ażurowej konstrukcji stentu. Ważnym elementem staje się zatem metoda diagnostyki stentów kardiologicznych sprężyście odkształcalnych, która stanowi szczególny element kontroli jakości ich wykonania. Polega ona na niskocyklowym, kontrolowanym odkształceniu badanych stentów i rejestrowaniu zmian obciążenia w funkcji czasu. W ten sposób jest monitorowana reakcja materiału na wymuszone odkształcenie, a rejestrowane zmiany obciążenia pozwalają na ocenę efektywności przeprowadzonych obróbek cieplnych. Szczególne wymagania wytrzymałościowe są stawiane stentom wykonanym z materiałów posiadających pamięć kształtu. Podjęte prace i badania miały na celu zaprojektowanie i wyko[...]

Zmiany w strukturze strefy pośredniej podczas natryskiwania detonacyjnego

Czytaj za darmo! »

Przeprowadzono badania porównawcze mikrostruktury w strefie pośredniej powłoka (WC/Co)-podłoże stal Ni27Ti2AlMoNb o strukturze austenitycznej i martenzytyczno - austenitycznej. Przemysłowe warunki wytwarzania powłok powodowały zmiany w strukturze i składzie chemicznym tej strefy. Z powłoki do podłoża i w kierunku przeciwnym nastąpiło przemieszczenie i dyfuzja pierwiastków stopowych. ABSTRACT[...]

Zastosowanie MFM do opisu struktury warstw azotowanych jarzeniowo na stali Fe27Ni2TiAlMoNb

Czytaj za darmo! »

W procesie azotowania stali zawierających ponad 25% Ni bardzo ważną rolę odgrywa przemiana odwrotna martenzytu atermicznego (α′) oraz odkształceniowego (α′d) w austenit. Austenit nawrotu, podobnie jak austenit wyjściowy, może być stabilny, może też posiadać zdolność do przemiany w martenzyt podczas odkształcania plastycznego (efekt TRIP) [1, 2]. Pierwiastki stopowe dyfundujące do miejsc odkształceń zmniejszają energię błędu ułożenia, tj. oddziałują na dysocjację dyslokacji i siłę napędową przemiany odwrotnej, która może mieć cechy martenzytyczne i dyfuzyjne. Umacniające wydzieleniowo fazy γ′-Ni3(Al, Ti) (RSC), η-Ni3Ti (HZ) oraz Fe2Mo (HZ) stabilizują austenit, a obniżając stężenie pierwiastków stopowych, powodując wzrost temperatury Ms, dest[...]

Struktury powłok WC-Co i podłoży ze stali węglowych uformowanych natryskiwaniem detonacyjnym

Czytaj za darmo! »

Detonacyjne natryskiwanie powłok jest efektywną technologią wykorzystującą detonację gazów [1]. W odróżnieniu od nanoszenia powłok metodą płomieniową lub plazmową zapewnia ona minimalną porowatość, a także bardzo dobrą adhezję powłoki do podłoża. Powłoki detonacyjne stosuje się przede wszystkim w celu zwiększenia odporności na zużycie przez tarcie narzędzi, części maszyn o różnym przeznaczeniu oraz ich regeneracji. Metodą tą otrzymuje się wysokowytrzymałe powłoki kompozytowe stosowanie w wielu dziedzinach techniki, w tym materiałów pracujących w kontakcie z wodorem [2]. Jakość powłok, ich wytrzymałość, gęstość, przyczepność do podłoża, twardość, i związane z tym właściwości, zależą od prędkości cząstek proszku, która w tej metodzie przewyższa znacznie prędkość dźwięku. Duże prędkości zderzenia są w stanie wywołać nadzwyczaj wysokie ciśnienie, silne odkształcenia plastyczne włączenie z wystąpieniem mechanizmu rotacyjnego. W warunkach sprzyjających powstawaniu znacznych gradientów temperatury i naprężenia mogą następować chwilowe zmiany gęstości materiałów, zmiany składu fazowego, stanu skupienia w podłożu i cząstkach materiału natryskiwanego. Struktura powłok detonacyjnych uformowanych z proszków węglika wolframu z kobaltem stanowi nadal cenne uzupełnienie powłok formowanych metodą detonacyjną, dlatego poświęca się im nadal wiele uwagi. Podstawowym wskaźnikiem oceny właściwości natryskiwanych powłok jest ich struktura, której elementami są: skład fazowy, kształt natryskanych cząstek, granice między cząstkami, między warstwami w powłoce i w strefie oddzielającej powłokę od podłoża, umownie nazwanej strefą pośrednią. Strukturze stref pośrednich poświęcono wiele prac [3÷7], jednak mechanizm ich formowania pozostaje nadal problemem dyskusyjnym. Oczekują analizy takie zjawiska, jak: procesy rozdrobnienia materiałów powłokowych i w podłożu podczas formowania, wzajemne ich przemieszczanie, mechanizm i kinetyka zawirowań. Celem pracy[...]

Efekt Portevina-Le Chateliera rejestrowany w stopie kobaltu podczas próby jednoosiowego rozciągania

Czytaj za darmo! »

Stopy na osnowie kobaltu Co-Cr-W-Ni wyróżniają się dobrą odpornością korozyjną, dużą wytrzymałością przy statycznych i cyklicznych obciążeniach, odpornością na plastyczne odkształcenia przy krótkotrwałych przeciążeniach i odpornością na zużycie przez tarcie [1, 2]. Cechy te powodują, że są one stosowane na specjalne urządzenia do pracy w temperaturze od wartości kriogenicznych do 400°C, a z powłoką ZrO2 również do pracy w temperaturze bliskiej 1000°C [3]. W stanie wysokowytrzymałym (Rm ≈ 2500 MPa) są z nich wytwarzane elementy sprężyste pracujące w przestrzeni kosmicznej, m.in. w urządzeniach do otwierania anten satelitarnych [1, 3]. Są paramagnetyczne, mają większą niż stal 316LMV odporność na korozję wżerową i szczelinową, lepszą tolerancję w środowisku tkanek i płynów ustrojowych. Dobra biozgodność powoduje, że są używane na implanty [2, 4]. Duża zawartość niklu i wolframu budzi jednak wątpliwości w zastosowaniach do produkcji implantów długookresowych. W stanie wyżarzonym stopy Co-Cr-W-Ni mogą mieć znaczną liczbę faz wtórnych, tj. węglików specjalnych i faz typu: γʹ, Co3W i Co2W. Dużą plastyczność uzyskują po wysokotemperaturowym przesycaniu, po którym poddaje się je nawet 90% odkształceniu i starzeniu. Zgnioty poniżej 20% powodują nierównomiernie rozmieszczenie płaskich skupisk dyslokacji, natomiast przy średnich wartościach odkształceń powstają mikrobliźniaki umocniające podobnie do umocnienia rozdrobnieniem ziaren [2]. Na właściwości stopów kobaltu wywiera silny wpływ bardzo mała wartość energii błędu ułożenia (EBU) 0,02÷0,08 MJm-2 i typowa w takich przypadkach substruktura z dyslokacjami cząstkowymi połączonymi błędami ułożenia (BU) rozsuniętymi na dużą wzajemną odległość osiągającą 10÷20b, (b - wektor Burgersa) [6]. Dyslokacje cząstkowe połączone (BU) mają bardzo utrudniony ruch, tym silniej gdy są w większej wzajemnej odległości i są łatwo blokowane przez przeszkody. Potrzebne są znaczne naprężenia, [...]

Stan warstwy wierzchniej stali typu TRIP po nagniataniu i azotowaniu jarzeniowym

Czytaj za darmo! »

Stal austenityczna N27T2JMNb charakteryzuje się tym, że po poddaniu jej zgniotowi w temperaturze pokojowej lub wymrażaniu w ciekłym azocie uzyskuje się strukturę dwufazową, martenzytyczno- austenityczną. Taki stop jest materiałem konstrukcyjnym o właściwościach cechujących stale typu TRIP [1÷3]. Daje to możliwość zwiększania wytrzymałości zmęczeniowej i odporności na zużycie tribologiczne pr[...]

Odporność korozyjna stali Ni27Ti2AlMoNb poddanej przemianie atermicznej i odkształceniowej austenitu oraz azotowaniu jarzeniowemu

Czytaj za darmo! »

Stal wysokostopową Ni27Ti2AlMoNb o strukturze niestabilnego mechanicznie austenitu typu TRIP poddano nagniataniu ślizgowemu, co umożliwiło wytworzenie warstwy martenzytu odkształceniowego oraz przemianie atermicznej w ciekłym azocie w celu wytworzenia struktury martenzytycznoaustenitycznej o cechach struktury duplex. Stal o strukturze austenitycznej, duplexowej i z wytworzoną warstwą martenzytu poddano azotowaniu jarzeniowemu w temperaturze 450ºC, co pozwoliło uzyskać warstwy o zróżnicowanej grubości i odporności korozyjnej. W badaniach struktury zastosowano elektronowy mikroskop skaningowy z detektorem elektronów wstecznie rozproszonych (BSE). W celu określenia odporności korozyjnej przeprowadzono badania potencjodynamiczne i impedancyjne. Wykazały one istotny wpływ zastos[...]

Mikrostruktura i właściwości dyfuzyjnych warstw wierzchnich NiAl

Czytaj za darmo! »

Uszkodzenia elementów konstrukcyjnych i elementów maszyn w większości przypadków zarodkują na powierzchni lub w warstwie wierzchniej. Struktura powierzchni jak i fizykochemiczne i mechaniczne własności warstwy wierzchniej są newralgicznym czynnikiem decydującym o trwałości gotowego wyrobu. Stąd bardzo duży nacisk kładzie się na rozwój technologii obróbki i modyfikacji własności warstwy wierzchniej. Fazy międzymetaliczne metali przejściowych (Fe, Ti, Ni) z aluminium są przedmiotem wszechstronnych badań i stanowią potencjalny obszar poszukiwania nowych materiałów. Materiały te mają m.in. dużą wytrzymałość, dobrą odporność na korozję w środowisku agresywnym, ale przede wszystkim wysoką odporność na ścieranie. Uporządkowany układ atomów w sieci krystalicznej wpływa korzystnie na ich stabilność strukturalną i właściwości mechaniczne w wysokiej temperaturze [1÷3]. Aluminki niklu (Ni3Al, NiAl i Ni5Al3), aluminki żelaza (FeAl oraz Fe3Al) charakteryzuje również stosunkowo mała gęstość 5,3÷6,3 Mg∙m-3, czyli o około 30% mniejsza niż gęstość stali i superstopów przeznaczonych do pracy w podwyższonej temperaturze [1÷4]. Jednak największą zaletą związków międzymetalicznych tego typu jest ich niski koszt wytwarzania. Niestety wciąż nie osiągnięto ważnego celu jakim jest ich uplastycznienie. Pomimo pewnych wad, aluminki niklu i żelaza są często stosowane na elementy konstrukcji do pracy w temperaturze do 800°C ze względu na ich niską cenę, dobrą odporność korozyjną i łatwą formowalność na gorąco. Diagram fazowy Ni-Al (rys. 1) p[...]

Porównanie zmian w substrukturze stali X153CrMoV12 po obróbce cieplnej bez i z głębokim wymrażaniem

Czytaj za darmo! »

Stal X153CrMoV12 po standardowym hartowaniu zawiera do kilkunastu procent austenitu szczątkowego oraz do 10% pierwotnych węglików typu M7C3 i MC. Wydzielone podczas odpuszczania dyspersyjne węgliki M23C6, niewidoczne pod mikroskopem świetlnym, mają skład zbliżony do (Fe, Cr)21(Mo, V)2C6, przy czym ich udział objętościowy przewyższa zawartość nanowęglików MC i M2C wydzielających się z martenzytu [1, 2]. Temperatura całkowitej rozpuszczalności M23C6 w austenicie wynosi ok. 1100°C, M7C3 ok. 1150÷1200°C, a pierwiastków tworzących węgliki typu (Mo, V)C jest wyższa od 1300°C [3]. Skład fazowy i właściwości stali zależą więc od temperatury austenityzacji. W stanie zahartowanym stal jest strukturalnie niestabilna tylko w odniesieniu do atomów węgla, a nie do atomów żelaza i atomów innych pierwiastków substytucyjnych. Twardość i żarowytrzymałość tej stali, podobnie jak i innych stali narzędziowych, jest tym większa im więcej przemian fazowych węglików, większe ich rozdrobnienie i większa odporność na koagulację i koalescencję. Najskuteczniej umacniają najbardziej dyspersyjne węgliki na osnowie molibdenu M2C i wanadu VC. Podobna kolejność w oddziaływaniu węglików występuje z punktu widzenia twardości, modułu Younga, gęstości i koherencji z siecią martenzytu. Z pierwiastków węglikotwórczych stali X153CrMoV12 molibden ma największy wpływ na tworzenie zarodków węglików - klasterów ze względu na względnie mały wymiar atomu i dużą dyfuzyjność [4]. Wpływ węglików na umocnienie osnowy martenzytycznej zwiększa się w miarę wzrostu rozpuszczalności w austenicie węgla i pierwiastków stopowych. Największą rozpuszczalność ma chrom, następnie molibden, wolfram i wanad. Im więcej tych pierwiastków, tym mniej węgla rozpuszczonego w martenzycie, co nie pozostaje bez wpływu na morfologię i właściwości martenzytu. Ze wzrostem temperatury odpuszczania węgliki MC i M23C6 zachowują swoją strukturę sieciową, podczas gdy węglik M2C po utracie koherencji zmie[...]

 Strona 1  Następna strona »