Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Kirschke"

Adaptacja zabytkowych pomieszczeń na potrzeby komercyjne - ostatni etap inwestycji "Odtworzenie Dworca Głównego PKP we Wrocławiu" DOI:10.15199/33.2015.11.45


  Wrocławski Dworzec Główny PKP po rewaloryzacji przeprowadzonej w latach 2009 - 2012 stał się sprawnie funkcjonującym obiektem kolejowym o wysokim standardzie. Po zrealizowaniu kolejnego etapu tej inwestycji (w latach 2013 - 2015), polegającej na komercjalizacji pomieszczeń dworca, stał się on też gmachem użyteczności publicznej z dużą liczbą punktów usługowych. Przystosowywanie zabytku do tego rodzaju usług byłomożliwe, gdyż już na etapie projektu budowlanego precyzyjnie zdefiniowano wszystkiemiejsca, któremogłyby być przystosowywane do funkcji komercyjnych. Podczas realizacji inwestycji pomieszczenia te przygotowano pod względem: rozwiązań przestrzennych, konstrukcji, infrastruktury technicznej oraz bezpieczeństwa pożarowego. Proces adaptacyjny przebiegał zgodnie z wytycznymi opracowanymi przez biuro Grupa 5Architekci. Zawierały one konserwatorską kategoryzację pomieszczeń i określały obowiązki najemców. Realizacja poszczególnych zadań odbywała się przez autonomiczne projekty budowlane, które konsultowaliśmy i opiniowaliśmy. Słowa kluczowe: adaptacja, usługi komercyjne, rewaloryzacja, Dworzec Główny weWrocławiu.W ramach inwestycji "Odtworzenie ZabytkowegoHistorycznego Kompleksu Dworca Wrocław Główny z przebudową kolejowej infrastruktury technicznej" obiekt przebudowano, rozbudowano i poddano pracomkonserwatorskim. Inwestycja została podzielona na cztery fazy: konkurs (2008); badania, ekspertyzy i projekt budowlany (2009); projekty, badania i prace budowlane stanowiące realizację głównego zadania (03.2010 - 06.2012) oraz projekty i prace budowlanewykonywane przez najemców komercyjnych lokali usługowych (10.2012 - 12.2015), co pokazano na fotografiach 1, 2 i 3, a na rysunku 1 podział lokali na kategorie konserwatorskie. Początkiem przedsięwzięcia był Konkurs na opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej rewitalizacji Dworca Głównego we Wrocławiu wraz z otoczeniem, którego program współtworzyło Biuro Rozwoju Wrocła[...]

Rewitalizacja zabytkowego kompleksu piekarni "Mamut" przy ul. Sienkiewicza 18/22 we Wrocławiu DOI:10.15199/33.2017.11.35


  Założona w 1866 r. Breslauer Consum-Verein była przez długi czas jedną z największych spółdzielni konsumenckich na ziemiach niemieckich.Na początkumiała zaledwie dziewięciu członków i jeden magazyn, ale już w 1890 r. posiadała 45 magazynów sprzedaży i ponad 31 000 członków. Jej kapitał wynosił wtedy 17 59 400marek ulokowanych we własnej kasie oszczędnościowej i w wielu nieruchomościach [3].PrzyKreuzstrasse (ul. Świętokrzyska) prowadziła wytwórnię wódmineralnych i piekarnię. Od 1882 r. była to piekarnia parowa (Dampfbäckerei), której projekt wykonał mistrz murarski Carl Kolbe (wszystkie projekty piekarni znajdują się w ABmW w teczkach T. 2472-2475.Ostatnie plany modernizacji zespołu pochodzą z okresu II wojny światowej. W tym czasie składający się z ośmiu budynkówzespół zabudowań piekarni znajdował się na działkach: Świętokrzyska 33/37 i Sienkiewicza 18/26).Wkrótce zaczęto kompleks rozbudowywać i modernizować, montując nowe generacje pieców i maszyn do wyrabiania ciasta. W 1892 r. orazwlatach 1902 - 1908 architektMax Daum zaprojektował dodatkowe skrzydło (Neue-Dampfbäckerei) z nowymi piecami i przelotową halą umożliwiającą sprawny załadunek chleba.Modernizacje te okazały się niewystarczające i już w 1910 r. zdecydowano się na dokupienie parceli przy Sternstrasse (ul. Sienkiewicza). W kamienicy nr 24 wykonano dużą bramę przejazdową, a domy stojące na posesjach nr 18, 20 i 22 postanowiono wyburzyć i na ich miejscu wznieść budynek produkcyjno- -magazynowy: Lagerhaus mit Verbindungsgang u. eine Treppenanlage für die Dampfbäckerei des Breslauer Consum- -Vereins. Projekt wykonał w latach 1913 - 1914 architekt Alfred Doerfert (architekt i mistrz murarski, od 1905 r. był w zarządzie firmy budowlanej Max Daum Nachfolge, założonej w 1885 r. przez arch. Maxa Dauma. Po jego śmierci kontynuował tę działalność jako właściciel firmy Architekt Max Daum Nachfolge) [2]. Monumentalny gmach powstał na prostokątnej działce o [...]

Strategie rewaloryzacji obiektów straży pożarnej we Wrocławiu na tle wybranych realizacji europejskich DOI:10.15199/33.2017.11.45


  Przemiany urbanistyczne we Wrocławiu w połowie XIX w., w tym budowa wielu reprezentacyjnych obiektów użyteczności publicznej, komunalnych oraz infrastruktury drogowej i technicznej nadały głównym ulicom cechy wielkomiejskości, a ponadto miały kluczowe znaczenie w przypadku poprawienia jakości życia mieszkańców [4]. Ważnym krokiem było włączenie do Wrocławia przedmieść, co wiązało się z koniecznością zapewnienia odpowiedniej komunikacji i bezpieczeństwa. Wtej drugiej kwestii kluczowymi elementami była organizacja policji i ochotniczych straży pożarnych mieszczących się początkowo w stajniach. Okazało się to niewystarczające i w 1859 r.wzorem Berlina wprowadzono system zatrudnienia bazujący na wykwalifikowanej kadrze zawodowej. To przedsięwzięcie wiązało się ze stworzeniem bazy infrastrukturalnej, która umożliwiała szybką interwencję oraz służbę strażacką przez 48 h, a później 24 h [1]. Przełomowym okresem w rozwoju sieci straży pożarnych okazała się kadencja nadburmistrza Breslau Georga Bendera [8], podczas której stworzono koncentryczną sieć strażnic. Każda jednostka obsługiwała teren o promieniu 1250 m, a punktem centralnym geometrycznego układu była Kwatera Główna, znajdująca się na Starym Mieście, w zaadaptowanych koszarach Wehrnera. W latach 1889 - 1911 do tworzenia projektów nowych remiz strażackich zaangażowano dwóch architektów Richarda Plüddemanna i Karla Klimma. Zrealizowane przez nich założenia miały nowoczesne rozwiązania technologiczne, a w kwestii kompozycyjnej nawiązywały do form historycznych i rodzimej stylistyki (fotografia 1) [2]. Dzięki takim założeniom projektowym architektura strażnic budziła w mieszkańcach poczucie bezpieczeństwa. Miało to istotne znaczenie, ponieważ jednostki pełniły rolę służebną - na ich terenie znajdowa- PROBLEMY REMONTOWE W BUDOWNICTWIE OGÓLNYM I OBIEKTACH ZABYTKOWYCH REWITALIZACJA - REWITALIZACJA - REWITALIZACJA www.materialybudowlane.info.pl ISSN 0137-2971, e-ISSN 2449-951X 11[...]

 Strona 1