Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Wątła"

Badania systemów areologicznych z warstwami azotku tytanu na stopie magnezu AZ91D

Czytaj za darmo! »

Ze względu na najmniejszą spośród stopów lekkich gęstość systematycznie rosnące zainteresowanie stopami magnezu skłania do poszukiwania obróbek powierzchniowych umożliwiających poprawę niekorzystnych własności powierzchniowych tych stopów. Wytworzenie na powierzchni stopów magnezu powłok odpornych na korozję i zużycie przez tarcie, np. azotków tytanu, chromu i innych metali, pozwala mieć nadzieję na istotne poszerzenie zakresu potencjalnych zastosowań tych stopów o zastosowania w warunkach dużych narażeń tribologicznych i korozyjnych. Prace prowadzone w tym obszarze od ok. dwóch dekad [1, 2] potwierdzają korzystny wpływ powłok azotków metali na odporność na zużycie przez tarcie stopów magnezu. Powłoki te są wytwarzane metodami typu PA PVD. Prowadzone prace [3, 4] wykazują jednak słabą odporność na korozję tych systemów materiałowych (reologicznych). Utracie ochrony korozyjnej sprzyja adhezyjny charakter połączenia powłok z podłożem, co ogranicza poziom dopuszczalych nacisków w węzłach- tribokorozyjnych [5]. Perspektywicznym rozwiązaniem potwierdzonym wynikami prac [4÷7], umożliwiającym jednoczesną poprawę odporności na zużycie przez tarcie i korozję stopów magnezu, może być wytwarzanie na ich powierzchni warstw i powłok wielowarstwowych budowanych z faz azotków dyfuzyjnie związanych z podłożem. Tego typu kompozytowe warstwy można wytwarzać metodą hybrydową [6]. Polega ona na pokryciu powierzchni stopu magnezu powłoką metalu azotkotwórczego (np. tytanu lub chromu) w procesie rozpylania magnetronowego i późniejszym azotowaniem wytworzonego systemu materiałów. Cechą znamienną tej metody jest zachodzące jednocześnie z azotowaniem powierzchni powłoki jej dyfuzyjne, w miejsce adhezyjnego, połączenie z podłożem [6, 7]. Skutkuje to jej przekształceniem w warstwę o zwiększonej przyczepności w swej budowie zawierającej nową wytworzoną strefę dyfuzyjną. W prezentowanej pracy zastosowano inny, zmodyfikowany wariant metody hybrydowej, uk[...]

Wpływ warstw powierzchniowych azotku tytanu na odporność korozyjną stopu magnezu AZ91D

Czytaj za darmo! »

Najmniejsza spośród stopów lekkich gęstość stopów magnezu (ρMg = 1,74 g/cm3) w skojarzeniu z szeregiem bardzo korzystnych własności stanowi o ich wyjątkowej atrakcyjności jako metalicznych tworzyw konstrukcyjnych i funkcjonalnych. Atrakcyjność stopów magnezu podnoszą dodatkowo ich bardzo dobre własności odlewnicze, rozwój nowoczesnych, masowych technologii wytwarzania wyrobów, takich jak odlewnie ciśnieniowe czy metody tixotropowe [1÷4] oraz coraz korzystniej kształtujące się relacje cenowe [4]. Z drugiej strony słabe własności powierzchniowe stopów magnezu, takie jak odporność na zużycie przez tarcie, a zwłaszcza odporność na korozję uniemożliwiają ich wykorzystanie w bardziej wymagających obszarach zastosowań, narzucających trudne z punktu widzenia tribologicznego i korozyjnego warunki eksploatacji. Szeroka oferta będących w stadium badań i tych stosowanych w praktyce inżynierskiej obróbek powierzchniowych [1÷5], z dominującym w różnych odmianach utlenianiem anodowym, nie dysponuje w pełni satysfakcjonującym rozwiązaniem, które byłoby w stanie sprostać wymaganiom wynikającym ze zwiększonych narażeń eksploatacyjnych na zużycie przez tarcie i korozję. Jednym z perspektywicznych, potencjalnie skutecznych rozwiązań inżynierii powierzchni stopów magnezu, które mogłoby stworzyć szansę na pokonanie bariery słabych własności powierzchniowych, jest opracowane przez autorów wytwarzanie na stopach magnezu dyfuzyjnych warstw azotków chromu i tytanu metodą hybrydową [6÷9]. Do wytwarzania warstw dyfuzyjnych wykorzystuje się obróbkę hybrydową polegającą na azotowaniu w warunkach wyładowania jarzeniowego stopu uprzednio pokrytego powłoką chromu lub tytanu, która obok efektu azotowania stref przypowierzchniowych skutkuje dyfuzyjnym połączeniem powłoki z podłożem [6]. Warstwy dyfuzyjne, w przeciwieństwie do nieodpornych na korozję ze względu na charakterystyczne defekty adhezyjnych powłok azotków wytwarzanych na stopach magnezu metodam[...]

 Strona 1