Wyniki 1-10 spośród 14 dla zapytania: authorDesc:"Mirosław Kwaśny"

System detekcji gazów wykorzystujący lasery kaskadowe

Czytaj za darmo! »

W ostatnich 20. latach obserwuje się gwałtowny wzrost zainteresowania czujnikami optycznymi i ich aplikacjami w ochronie środowiska, medycynie, technice wojskowej. badaniach atmosfery, poszukiwaniach gazu ziemnego i ropy naftowej. Postępy w technologii laserów w obszarze bliskiej i średniej podczerwieni oraz spektroskopowych metodach detekcji umożliwiają wykrywanie śladowych zanieczyszczeń gazowych na poziomie ppm (część na milion) i ppb (część na miliard). Kwantowe lasery kaskadowe (Quantum Cascade Lasers - QCL’s) zostały po raz pierwszy zaprezentowane przez Laboratorium Bella w 1994 r. Od tamtego czasu dzięki postępowi jaki dokonał się w technologii ich wytwarzania oraz poprawie ich parametrów technicznych, stały się one jednymi z powszechnie stosowanych źródeł promien[...]

Wykrywanie układów prowadzenia pocisków w wiązce laserowej

Czytaj za darmo! »

Rozwój różnych urządzeń pola walki wykorzystujących w swym działaniu lasery sprawia, że w ślad za nim stale postępuje również rozwój układów wykrywania tych zagrożeń. Można tu wyróżnić trzy podstawowe grupy urządzeń: dalmierze laserowe, oświetlacze laserowe i układy prowadzenia pocisków ppanc/plot w wiązce laserowej (metoda LBR - Laser Beam Reading). Historycznie ta ostatnia grupa wojskowych zastosowań laserów pojawiła się najpóźniej i dlatego też jeszcze nie wszyscy producenci układów ostrzegania oferują wykrywanie działania tych urządzeń [1,2]. Jest to jednak perspektywiczna metoda sterowania pociskami i daje różne ciekawe możliwości, np. znaczne skrócenie czasu lotu pocisku, czy brak możliwości zakłócania toru jego lotu. Te cechy metody LBR stanowią wyzwanie dla konstruktor[...]

Rozwój systemów ostrzegania o oświetleniu promieniowaniem laserowym

Czytaj za darmo! »

Przy powszechnym stosowaniu źródeł laserowych coraz ważniejszym zagadnieniem staje się ochrona różnych obiektów pola walki przed rozpoznaniem i penetracją z wykorzystaniem promieniowania laserowego [1,3]. Podstawową rolę w tym przeciwdziałaniu odgrywają układy ostrzegające o oświetleniu promieniowaniem laserowym LWR (Laser Warning Receivers) [2,4]. Są one przeznaczone do ochrony różnych obiektów o dużym koszcie jednostkowym jak np.: samoloty, śmigłowce, czołgi, specjalne pojazdy opancerzone, statki, mosty, składy amunicji, punkty dowodzenia. Szybkość wykrycia działania urządzeń wykorzystujących lasery, takich jak: dalmierze, oświetlacze czy nadajniki sterowania pociskami metodą LBR (Laser Beam Reading) jest szczególnie ważna, gdyż we współczesnych stanowiskach kierowania ogni[...]

O trwałości chemicznej i "samorzutnej" polimeryzacji tlenków etylenu i propylenu DOI:

Czytaj za darmo! »

Badano właściwości polimerów tlenków etylenu (TE) i propylenu (TP) powstałych w warunkach długotrwałego przechowywania. Wykazano możliwość znacznego wydłużenia czasu przechowywania tych tlenków. Tlenki etylenu i propylenu (1,2-epoksypropanu) charakteryzują się dużą, nietypową dla eterów cyklicznych, reaktywnością chemiczną. Jest to związane ze znaczną deformacją kątów w pierścieniu epoksydowym (energia naprężenia - 0,53 J/mol)1*. Omawiane ugrupowania epoksydowe ulegają wielu reakcjom, m.in. polimeryzacji. Dotychczas w małym stopniu zajmowano się przyczynami i mechanizmem tzw. samorzutnej polimeryzacji, niekiedy nazywanej autopolimerazacją2" 10). W wyniku nie kontrolowanej polimeryzacji następuje utrata surowca, a ponadto w związku z wydzielaniem podczas procesu dużej ilości ciepła (92,4 kJ/mol)11} może dojść do eksplozji zbiorników. Znane są przykłady tego typu wybuchów, zwłaszcza spowodowanych polimeryzacją ТЕ 12ЛЗ). Z tych względów w dotychczasowych normach i przepisach przemysłowych zaleca się krótki okres przechowywania TE (np. w USA w temp. do 303 К przez 2 tygodnie). W pewnych wypadkach zachodzi konieczność dłuższego przechowywania TE i TP, stąd wynika potrzeba dokładniejszego poznania przebiegu procesu polimeryzacji (zachodzącego bez dodatków typowych katalizatorów), szczególnie w normalnych warunkach eksploatacyjnych (podczas przechowywania, przewożenia, przelewania itp.). Celem niniejszej pracy było poszerzenie wiedzy o tzw. samorzutnej polimeryzacji. W związku z tym zanalizowano produkty polimeryzacji zachodzącej w różnych warunkach oraz przeprowadzono kilkuletnie badania nad zachowaniem się monomerów wobec różnych materiałów konstrukcyjnych itp. (badania starzeniowe). Mgr inż. Mirosław KWAŚNY w roku 1980 ukończył Wydział Chemii i Fizyki Technicznej ^ Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Jest asystentem w Wojskowej Akademii Technicznej. Specjalność - analiza instrumentalna. Dr ha[...]

O możliwości przedłużenia chemicznej trwałości tlenku etylenu DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono sposoby przedłużenia chemicznej trwałości tlenku etylenu (TE) i zabezpieczenia go przed polimeryzacją. Ustalono, że aktywność katalityczna różnych klas związków w procesie polimeryzacji TE maleje w kolejności: kwasy Lewisa, katalizatory anionowe, tlenki metali (kataliza koordynacyjna) i kwasy organiczne. Stwierdzono, że niektóre substancje chelatotwórcze wywierają inhibitujący wpływ na polimeryzację TE zachodzącą w obecności katalizatorów koordynacyjnych. Spośród katalizatorów anionowych inhibitujące działanie wykazuje chlorofosforan difenylowy. Podczas wcześniejszych badań1* ustalono, że tzw. "autopolimeryzacja" tlenku etylenu (TE) jest w istocie reakcją katalizowaną małą ilością różnych zanieczyszczeń, takich jak np. tlenki żelaza lub związki metali alkalicznych. Czysty TE wykazuje chemiczną stabilność w ciągu kilku lat magazynowania. Podczas przechowywania TE istnieje jednak zawsze możliwość zetknięcia się tego związku z różnymi zanieczyszczeniami. Celem niniejszej pracy było określenie, jaki rodzaj zanieczyszczeń stwarza największe zagrożenie dla magazynowanego tlenku etylenu oraz zwiększenie stabilności tego związku nawet w obecności typowych katalizatorów. Powszechnie uznaje się, że najlepszym sposobem zapewnienia trwałości TE podczas przechowywania jest jego duży stopień czystości i niska temperatura magazynowania. Większość metod oczyszczania substancji przed długotrwałym składowaniem opiera się na destylacji i ekstrakcji. Tlenki etylenu i propylenu (TP) są oczyszczane w wyniku ekstrakcyjnej destylacji z użyciem wody2) lub węglowodorów3*. TP można również ekstrahować estrami lub poddawać działaniu wodnych roztworów KOH4). Acetaldehyd i kwas octowy usuwa się przepuszczając tlenki nad sitami molekularnymi5*. TE jest oczyszczany przez przepuszczanie nad pumeksem bądź nad sitami molekularnymi impregnowanymi chlorkami lub siarczynami niklu, kobaltu, cynku. Przed długotrwałym przechowywaniem zaleca się przeprowadzen[...]

O możliwości przedłużenia chemicznej trwałości tlenku etylenu DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono sposoby przedłużenia chemicznej trwałości tlenku etylenu (TE) i zabezpieczenia go przed polimeryzacją. Ustalono, że aktywność katalityczna różnych klas związków w procesie polimeryzacji TE maleje w kolejności: kwasy Lewisa, katalizatory anionowe, tlenki metali (kataliza koordynacyjna) i kwasy organiczne. Stwierdzono, że niektóre substancje chelatotwórcze wywierają inhibitujący wpływ na polimeryzację TE zachodzącą w obecności katalizatorów koordynacyjnych. Spośród katalizatorów anionowych inhibitujące działanie wykazuje chlorofosforan difenylowy. Podczas wcześniejszych badań1* ustalono, że tzw. "autopolimeryzacja" tlenku etylenu (TE) jest w istocie reakcją katalizowaną małą ilością różnych zanieczyszczeń, takich jak np. tlenki żelaza lub związki metali alkalicznych. Czysty TE wykazuje chemiczną stabilność w ciągu kilku lat magazynowania. Podczas przechowywania TE istnieje jednak zawsze możliwość zetknięcia się tego związku z różnymi zanieczyszczeniami. Celem niniejszej pracy było określenie, jaki rodzaj zanieczyszczeń stwarza największe zagrożenie dla magazynowanego tlenku etylenu oraz zwiększenie stabilności tego związku nawet w obecności typowych katalizatorów. Powszechnie uznaje się, że najlepszym sposobem zapewnienia trwałości TE podczas przechowywania jest jego duży stopień czystości i niska temperatura magazynowania. Większość metod oczyszczania substancji przed długotrwałym składowaniem opiera się na destylacji i ekstrakcji. Tlenki etylenu i propylenu (TP) są oczyszczane w wyniku ekstrakcyjnej destylacji z użyciem wody2) lub węglowodorów3*. TP można również ekstrahować estrami lub poddawać działaniu wodnych roztworów KOH4). Acetaldehyd i kwas octowy usuwa się przepuszczając tlenki nad sitami molekularnymi5*. TE jest oczyszczany przez przepuszczanie nad pumeksem bądź nad sitami molekularnymi impregnowanymi chlorkami lub siarczynami niklu, kobaltu, cynku. Przed długotrwałym przechowywaniem zaleca się przeprowadzen[...]

Opracowanie i badanie czujników - optopar do detekcji metanu i dwutlenku węgla

Czytaj za darmo! »

Do podstawowych zadań monitorowania środowiska należy dostarczanie informacji o aktualnym stanie i stopniu zanieczyszczenia poszczególnych komponentów środowiska, ilości zanieczyszczeń odprowadzanych do środowiska zarówno w sposób kontrolowany, jak i przypadkowy, a także prognozowanie rozprzestrzeniania się zagrożeń [1]. Głównym celem monitorowania atmosfery jest dostarczanie informacji o wielkości stężeń lub zawartości poszczególnych zanieczyszczeń (najczęściej dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenków węgla, ozonu, węglowodorów) w powietrzu na danym obszarze [2]. Informacje takie w połączeniu z danymi między innymi o kierunku i prędkości wiatru pozwalają ocenić i przewidzieć przenoszenie się tych zanieczyszczeń na duże odległości. Powszechnie stosowane klasyczne metody kontro[...]

Diody superluminescencyjne (sLED) dla terapii fotodynamicznej DOI:10.15199/13.2016.11.6


  Dostępność tanich oświetlaczy terapeutycznych jest jednym z kluczowych czynników, które ograniczają stosowanie kliniczne terapii fotodynamicznej (PDT). W artykule przedstawiono nowoczesne źródła światła, które przyczyniają się do powszechnego stosowania terapii w leczeniu. Porównano parametry techniczne różnych naświetlaczy PDT. Na końcu przedstawione zostały własne źródła światła, które testowano i zastosowano w klinikach. Słowa kluczowe: PDT, terapia fotodynamiczna, sLED, laser.Metoda fotodiagnostyki (PDD) i terapii fotodynamicznej (PDT), po 30 latach badań klinicznych, obecnie stała się istotnym uzupełnieniem klasycznych metod leczenia nowotworów - radio i chemioterapii jak również jest alternatywą dla wielu resekcji chirurgicznych [1-3]. Zastosowania PDT obejmują m.in. dermatologię, ginekologię, urologię, stomatologię. Metoda znajduje ponadto coraz większe zastosowanie przy leczeniu zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych i wirusowych. PDT polega na selektywnym fotoutlenianiu tkanek biologicznych przy jednoczesnym udziale wprowadzonego do organizmu fotouczulacza (PS), absorbowanego przez niego światła i tlenu. W pierwszym etapie podaje się dożylnie lub śródtkankowo barwnik lub jego prekursor, który selektywnie gromadzi się w tkance zmienionej chorobowo. Wzbudzamy światłem barwnik reaguje następnie z tlenem rozpuszczonym w środowisku tkankowym, wytwarzając tlen singletowy lub wolne rodniki, które niszczą komórki w procesie utleniania. Naświetlenie terapeutyczne następuje po upływie 12-72 godzin po iniekcji, co spowodowane jest potrzebą selektywnej akumulacji w tkankach. Obok bezpośredniego działania cytotoksycznego doprowadzającego do nekrozy tkanek, istnieją dodatkowe mechanizmy destrukcji - okluzja naczyń krwionośnych i limfatycznych oraz wpływ PDT na układ immunologiczny, objawiający się uwalnianiem cytokin. PS używane w metodzie PDD/ PDT wykazują zdolność gromadzenia się w tkankach zmienionych chorobowo w cza[...]

Źródła światła dla terapii fotodynamicznej typu diod elektroluminescencyjnych z wyjściem światłowodowym DOI:10.15199/13.2017.11.9


  Metoda fotodynamiczna (PDT) polega na selektywnym fotoutlenianiu tkanek biologicznych przy jednoczesnym udziale wprowadzonego do organizmu fotouczulacza (PS), absorbowanego przez niego światła i tlenu. Podstawy metody, preparaty farmaceutyczne i aktualnie stosowaną aparaturę diagnostyczno- terapeutyczną w warunkach klinicznych opisano w poprzednich artykułach źródła światła [1-5]. Zastosowania PDT obejmują m.in. dermatologię, ginekologię, urologię, stomatologię. Metoda znajduje ponadto coraz większe zastosowanie przy leczeniu zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych i wirusowych. W Polsce metoda staje się coraz bardziej popularna i dostępna, obecnie jest rejestrowany pierwszy preparat dla metody PDT do zastosowania dermatologicznego, dopuszczenie jest podstawą do szerokiego stosowania, również w gabinetach prywatnych. Odpowiednie źródła światła są jednym z podstawowych czynników warunkujących rozwój metody PDT. Dla większości klinicznych zastosowań PDT z aktualnymi uczulaczami, wymagane dawki światła i natężenia napromienienia akceptowalne dla pacjenta wynoszą 50÷200 J/cm2, a gęstości napromienienia 50÷150 mW/cm2 dla długości fal 630, 650 i 670 nm. W warunkach klinicznych limitowany jest także czas naświetlania do 15-20 minut, źródło światła powinno więc mieć moc co najmniej 1 W. Dla małych powierzchni do 2 cm2, wystarczają źródła o mocy 200-500 mW. Do naświetlania wewnętrznych organów stosuje się światło czerwone, którego źródłem były lasery barwnikowe pompowane argonowymi, helowo-neonowe, na parach złota i półprzewodnikowe, obecnie lasery diodowe praktycznie wyparły inne źródła laserowe. Do zabiegów powierzchniowych jako źródła światła wykorzystywano pierwotnie lampy fluorescencyjne, halogenowe, metalo-halogenowe lub ksenonowe. Zainteresowanie źródłami LED do metody PDT rozpoczęło się 15 lat temu i trwa do dnia dzisiejszego [1-8]. Pierwotnie możliwości technologiczne pozwalały osiągać moce pojedynczych diod na p[...]

 Strona 1  Następna strona »