Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Rafał Stankiewicz"

Optymalizacja działania aplikacji opartych na partnerskich sieciach strumieniowania wideo


  Pierwsze sieci partnerskie (P2P - peer-to-peer) pojawiły się około 10 lat temu. Najwcześniej wdrożoną aplikacją, o dużym zasięgu i popularności, był służący do wymiany plików Napster. Aplikacje P2P zapewniają klientowi dużą niezależność od operatora, ponieważ tworzą samodzielną topologię nakładkową w warstwie aplikacji modelu ISO/OSI, ponad istniejącą siecią bazową (zazwyczaj IP - Internet Protocol). Aplikacje partnerskie charakteryzują się następującymi podstawowymi właściwościami: niezależnością, decentralizacją i samoorganizacją oraz nastawieniem na współdzielenie zasobów. Wszystkie te cechy czynią je bardzo atrakcyjnymi dla użytkowników indywidualnych, ponieważ zapewniają tanie korzystanie z zasobów Internetu (rozumianych jako pliki, przepływność, moc obliczeniowa) i brak kontroli operatora nad działaniami klientów. Sieci partnerskie znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach, z których najpopularniejsze to: współdzielenie plików (np. BitTorrent, eMule, Gnutella), transmisja wideo (PPLive, Sop- Cast), telefonia internetowa (Skype) czy ruting anonimowy (Tor). Mniej popularne, specjalistyczne zastosowania to np.: wirtualne sieci prywatne (np. Hamachi) oraz gry on-line. Ruch telekomunikacyjny generowany przez aplikacje P2P stanowi obecnie kilkadziesiąt procent ogólnego ruchu i dominuje w Internecie. Pierwsza generacja aplikacji partnerskich służących do wymiany plików używała niestrukturyzowanych sieci P2P. W takich systemach brak jest algorytmów do organizacji lub optymalizacji połączeń sieciowych między poszczególnymi węzłami sieci, tzw. partnerami (peer). Pożądane treści mogą być wyszukiwane za pomocą serwera centralnego lub przez zalewanie sieci nakładkowej zapytaniami. Drugim rodzajem aplikacji P2P są sieci ustrukturyzowane. Najbardziej rozpowszechnione są rozwiązania oparte na rozproszonych tablicach mieszających DHT (Distributed Hash Tables). Są to systemy zdecentralizowane, zoptymalizowane pod względem efektywnego wy[...]

Kwantowy efekt Hall'a w epitaksjalnym grafenie otrzymanym w ITME


  Warstwy grafenu otrzymano w ITME oryginalną opatentowaną metodą wzrostu epitaksjalnego [1] na podłożu z węglika krzemu firmy Cree. Wzrost warstw był prowadzony na wypolerowanej stronie krzemowej płytki 4H-SiC o orientacji krystalograficznej (0001). Struktura do pomiaru efektu Hall’a została wykonana metodą fotolitografii i trawienia warstwy grafenu w plazmie tlenowej. Metalizacja kontaktów składała się z dwóch warstw Ti/Au o grubościach odpowiednio 5/200 nm. Wzór metalizacji powstał w wyniku fotolitografii odwrotnej (lift off ). Konstrukcję struktury przedstawiono na rys. 1. Wartość rezystancji ρXX w tym zakresie pól spada, jednak nie do zera, a do wartości ok. 0,1RK. Zmiana nachylenia wykresu ρXY na rys. 2 dla wartości pola ok. ±2T ma miejsce dla wartości rezystancji równej 1/6 RK. Na rysunku 3 przedstawiono wynik pomiaru innej struktury wykonanej na tej samej płytce SiC. Przy wartości rezystancji 1/6 RK występuje wyraźna półka. Rys. 1. Struktura badawcza do pomiaru efektu Hall’a Fig. 1. Hall bar test structure Przepływ prądu wymuszano pomiędzy kontaktami 1-5. Szerokość rezystora wynosi 20 μm, a jego długość 240 μm. W przedstawionej strukturze jest możliwy pomiar napięcia Hall’a pomiędzy kontaktami 3-7, 2-8, [...]

Tranzystory z grafenu epitaksjalnego


  Grafen jest dwuwymiarowym kryształem węgla o heksagonalnie ułożonych atomach. Baza sieci kryształu jest dwuatomowa. Te geometryczne założenia są wystarczające, aby wykazać, że w dwóch punktach strefy Brillouin'a występuje liniowa zależność energii od wektora falowego, a ponadto dno pasma przewodnictwa styka się z wierzchołkiem pasma walencyjnego. Oznacza to, że nośniki ładunku w grafenie mają właściwość fermionów o masie zerowej. Ponadto prędkość nośników jest stała (podobnie jak prędkość fotonów) i nie zależy od pędu. Własności transportu nośników w grafenie są unikalne, ponieważ, w metalach i półprzewodnikach zależność energii od pędu jest paraboliczna, a zatem taka sama jak nośników w wolnej przestrzeni. Prędkość Fermiego nośników ładunku (w teorii - zarówno elektronów jak i dziur) w grafenie wynosi 108 cm/s (1/300 prędkości światła). Ta wartość jest o rząd wielkości większa niż prędkość elektronów w półprzewodnikach złożonych typu A3B5, które są podstawowymi materiałami używanymi do konstrukcji najszybszych mikrofalowych przyrządów elektronicznych. Nagrodę Nobla w 2010 otrzymały osoby, które badały grafen otrzymany poprzez oderwanie pojedynczej warstwy atomowej węgla od grafitu przy pomocy klejącej folii. Ta kuriozalna technologia okazała się skuteczna, ponieważ otrzymano ciągłą jednoatomową warstwę węgla, i na tym materiale udało się zweryfikować hipotezy na temat transportu nośników ładunku w grafenie. Morozow i Novosielov w publikacji [1] na podstawie obserwacji słabej zależności transportu elektronów od temperatury w grafenie exfoliowanym wyestymowali graniczną wartość ruchliwości nośników w temp. pokojowej równą 200 000 V cm/s. Dla porównania, ruchliwość elektronów w tranzystorze HEMT na podłożu z InP (fosforek indu) to jedynie 15000 cm2/(Vs), a te przyrządy są obecnie podstawowym składnikiem najszybszej elektroniki militarnej, łączności satelitarnej i telefonii komórkowej. To wydarzenie uruchomiło badania w w[...]

IMPLEMENTACJA NOWYCH METOD ZARZĄDZANIA RUCHEM DANYCH W SIECIACH NAKŁADKOWYCH ORAZ ŚRODOWISKACH CHMUROWYCH DOI:10.15199/59.2015.8-9.46


  Artykuł zawiera opis specyfikacji oraz implementacji nowych metod zarządzania ruchem w rozproszonym systemie realizacji usług uruchomionym i przetestowanym w latach 2012-2015 w projekcie FP7 SmartenIT. Przedstawiono założenia projektu, scenariusze oraz przypadki użycia wybrane do realizacji. Opracowane rozwiązania uwzględniają uwarunkowania działań interesariuszy, ich relacje między sobą oraz możliwe modele biznesowe. Projekt skupia się na dwóch scenariuszach zarządzania ruchem: na poziomie operatorskim ISP (Internet Service Providers) oraz w obszarze sieci dostępowej, obejmującym transmisje do i z terminala końcowego użytkownika. Artykuł przedstawia architekturę, w ramach której zaimplementowano metody zarządzania ruchem oraz sposoby integracji ze środowiskami operatorów systemów chmurowych, operatorów ISP, właścicieli rozproszonych aplikacji oraz użytkownikami. 1. WSTĘP Szybki rozwój sieci Internet napędzany jest obecnie m.in. przez wzrost znaczenia systemów chmur obliczeniowych oraz zwiększoną i elastyczną ofertę usług oferowanych dla użytkowników. Istotny udział w tym procesie mają powszechnie wykorzystywane sieci społecznościowe OSN (Online Social Networks) typu Facebook lub Linkedin, działające na bazie rozproszonych zasobów obliczeniowych, dyskowych i sieciowych. Sieci te są platformami wymiany oraz gromadzenia danych, które generują wiedzę cenną dla rynku reklamowego ale także dla mechanizmów zarządzania ruchem w sieciach komputerowych. Znaczące zmiany zachodzą również na poziomie infrastruktury sieciowej. Operatorzy stale zwiększają zakres zastosowania sieci definiowanych programowo SDN (Software Defined Networks) uzupełnianych przez wirtualizację funkcji sieciowych NFV (Network Functions Virtualization). W ostatnich kilku latach nastąpiła poważna zmiana technicznych środków realizujących funkcje sieciowe, a także sposobu definicji usług oraz dostępu do nich. Analiza tych procesów nie jest łatwa, ale wnioski o[...]

 Strona 1