Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"ŁUKASZ KOT"

Właściwości tribologiczne warstw węgloazotowanych na stali austenitycznej


  Austenityczna stal chromowo-niklowa jest często stosowanym materiałem konstrukcyjnym ze względu na dobre właściwości korozyjne. Jej relatywnie mała twardość i odporność na zużycie przez tarcie jest jednym z podstawowych ograniczeń w wielu zastosowaniach. Dzięki wykorzystaniu technologii inżynierii powierzchni jest możliwa poprawa tych właściwości. Szczególnie obiecującym zabiegiem jest tzw. obróbka niskotemperaturowa, która polega na dyfuzyjnym nasyceniu warstwy wierzchniej stali pierwiastkami takimi jak węgiel i/lub azot. W efekcie tego procesu powstaje tak zwana faza S, która jest uważana za przesycony roztwór węgla lub azotu w austenicie [1]. Otrzymane w efekcie obróbki niskotemperaturowej warstwy charakteryzują się bardzo dużą twardością oraz dobrą odpornością na zużycie tribologiczne [2, 3]. W procesie niskotemperaturowego węgloazotowania stali austenitycznej otrzymuje się dwustrefową warstwę zbudowaną z azotowej i węglowej fazy S [4, 5]. Warstwy tego typu cechuje mniejszy gradient twardości na przekroju warstwy [6]. Z nielicznych prezentowanych w literaturze badań nad zużyciem tribologicznym warstw węgloazotowanych plazmowo [7, 8] wynika, że obróbka ta poprawia znacząco odporność na zużycie także w odniesieniu do warstw tylko azotowanych czy nawęglanych. Celem pracy było określenie wpływu parametrów niskotemperaturowego węgloazotowania gazowego na zużycie tribologiczne tego typu warstw. METODYKA BADAŃ Badania prowadzono na austenitycznej stali X10CrNi 18-9 odpornej na korozję o składzie chemicznym przedstawionym w tabeli 1. Próbki o wymiarach 10×20×5 mm były przygotowane mechanicznie na drodze szlifowania i polerowania do osiągnięcia chropowatości o parametrze Ra wynoszącym 0,05 m. Szlifowanie prowadzono na papierach o ziarnistości 240 i 400, a następnie na zawiesinach diamentowych o granulacji 9, 3 i 1 m. Końcowe[...]

Morfologia i właściwości warstw węgloazotowanych na stali odpornej na korozję


  Stal ferrytyczna oraz austenityczna odporna na korozję jest szeroko stosowana w przemyśle ze względu na bardzo dobrą odporność korozyjną. Niestety twardość tych gatunków stali jest niewystarczająca w niektórych zastosowaniach. Nie jest możliwe poddanie jej utwardzającym zabiegom obróbki cieplnej, tj. hartowaniu ze względu na małą zawartość węgla. Możliwe w tym przypadku jest zastosowanie obróbki cieplno-chemicznej, np. nawęglania, azotowania lub węgloazotowania. Azotowanie w konwencjonalnym zakresie temperatury (530÷580°C) prowadzi do zwiększonej ilości wydzieleń azotków, co obniża odporność korozyjną [1]. Z tego względu atrakcyjne wydają się potencjalne efekty strukturalne, które można uzyskać w obróbce niskotemperaturowej [2]. W przypadku niskotemperaturowej obróbki stali austenitycznej powstaje w niej tzw. faza S. Według przyjętej hipotezy jest to przesycony roztwór azotu lub węgla w austenicie. Dzięki wbudowanym międzywęzłowo w sieć przestrzenną austenitu węglowi lub azotowi faza S ma większy parametr sieciowy i większą twardość w porównaniu z austenitem. Faza ta ma również bardzo dobrą odporność na korozję. Podczas węgloazotowania niskotemperaturowego stali austenitycznej odpornej na korozję dochodzi do wytworzenia dwustrefowej warstwy. Strefa zewnętrzna składa się z azotowej fazy S, natomiast wewnętrzna z węglowej fazy S [3]. Uzyskuje się dzięki temu łagodniejszy gradient twardości od warstwy w kierunku rdzenia [4]. W literaturze można spotkać tylko nieliczne doniesienia na temat tego rodzaju obróbki zastosowanej do stali ferrytycznej odpornej na korozję. Yan i wsp. zajmujący się procesem formowania warstw na stali utwardzanej wydzieleniowo 17-4PH nie stwierdzili występowania strefowej budowy warstw, tak jak w przypadku stali austenitycznej [5÷7]. Zidentyfikowano obecność dodatkowej fazy, tj. "poszerzonego ferrytu" w warstwie przypowierzchniowej. Warstwy przez nich uzyskane wykazywały odporność korozyjną zbliżoną do m[...]

 Strona 1