Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"EWA EKIERT"

Oznaczenie rozkładu wielkości nanokrystalitów metodą reakcji programowanej potencjałem chemicznym DOI:10.15199/62.2019.11.21


  Właściwości fizyczne i chemiczne nanomateriałów zależą od wielkości powierzchni właściwej i chemicznego składu powierzchni nanocząstek. Stosowane dotychczas metody umożliwiają określenie powierzchni właściwej w warunkach ex situ, odbiegających od rzeczywistych warunków reakcyjnych. Najczęściej wyznaczana jest wielkość powierzchni właściwej i średnia wielkość nanocząstek. Szybkość procesów chemicznych zależy od wielkości powierzchni aktywnej, a nie powierzchni właściwej. Dlatego wielkość właściwej powierzchni aktywnej i rozkład wielkości nanokrystalitów w warunkach reakcji chemicznej jest istotnym parametrem do prawidłowej interpretacji procesów zachodzących na powierzchni nanomateriałów1). Wykorzystując techniki oparte na adsorpcji/desorpcji gazu ex situ, oznacza się wielkość i rozkład porów oraz powierzchnię właściwą nanomateriałów2, 3). Stosując różne gazy, oznacza się stężenie miejsc adsorpcyjnych o różnym charakterze chemicznym4). Substancje nanokrystaliczne charakteryzuje się głównie metodami opartymi na dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego (XRD). Stosując uproszczoną metodę Scherrera wyznacza się średnią wielkość nanokrystalitów, a z większą dokładnością parametr ten można wyznaczyć metodą Rietvelda5-9). Rozkład wielkości nanokrystalitów substancji o jednomodalnym rozkładzie można określić na podstawie dokładnej analizy kształtów refleksów dyfrakcyjnych, metodą opracowaną przez Pielaszka10) lub metodami opartymi na funkcji Voigta11). Metodą zaproponowaną przez Warrena i Averbacha11, 12) można wyznaczyć rozkład wielkości nanokrystalitów substancji o złożonym, nawet multimodalnym rozkładzie10). Metodami bazującymi na analizie dyfraktogramów rentgenowskich oznacza się rozkład wielkości krystalitów wg ich masy/objętości. Wielkość i kształt pojedynczych nanokrystalitów określa się z wykorzystaniem wysokorozdzielczych mikroskopów elektronowych, mikroskopów sił atomowych i mikroskopów tunelowych13). 98/11(2019) 1803 W prz[...]

Katalityczne otrzymywanie wodoru z metanu.

Czytaj za darmo! »

Wodór może być otrzymywany z metanu nie tylko przez konwersję parową, ale również poprzez katalityczny rozkład. Opisano kinetykę procesu rozkładu metanu do wodoru na nanokrystalicznym katalizatorze żelazowym. W procesie rozkładu metanu powstaje również depozyt węglowy. Zaproponowano cykliczny proces, w którym depozyt węglowy jest spalany, a utworzony tlenek żelaza(III) jest redukowany meta[...]

Utlenianie a pasywacja materiałów nanokrystalicznych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych procesów utleniania i pasywacji katalizatora żelazowego do syntezy amoniaku. W ramach pracy zbadano wpływ warunków i sposobu pasywacji katalizatora na kinetykę jego redukcji. Zaproponowano zmianę sposobu pasywacji złoża katalizatora w warunkach przemysłowych. Modyfikacja polega na wstępnym zdesorbowaniu gazów reakcyjnych (H2 + NH3) w temp. wyższej od 200°C, w atmosferze gazów obojętnych lub przez wytworzenie próżni. Na podstawie badań zjawiska tworzenia stabilnej warstwy tlenkowej na powierzchni katalizatora w temp. wyższych od 300°C stwierdzono, że warstwę tę tworzy związek Fe8AlO12 o strukturze inwersyjnego spinelu, w którym w lukach tetraedrycznych 1/3 jonów żelazowych Fe3+ jest zastąpiona przez jony Al3+. A com. Fe catalyst f[...]

Badanie właściwości katalizatora żelazowego pobranego z różnych części wlewka

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań właściwości fizykochemicznych katalizatora żelazowego pobranego z różnych części "wlewka" otrzymanego podczas wytopu tego katalizatora. Oznaczono skład chemiczny oraz fazowy, rozmieszczenie promotorów, a także aktywność katalityczną w procesie syntezy amoniaku. Wykazano, że katalizator żelazowy powstały podczas wytopu w wyniku krystalizacji stopu jest niejednorodny. Fe catalyst was prepd. by fusion of Fe3O4 with Al2O3, CaO and K2O under industrial conditions and casting the resp. ingots. Melt samples were taken from the upper and middle parts of the ingot and analyzed for chem. and phase compns. as well as for catalytic activity in the NH3 synthesis at 723 and 923 K after redn. with H2 at 473-773 K. The catalyst from the upper part of the ingot contained more Fe3O4 than those taken from the middle ingot part and was twice as active at the beginning of the synthesis, but its activity rapidly decreased during its use at elevated temp. Stopowy katalizator 􀄪elazowy jest najcz􀄊􀄞ciej stosowanym katalizatorem do syntezy amoniaku. Otrzymuje si􀄊 go poprzez stapianie magnetytu z promotorami, takimi jak Al2O3, CaO i K2O. G􀃡ówn􀄅 faz􀄅 katalizatora w formie utlenionej jest magnetyt. Oprócz niej, gdy stopie􀄔 utlenienia 􀄪elaza w próbce Fe2+/Fe3+ jest wi􀄊kszy od 0,5, wyst􀄊puje tak􀄪e wustyt oraz ferryt wapniowy1). Identyfikuje si􀄊 tak􀄪e faz􀄊 szklist􀄅, sk􀃡adaj􀄅c􀄅 si􀄊 g􀃡ównie z tlenków krzemu, glinu, wapnia i potasu. Tlenek glinu rozpuszcza si􀄊 w magnetycie tworz􀄅c roztwór sta􀃡y. Niewielkie jego ilo􀄞ci znajduj􀄅 si􀄊 w wustycie oraz w fazie szklistej2, 3). Jony wapnia Ca2+ zast􀄊puj􀄅 jony Fe2+ w fazie wustytowej oraz magnetytowej. Wap􀄔 zawarty jest takh[...]

 Strona 1