Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Edyta Wrzesińska-Jędrusiak"

LCA jako narzędzie do oceny wpływu produktu na środowisko DOI:10.15199/62.2016.11.1


  Analiza cyklu życia jest stosowna do oceny wpływu na środowisko naturalne procesu powstawania produktu, jego eksploatacji oraz utylizacji. Wyniki analizy cyklu życia mogą być wykorzystywane w strategiach zagospodarowania zasobów poprzez dobór odpowiednich technologii przetwarzania, efektywne ich wykorzystanie, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń i zagospodarowanie odpadów. Przedstawiono podstawowe etapy analizy cyklu życia oraz przykłady ocen przeprowadzonych dla technologii pozyskiwania energii z zasobów odnawialnych i nieodnawialnych w odniesieniu do potencjału obniżenia emisji CO2 oraz czasu zwrotu nakładów energetycznych. Analiza cyklu życia LCA (life cycle assessment) stanowi proces oceny obciążeń środowiska związanych z produktem, procesem lub działalnością poprzez identyfikację ilościową energii i użytych materiałów oraz odpadów uwolnionych do środowiska, którego celem jest określenie ich wpływu na środowisko oraz wskazanie możliwości poprawy jego stanu1) . Po raz pierwszy termin LCA wprowadzono na konferencji SETAC w Vermont w 1990 r.2). LCA umożliwia określenie współzależności występujących pomiędzy wytwarzaniem produktów lub usług a konsekwencjami tych działań dla środowiska naturalnego, tym samym jest pomocna przy realizacji wymagań zawartych w Dyrektywach Europejskich odnoszących się do ograniczania negatywnego wpływu działalności człowieka na środowisko3). Zgodnie z normą4) analiza LCA obejmuje cały cykl życia wyrobu od wydobycia surowca i jego pozyskania, przez produkcję energii i materiałów oraz wytwarzanie, po eksploatację i przetwarzanie po zakończeniu eksploatacji oraz utylizację, co zostało przedstawione na rys. 1. Analiza LCA w odniesieniu do produktów, procesów lub usług umożliwia wykazanie zależności istniejących pomiędzy działalnością człowieka a konsekwencjami dla środowiska naturalnego, stanowi źródło informacji w procesach decyzyjnych, pomocne w realizacji celów związanych z ograniczan[...]

Wpływ czasu fermentacji gnojowicy świńskiej na wytwarzanie i skład chemiczny biogazu DOI:10.15199/62.2019.10.5

Czytaj za darmo! »

Rozwój technologii związanych z odnawialnymi źródłami energii (OZE) przyniósł wzrost zainteresowania budową biogazowni, a szczególnie biogazowni rolniczych, które powinny gwarantować stałą produkcję biogazu ze względnie stałą zawartością metanu. Określenie "biogaz" informuje, że powstał on z biomasy w procesie fermentacji metanowej1). Przyjmuje się, że biogaz składa się w ok. 2/3 z metanu i prawie w 1/3 z ditlenku węgla. Pozostałe składniki mogące występować w biogazie to m.in. siarkowodór, wodór, tlenek węgla, azot, tlen, amoniak, para wodna, pył, etan, węglowodory i związki chloroorganiczne2). W literaturze dostępne są różne dane dotyczące składu biogazu. Według Romaniuka3) zawiera on 52-85% metanu, 14-48% ditlenku węgla, 0,08-5,5% siarkowodoru i ok. 0,5% wodoru. Produkcja biogazu rolniczego odbywa się w instalacjach biogazowych w wyniku prowadzonego w kontrolowanych warunkach procesu fermentacji metanowej4), który jest procesem podobnym do naturalnego powstawania metanu w przyrodzie. Fermentacja beztlenowa, której końcowym produktem jest metan zachodzi w czterech fazach, przy udziale czterech grup mikroorganizmów, z których każda wymaga odpowiednich dla siebie, ściśle określonych warunków środowiska reakcji5). W fermentacji jednoetapowej fazy przebiegają jednocześnie, a w technologii dwu- lub wieloetapowej mogą być rozdzielone i prowadzone w oddzielnych reaktorach, w których odpowiednio dostosowuje się pH i środowiska reakcji1, 6). W I etapie (hydroliza) bakterie hydrolityczne zdolne do rozkładu złożonych związków organicznych (białka, tłuszcze, węglowodany) trawią za pomocą enzymów litycznych substrat w wyniku reakcji biochemicznych. Powstają proste związki organiczne, takie jak aminokwasy, kwasy tłuszczowe, glicerol i cukry, a porcja podanej biomasy zmienia się w pulpę. W II etapie (kwasogeneza) bakterie kwasowe przerabiają aminokwasy, kwasy tłuszczowe i cukry na kwasy organiczne, takie jak kwas octowy, propionowy i masłow[...]

Optymalizacja ekstrakcji polifenoli z Mentha spicata różnymi rozpuszczalnikami DOI:10.15199/62.2019.8.16


  Przyprawy i zioła są źródłem naturalnych związków bioaktywnych o potwierdzonym działaniu prozdrowotnym1, 2). Właściwości lecznicze roślin przypisywane są głównie ich składnikom fitochemicznym, które należą do trzech głównych grup: terpenoidów, metabolitów fenolowych i alkaloidów3). Związki fenolowe są najintensywniej badane ze względu na ich właściwości biologiczne, w tym działania przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe i przeciwnowotworowe4, 5). Wśród związków fenolowych wyróżnia się kwasy fenolowe (kwasy hydroksybenzoesowe i hydroksycynamonowe), polifenole (hydrolizowalne i skondensowane The dried Mentha spicata leaves were ground in a mill and extd. with H2O, anhyd. organic solvents (MeOH, EtOH, (Me)2CO and CH3CN) and their 50% aq. solns. The extn. was carried out at 35°C for 40 min in the presence of ultrasounds. The extracts contained 3.90-168.0 mg/100 g (in gallic acid equiv.) of phenolic coupds. and 21.3-326.2 mg/100 g (in rutin equiv.) of flavonoids. The highest yield of extn. of phenolic compds. and flavonoids was obtained in the presence of 50% aq. solns. of EtOH and Me2CO. The exts. showed an antioxidant activity as detd. with 1,1-diphenyl- 2-picrylhydrazyl radical. Mięta zielona jest znaną rośliną przyprawową i leczniczą o potwierdzonej obecności substancji biologicznie aktywnych. Procesy ekstrakcji związków aktywnych z matrycy roślinnej zależą od zastosowanej techniki, surowca i rozpuszczalnika. Wysokiej jakości ekstrakty roślinne są podstawą do produkcji preparatów ziołowych i wyodrębniania składników bioaktywnych. Tendencja do zastępowania syntetycznych przeciwutleniaczy, ze względu na ich toksyczne i potencjalnie nowotworowe działanie, naturalnymi przeciwutleniaczami skłania do zintensyfikowania badań nad antyoksydacyjnym i biologicznym działaniem ekstraktów roślinnych, a także wpływem warunków ekstrakcji na te efekty i na wydajność ekstrakcji. Jako rozpuszczalnik do ekstrakcji mięty zielonej zastosow[...]

Wpływ częstości mieszania na skład i produkcję biogazu w fermentatorze DOI:10.15199/62.2019.10.6

Czytaj za darmo! »

Biogazownia rolnicza to zespół urządzeń służących do prowadzenia fermentacji metanowej substratów organicznych wytworzonych w gospodarstwie rolnym, jak również umożliwiających ich wykorzystanie po zakończonym procesie fermentacji1). Są to systemy biologiczne, które obejmują współpracę różnych mikroorganizmów degradujących w warunkach beztlenowych materię organiczną2). Rozkład obejmuje hydrolizę, kwasogenezę, octanogenezę i metanogenezę3). Bakterie hydrolityczne, które uczestniczą w pierwszej fazie procesu fermentacji metanowej za pomocą enzymów zewnątrzkomórkowych rozkładają spolimeryzowane, nierozpuszczalne związki organiczne wchodzące w skład substratów (celuloza, ligniny, białka, tłuszcze) do związków rozpuszczalnych w wodzie, takich jak kwasy tłuszczowe, alkohole i amoniak. Wśród bakterii hydrolitycznych dominują beztlenowce obligatoryjne, żyjące jedynie w warunkach pozbawionych tlenu, który jest dla nich toksyczny (Bacillus, Pseudomonas, Clostridium, Bifidobacterium) oraz fakultatywne beztlenowce, rozwijające się zarówno w warunkach tlenowych, jak i w warunkach beztlenowych (Streptococcus, Enterobacterium)2). Optymalne dla tych mikroorganizmów warunki wzrostu istnieją przy pH ok. 6 oraz temp. ok. 30°C4). Szybkość wzrostu bakterii hydrolitycznych waha się od ok. 5 h przy rozkładzie węglowodorów do ok. 72 h podczas rozkładu tłuszczów5). Bakterie kwasotwórcze odpowiadają za rozkład produktów hydrolizy do krótkołańcuchowych kwasów organicznych, głównie do lotnych kwasów tłuszczowych (mrówkowy, octowy, propionowy, masłowy, walerianowy, kapronowy), do alkoholi (metanol, etanol), aldehydów i produktów gazowych (CO2 i H2). Pozostała część jest biodegradowana do octanów5). Niektóre z bakterii kwasotwórczych są bezwzględnymi beztlenowcami (m.in. Aerobacter, Alcaligenes, Clostridium, Escherichia). Bakterie acetogenne (Syntrophomonas sp. i Syntrophabacter sp.) przetwarzają etanol i lotne kwasy tłuszczowe do octanów oraz CO2 i H2 5, 6)[...]

Wpływ ozonowania wody na zawartość bioaktywnych związków fenolowych i okres przydatności do spożycia świeżej kolendry (Coriandrum sativum L.) DOI:10.15199/62.2019.10.7

Czytaj za darmo! »

Ozon jest w chemii jednym z najsilniejszych środków utleniających o dobrze znanych właściwościach biobójczych i szerokim spektrum działania podczas oczyszczania wody i ścieków. Surowce ozonowane nie wykazują żadnych pozostałości produktów ubocznych procesu sanitacji, co sprawia, że aplikacja ozonu wzbudza znaczące zainteresowanie komercyjne w rolnictwie i ogrodnictwie ze względu na jego nie rezydualną właściwość i elastyczność metod aplikacji w postaci gazowej lub wodnej1, 2). W przypadku surowców roślinnych, ryzyko strat produkcyjnych z powodu urazów mechanicznych podczas zbiorów oraz zanieczyszczenia mikroorganizmami fitopatogenicznymi jest bardzo wysokie. Warzywa liściowe i aromatyczne przyprawy, takie jak kolendra, są płukane przed pakowaniem w celu usunięcia nieorganicznych i organicznych odpadów i atrakcyjnego prezentowania produktu. Skuteczna dezynfekcja wody do płukania jest zatem niezbędna, aby wyeliminować ryzyko infekcji liści kolendry, które obciążone mikroorganizmami mogą infekować liście wcześniej niezanieczyszczone. W ostatnich kilku latach zastosowanie znajduje coraz więcej środków odkażających i jednym z nich jest ozon. Ozon jest silnie bakteriobójczy i grzybobójczy i nie generuje niebezpiecznych pozostałości2). Świeże produkty uznane są za zdrową żywność, a zatem rośnie zapotrzebowanie konsumentów na świeże owoce, warzywa i przyprawy. Okres przydatności do spożycia świeżych produktów jest jednak stosunkowo krótki i ograniczony przez skażenie mikrobiologiczne lub wizualną, teksturalną i odżywczą utratę jakości. Świeże zioła, przyprawy i warzywa zasiedlane są przez rodzimą mikroflorę, wśród której wyróżnić można bakterie Gram- -dodatnie i Gram-ujemne. Pierwszą grupę bakterii najliczniej reprezentują laseczki przetrwalnikowe z rodzaju Bacillus, a zwłaszcza B. megaterum oraz B. mesentericus. W obrębie tej grupy drobnoustrojów, w surowcach warzywnych i przyprawowych występować mogą również promieniowce 98/10(2019) 1[...]

Badania potencjału produkcji biogazu z odpadów zielarskich DOI:10.15199/62.2020.2.7


  Rozwój technologii wytwarzania biogazu w instalacjach rolniczych jest jednym z 17 celów zrównoważonego rozwoju przyjętych przez Polskę w 2015 r. Biogazownia rolnicza przez zagospodarowanie pozostałości powstających w produkcji rolniczej wpływa na ograniczenie emisji metanu do środowiska, a także umożliwia konwersję biomasy do użytecznej energii oraz nawozu rolniczego. Najczęściej źródłem substratów dla biogazowni rolniczej są odchody zwierząt gospodarskich, słoma, liście buraków, trawa, odpady z przetwórstwa rolno-spożywczego, surowce roślinne z upraw dedykowanych (kukurydza, sorgo, burak) oraz rośliny wieloletnie (m.in. miskant cukrowy, ślazowiec, rośliny motylkowate i ich mieszanki z trawami)1). Alternatywnym potencjalnym źródłem energii mogą być pozostałości powstające w produkcji zielarskiej. W Polsce uprawa roślin zielarskich obejmuje powierzchnię ponad 25 tys. ha2). Uprawianych jest ok. 60 gatunków roślin zielarskich3), wśród których szczególnie pożądanych przez przemysł i konsumentów jest 16 gatunków, do których należą m.in. babka lancetowata, mięta pieprzowa, rumianek właściwy, cząber ogrodowy, arcydzięgiel lekarski, dziurawiec zwyczajny, koper włoski, kozłek lekarski, majeranek ogrodowy, szałwia lekarska i ostropest plamisty4). W zależności od przeznaczenia i właściwości różne części roślin (liście, kwiaty, korzenie, owoce) wykorzystywane są w przemyśle farmaceutycznym, spożywczym i kosmetycznym. Niewykorzystane pozostałości są utylizowane lub kompostowane. Innym sposobem zagospodarowania pozostałości z produkcji zielarskiej może być wykorzystanie ich jako wsadu do biogazowni rolniczych, co umożliwi uzyskanie energii oraz pofermentu stanowiącego wartościowy nawóz rolniczy. Jednak materiał roślinny może być bardziej problematycznym substratem dla biogazowni n[...]

 Strona 1