Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Anna Dziechciarz"

Doświadczalne i numeryczne badania temperaturowych granic palności propanoli i ich mieszanin z olejem napędowym DOI:10.15199/62.2019.4.3


  Pojęcie "temperaturowa granica palności" niejednokrotnie bywa mylone z terminami "temperatura zapłonu" i "temperatura samozapłonu". Określenia te nie są równoznaczne1). Temperatura zapłonu, wg normy2), to minimalna temperatura cieczy, w której tworzy się atmosfera wybuchowa par cieczy z powietrzem, w pobliżu powierzchni cieczy lub wewnątrz urządzenia, w zależności od zastosowanej metody badania. Temperatura samozapłonu to najniższa temperatura, w której samoczynnie (bez udziału zewnętrznych źródeł zapłonu) może nastąpić inicjacja reakcji spalania par cieczy z powietrzem. Temperatura samozapłonu zazwyczaj jest znacznie wyższa od temperatury zapłonu3). Temperaturowa granica palności to taka temperatura cieczy palnej, przy której stężenie pary nasyconej w atmosferze powietrza znajduje się w granicach wybuchowości. Dolna granica wybuchowości to najniższe stężenie składnika palnego w mieszaninie z powietrzem lub innym utleniaczem, poniżej którego przestaje być ona wybuchowa lub powyżej którego możliwe jest samoczynne rozprzestrzenianie się płomienia. Odpowiednio definiuje się górną granicę jako najwyższe stężenie składnika palnego w mieszaninie z powietrzem, powyżej którego mieszanina przestaje być wybuchowa lub poniżej którego możliwe jest samorzutne rozprzestrzenianie się płomienia. Brandes i współpr.1) badali rozbieżności między dolną temperaturową granicą palności a temperaturą zapłonu poprzez zestawienie otrzymanych wyników badań doświadczalnych oraz obliczeń numerycznych. Zgodnie z tymi badaniami, z porównania temperatury zapłonu z dolną temperaturową granicą palności wynika, że ta druga 98/4(2019) 531 Mgr inż. Anna DZIECHCIARZ w roku 2013 ukończyła studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Obecnie pracuje w Zespole Laboratoriów Procesów Spalania i Wybuchowości w Centrum Naukowo- Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej - PIB w Józefowie. Specjalność - procesy spalania jest zazwyczaj niższa, co oznacza[...]

Ocena emisji związków chemicznych podczas rozkładu termicznego i spalania pasów klinowych DOI:10.15199/62.2020.1.12


  Stosowanie pasów klinowych w przekładniach cięgnowych sięga początku XX w. W ostatnich kilkunastu latach dzięki intensywnemu rozwojowi przemysłu chemicznego opracowano wiele nowych materiałów do ich produkcji. Innowacje dotyczą oprócz nowych materiałów także postaci geometrycznych pasów i kół pasowych. Źródłem nieprawidłowej pracy przekładni cięgnowych mogą być niedokładne wykonanie i montaż maszyn i urządzeń1-3), niewyważenie elementów znajdujących się w ruchu obrotowym4, 5), zużycie elementów6, 7) oraz zmiana temperatury przekładni. Ten ostatni parametr może stać się przyczyną zapalenia pasa. Stosowane w przekładniach cięgnowych pasy klinowe są najczęściej wykonane z materiałów kompozytowych zawierających tworzywa sztuczne. Warstwę nośną stanowią włókna stalowe lub poliamidowe, warstwę podatną (ściskaną) guma lub kauczuk, a warstwę rozciąganą kompozyt tkaninowo-gumowy. Całość jest owinięta zawulkanizowaną taśmą płócienną lub kordową (warstwa ochronna). Współcześnie w produkcji pasów cięgnowych stosuje się kompozyty i materiały o zróżnicowanej strukturze. Szczegółowe informacje o stosowanych rozwiązaniach są najczęściej chronione. Dane powszechnie dostępne dotyczą głównie właściwości mechanicznych pasów i ich odporności na środowisko eksploatacji. Znajomość składu materiałowego produktu ułatwiłaby m.in. proces jego recyklingu. W przypadku pasów klinowych można stosować dwie metody utylizacji. Pierwsza polega na ich rozdrobnieniu i zmieleniu, a następnie granulacji powstałego materiału i powtórnym jego wykorzystaniu. Druga metoda to spalanie, ale w tym przypadku trzeba zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo tego procesu, aby do atmosfery nie przedostały się toksyczne związki chemiczne. 99/1(2020) 93 Bryg. mgr inż. Daniel MAŁOZIĘĆ w roku 1999 ukończył studia w Szkole Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie. Jest oficerem Państwowej Straży Pożarnej. Od 2015 r. pełni funkcję kierownika Zespołu Laboratoriów Procesów Spalani[...]

Experimental and numerical studies on detonation of hydrogen-air mixtures Badania eksperymentalne i numeryczne detonacji mieszanin wodorowo-powietrznych DOI:10.15199/62.2017.4.25


  H2-air mixts. (H2 content 15-60% by vol.) were detonated to det. the wave propagation rate and induction time. The exptl. data were used for validation of a numerical simulation. A good agreement of the data was achieved. Wyznaczono parametry detonacji mieszanin wodorowo-powietrznych w szerokim zakresie stężeń wodoru w powietrzu (15-60% obj.). Stanowisko eksperymentalne składało się z rury detonacyjnej o średnicy wewnętrznej 0,17 m i długości 9,0 m, zamkniętej z obu stron, sekcji napędzającej o długości 0,6 m, umieszczonej wewnątrz kanału, oraz systemu akwizycji danych (czujniki ciśnienia, sondy jonizacyjne). Do zmierzenia wielkości komórek detonacyjnych wykorzystano folię z naniesioną sadzą. Celem badań było znalezienie górnej i dolnej granicy spalania detonacyjnego, a także wyznaczenie charakterystycznych wielkości komórek detonacyjnych oraz prędkości propagacji fali detonacyjnej. Teoretyczne parametry detonacji (prędkość propagacji i czas indukcji) określono na podstawie modelu Zeldovicha, von Neumanna i Doringa (ZND). Badania eksperymentalne wykorzystano do walidacji symulacji numerycznej przeprowadzonej w programie OpenFoam. Wyniki obliczeń porównano z danymi eksperymentalnymi. Model bazował na równaniach Naviera i Stokesa uśrednionych metodą Reynoldsa (RENS) oraz równaniu transportu, w którym człon źródłowy odpowiadał za samozapłon mieszaniny. W każdej analizie oraz przy szacowaniu ryzyka deflagracja jest postrzegana jako najbardziej prawdopodobny przebieg procesu spalania. Biorąc pod uwagę dużą reaktywność mieszaniny wodoru i tlenu oraz szeroki zakres granic spalania, nie można jednak pominąć detonacji. Wystąpienie detonacji, czyli naddźwiękowej fali uderzeniowej generującej wysokie nadciśnienia i temperaturę, jest najgorszym możliwym scenariuszem. Detonacja jest złożoną strukturą fali uderzeniowej oraz frontu reakcji spalania. Prędkość propagacji detonacji zależy od stopnia sprężenia materiału przez falę uderz[...]

 Strona 1