Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Jarosław Sadowski Jacek Stefański"

Systemy radionawigacji lotniczej DOI:


  W dobie wzrostu natężenia ruchu lotniczego istnieje potrzeba ciągłego rozwijania systemów radionawigacyjnych w celu poprawy bezpieczeństwa lotów, bez względu na warunki atmosferyczne. Z oczywistych względów wprowadzanie nowych ogólnodostępnych i bardziej zaawansowanych technologicznie systemów, a tym samym podwyższających bezpieczeństwo transportu lotniczego, jest związane z aspektami ekonomicznymi. Oznacza to, że należy doprowadzać do pewnego rodzaju kompromisu, tzn. promować i rozwijać te systemy radionawigacyjne, które przynoszą realny wzrost bezpieczeństwa przy jednocześnie umiarkowanych nakładach finansowych. Tylko takie podejście może być zaakceptowane przez wiele państw, szczególnie tych ubogich ekonomicznie. Jest to niezwykle istotne zagadnienie, gdyż transport lotniczy należy traktować w skali globalnej, w której o wypadkowym poziomie bezpieczeństwa decyduje jego najsłabszy punkt. Obecnie eksploatowane systemy radionawigacji lotniczej można podzielić na dwie główne grupy: systemy pasywne (bierne), w których samolot w procesie nawigacji opiera się jedynie na informacji odbieranej oraz systemy aktywne, w których samolot uczestniczy zarówno w odbiorze, jak i nadawaniu informacji nawigacyjnych. Do pierwszej grupy systemów zalicza się przede wszystkim [1]: - ILS (Instrument Landing System), - MLS (Microwave Landing System), - VOR i DVOR (VHF Omnidirectional Range, Doppler VHF Omnidirectional Range), - NDB-ADF (Non-Directional Beacons - Automatic Direction Finder), - GPS (Global Positioning System). Do drugiej grupy systemów radionawigacji lotniczej zalicza się głównie: - DME (Distance Measuring Equipment), - RA (Radio Altimeter), - WAM (Wide Area Multilateration). Wymienione systemy są zalecane przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego ICAO (International Civil Aviation Organization), która jest jednocześnie organizacją standaryzującą poszczególne rozwiązania. W dalszej części artykułu zostaną przedstawi[...]

ASYNCHRONICZNY SYSTEM FAZOLOKACYJNY DOI:10.15199/59.2017.6.80


  Bezdyskusyjnie dominującą rolę w zakresie systemów radiolokalizacyjnych i radionawigacyjnych wiodą globalne systemy satelitarne (GNSS), jak GPS, GLONASS czy będący w trakcie budowy europejski system Galileo. Znacznie węższe zastosowanie mają wszelkiego rodzaju systemy naziemne, zwykle o zasięgu lokalnym lub regionalnym, których przeznaczeniem jest albo rezerwa na wypadek awarii/celowego zakłócania systemów satelitarnych (taką funkcję pełnią np. instalacje Loran w Korei Południowej i Chinach) albo świadczenie usługi lokalizacyjnej dla wojska i służb specjalnych. Przykładem systemu pełniącego tę drugą rolę może być polski system Jemiołuszka, będący na wyposażeniu Marynarki Wojennej RP. System ten jest "klasycznym" systemem fazolokacyjnym typu synchronicznego, w którym w zestawie stacji bazowych znajduje się wyróżniona stacja główna, względem której synchronizowane są emisje sygnałów z pozostałych stacji łańcucha. W latach 2009-2011 w laboratoriach Politechniki Gdańskiej został zbudowany demonstrator technologiczny naziemnego systemu radiolokalizacyjnego z widmem rozproszonym (CDMA) o innej strukturze: asynchronicznej, w której nie ma wyróżnionej stacji głównej i stacji podległych [1][2]. Ponieważ w trakcie rozmów z potencjalnym użytkownikiem tego typu systemu okazało się, że parametry techniczne zaproponowanego przez Politechnikę Gdańską rozwiązania nie spełniają wszystkich oczekiwań (przede wszystkim w odniesieniu do maksymalnego zasięgu działania), zbudowany został prototyp systemu asynchronicznego typu fazowego, pracujący w paśmie średniofalowym [3]. Założenia systemowe tego rozwiązania zostały przedstawione w rozdziale drugim niniejszego opracowania, zaś konstrukcja urządzeń i uproszczona zasada działania systemu są treścią rozdziału trzeciego. Rozdział czwarty zawiera wyniki badań laboratoryjnych prototypu, pokazujące możliwą do uzyskania rozdzielczość pomiaru położenia odbiornika lokalizacyjnego. 2. ZAŁOŻENIA SYSTE[...]

Pomiar tłumienia propagacyjnego na pokładzie promu pasażerskiego DOI:10.15199/59.2015.10.2


  Szacowanie tłumienia propagacyjnego fali radiowej na drodze od nadajnika do odbiornika pełni istotną rolę w procesie projektowania sieci radiokomunikacyjnych. Aby ułatwić to zadanie, przygotowano tzw. modele propagacyjne umożliwiające predykcję tłumienia propagacyjnego dla wielu środowisk, przede wszystkim dla najbardziej typowych przypadków propagacji fal radiowych w tzw. środowiskach zewnątrzbudynkowych. Dokładność predykcji tłumienia propagacyjnego z użyciem tych modeli zależy przede wszystkim od dokładności uwzględnienia specyfiki danego środowiska propagacji. Stąd w przypadku wielu uniwersalnych modeli największą dokładność uzyskuje się dla terenu o typowej charakterystyce pod względem charakteru zabudowy i ukształtowania terenu, roślinności, przewodności gruntu czy umieszczenia anten łącza radiowego. Dla terenów odbiegających swoimi własnościami od warunków typowych tworzone są natomiast modele dedykowane, opisujące z wyższym stopniem szczegółowości parametry danego typu środowiska. Przykładem tego może być model tłumienia propagacyjnego, przeznaczony dla obszarów terminali kontenerowych, opisany w [1]. Podobny schemat postępowania można zauważyć w przypadku predykcji tłumienia propagacyjnego we wnętrzach budynków, budowli czy innych obiektów inżynierskich. Z jednej strony tworzone są modele ogólne, umożliwiające uzyskanie wystarczającej dokładności szacowania tłumienia, np. we wnętrzach budynków biurowych o typowej konstrukcji i wyposażeniu, z drugiej zaś - modele dostosowane do specyfiki wybranych obiektów, których własności pod względem propagacji fal radiowych odbiegają od własności typowych budynków mieszkalnych czy biurowych. Przykładem takiego środowiska mogą być wnętrza statków o konstrukcji stalowej, w tym promów pasażerskich. Z jednej strony wykonanie niemal wszystkich ścian wewnętrznych pomiędzy pomieszczeniami z materiału o wysokiej konduktywności powoduje znikomą transmisję fal radiowych przez ściany, z dr[...]

FILTRACJA DANYCH TDOA W FILTRZE UKF W SYSTEMIE MULTILATERACYJNYM DOI:10.15199/59.2017.6.79


  W obecnych czasach pojęcie szybkiego transportu jest jednoznacznie kojarzone z żeglugą powietrzną. Od kilkunastu lat globalny ruch lotniczy rośnie w tempie wykładniczym powodując, że przestrzeń powietrzna staje się coraz bardziej zatłoczona, a ustalenie płynnego przelotu samolotu jest coraz bardziej utrudnione. W związku z tym, tradycyjne techniki dozorowania wykorzystujące radary pierwotne i wtórne są zastępowane nowymi koncepcjami opartymi na cyfrowych łączach transmisji danych oraz łączach satelitarnych. Przykładem jednej z takich koncepcji jest multilateracyjny system radiolokalizacyjny - MLAT (Multilateration). Głównymi zaletami tego systemu jest możliwość wyznaczania położenia samolotów w trudno dostępnych dla wiązki radiolokacyjnej obszarach, np. w rejonach górskich, oraz zwiększona dokładność wyznaczania położenia na małych obszarach. Jako, że głównym czynnikiem zapewniającym płynność w ruchu lotniczym jest dokładne określenie położenia poruszającego się obiektu oraz biorąc pod uwagę rosnącą popularność stosowania systemów MLAT, istnieje potrzeba badań nad metodami zwiększającymi dokładność estymacji położenia statków powietrznych w tych systemach. W związku z powyższym, niniejszy artykuł stanowi propozycję implementacji jednej z takich metod dla systemów MLAT. 2. MULTILATERACYJNY SYSTEM RADIOLOKALIZACYJNY Technika multilateracji lub inaczej lokalizacji hiperbolicznej - MLAT, to metoda polegająca na wyznaczeniu różnic czasów przebycia sygnałów emitowanych z danego statku powietrznego do stacji referencyjnych o znanych współrzędnych położenia - TDOA (Time Difference of Arrival). Przy założeniu, że obiekt ruchomy jest stacją nadawczą oraz przy dostępności sygnału z co najmniej czterech stacji referencyjnych, staje się możliwe określenie w przestrzeni punktu przecięcia trzech wynikowych hiperbol utworzonych na podstawie pomiarów TDOA. Różnice czasów nadejścia emitowanych sygnałów wynikają z różnic odległości pomię[...]

ZASTOSOWANIE DOLNEJ GRANICY CRAMERA – RAO DO ANALIZY GRANICZNEJ DOKŁADNOŚCI ESTYMACJI POŁOŻENIA W HYBRYDOWYM SYSTEMIE LOKALIZACYJNYM DOI:10.15199/59.2018.6.9


  1. WSTĘP Każda ze znanych metod lokalizacyjnych cechuje się pewnym minimalnym błędem średniokwadratowym wyznaczanych estymat położenia, wynikającym z różnych przyczyn, np. z zastosowanej linearyzacji nieliniowych równań pozycyjnych. Możliwe jest określenie teoretycznej granicy uzyskiwanej dokładności danego rozwiązania w zależności od analizowanych parametrów wejściowych. Kluczowe jest, iż granicy tej nie można przekroczyć w rzeczywistych rozwiązaniach, niezależnie od sposobu implementacji danej metody do obliczania estymat położenia. Na drodze prowadzonych badań nad wewnątrzbudynkowym hybrydowym systemem lokalizacyjnym [7] zaproponowano metodę wyznaczania estymat położenia znajdującą zastosowanie w przypadku niespełnienia warunku możliwości realizacji radiowych pomiarów odległości do co najmniej trzech punktów odniesienia, zwanych również węzłami referencyjnymi. Przypadek ten określany jest mianem zredukowanej liczby węzłów referencyjnych. W niniejszym artykule przedstawiono analizę granicznej dokładności estymacji położenia zaproponowanej metody wyznaczając granicę Cramera - Rao. Analizę przeprowadzono również dla jednej z metod znanej z literatury. Podczas badań symulacyjnych oparto się na wynikach rzeczywistych pomiarów między innymi w zakresie przyjęcia normalnego rozkładu błędów odległości wyznaczonej na podstawie czasu propagacji sygnału radiowego [1, 3, 6, 13]. 2. ANALIZOWANE METODY WYZNACZANIA POŁOŻENIA Przed wyjaśnieniem sposobu wyznaczania granicy Cramera - Rao w niniejszym rozdziale pokrótce przytoczono opis analizowanych metod wyznaczania położenia bazujących na wynikach radiowych pomiarów odległości. Wybór opisywanych metod podyktowany był kontynuacją rozważań szerzej opisanych w publikacjach [2, 7, 8, 9, 10], które dotyczyły wewnątrzbudynkowych hybrydowych systemów lokalizacyjnych łączących dwie niezależne metody wyznaczania położenia poruszającej się osoby: nawigację inercyjną oraz radiolokalizację. [...]

Bezprzewodowy monitoring kontenerów

Czytaj za darmo! »

Od czasu gdy po raz pierwszy dokonano transportu towarowego przy użyciu kontenerów, co nastąpiło 26 marca 1956 roku na pokładzie pierwszego na świecie kontene-rowca Ideal X, płynącego z Newark do Houston, ten rodzaj przewozu ładunków bardzo szybko zyskiwał na popularności. Tymczasem określenie kontenera zostało ściśle zdefiniowane - jego wymiary poddano standaryzacji, zaś na całym świecie po[...]

ESTYMACJA POŁOŻENIA WĘZŁÓW RUCHOMYCH W SIECI UWB SYNCHRONIZOWANEJ EMISJĄ Z WĘZŁA NIERUCHOMEGO DOI:10.15199/59.2018.6.11


  1. WSTĘP Intensywny rozwój technik i technologii określania położenia terminali ruchomych w środowiskach wewnątrzbudynkowych pozwolił w ostatnich latach na wskazanie trzech najczęściej stosowanych metod pozyskiwania informacji pozycyjnych. Wśród metod nie powiązanych z emisją sygnałów radiowych, dużą popularność zyskały rozwiązania lokalizacyjne bazujące na estymacji parametrów ruchu (przemieszczenia) przy użyciu zestawu czujników inercyjnych, takich jak akcelerometry i czujniki prędkości kątowych. Natomiast określanie położenia metodami radiowymi jest realizowane zarówno przy użyciu bardzo prostych metod detekcji sąsiedztwa, np. z użyciem aktywnych znaczników BLE (Bluetooth Low Energy), jak też poprzez pomiary odległości pomiędzy lokalizowanym obiektem a zestawem nieruchomych węzłów odniesienia. W tym ostatnim przypadku dużą rozdzielczość i dokładność pomiarów odległości pomiędzy węzłami sieci radiolokalizacyjnej można uzyskać stosując ultraszerokopasmową technikę radia impulsowego IR UWB (Impulse Radio Ultra Wide Band), a postęp technologii wytwarzania układów scalonych pozwolił na seryjną produkcję modemów pracujących w technice IR UWB. Przykładem takich modemów są urządzenia DWM1000 firmy DecaWave, bazujące na układzie scalonym DW1000 tej samej firmy [2, 3, 4]. Modemy DWM1000 umożliwiają realizację pomiarów odległości przez pomiar czasu dwukierunkowej wymiany pakietów radiowych TWR (Two- Way Ranging), także w wariancie symetrycznym SDSTWR (Symmetrical Double Sided TWR), pozwalającym na redukcję wpływu odchyłek częstotliwości generatorów taktujących modemy biorące udział w pomiarze na wynik pomiaru odległości. Pomimo licznych zalet, w tym przede wszystkim wysokiej dokładności pomiarów odległości, modemy te mają kilka wad, z których jedna, tj. stosunkowo wysoki pobór prądu zarówno w trybie nadawania, odbioru jak i nasłuchu, była powodem przeprowadzenia badań, opisanych w niniejszym dokumencie. 2. ORGANIZACJA PRACY [...]

Globalny bezprzewodowy system monitoringu ładunków kontenerowych

Czytaj za darmo! »

Transport kontenerowy rozwija się bardzo dynamicznie od początku istnienia, czyli od drugiej połowy lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Obecnie ponad 90% światowego handlu ładunkami drobnymi odbywa się przy wykorzystaniu kontenerów, co - przy wszystkich zaletach tego rodzaju transportu - niesie ze sobą wiele zagrożeń. Związane jest to z faktem, iż podczas transportu zawartość kontenera pozostaje poza jakąkolwiek kontrolą. Z tego względu literatura fachowa określa go mianem konia trojańskiego XXI wieku i porusza aktualność problemu monitorowania ładunków kontenerowych podczas ich transportu. Zagadnienie to stało się przedmiotem badań w Katedrze Systemów i Sieci Radiokomunikacyjnych Politechniki Gdańskiej, gdzie zorganizowano Zespół Samoorganizujących się Sieci Bezprzewodowyc[...]

Metodyka i analiza naziemnych pomiarów propagacyjnych dla potrzeb radiokomunikacyjnych ośrodków kontroli ruchu powietrznego


  Służby kontroli ruchu lotniczego realizują komunikację przy użyciu sygnałów mowy w zakresie częstotliwości 118-137 MHz [1]. Dla sprawdzenia poprawności działania naziemnych ośrodków kontroli ruchu lotniczego konieczne jest zdefiniowanie sposobów weryfikacji funkcjonowania tych ośrodków, zarówno nadawczoodbiorczych, jak również nadawczych i/lub odbiorczych. Zostało to zrealizowane i opisane w ekspertyzie [2]. Jednak ze względu na ograniczoną objętość publikacji przedstawiono jedynie metodykę wykonywania naziemnych pomiarów propagacyjnych w celu weryfikacji poprawności działania nadawczych ośrodków radiokomunikacyjnych kontroli ruchu powietrznego w strefie lotnisk CTR (Control zone), pracujących na potrzeby służb TWR (ToWeR). Weryfikacja ta ma na celu sprawdzenie wartości natężenia pola elektrycznego na obszarach działania służb radiokomunikacji lotniczej i skonfrontowanie tych wartości z wymaganiami sformułowanymi w [1,3]. Zaleca się tam, aby w większości przypadków skuteczna moc promieniowana przez dany ośrodek nadawczy była wystarczająca do uzyskania natężenia pola co najmniej 75 μV/m (37,5 dBμV/m) na zdefiniowanym obszarze pokrycia, na podstawie propagacji w wolnej przestrzeni [1,4]. Przyjmując posługiwanie się medianą przestrzenno-czasową [5], założono równoważność dwóch pojęć: mediana przestrzennoczasowa i w większości przypadków. Wyjaśnienia i uściślenia wymaga także zapis w [1]: na zdefiniowanym obszarze pokrycia, na podstawie propagacji w przestrzeni swobodnej. Odniesienie do propagacji w przestrzeni swobodnej sugeruje, że moc EIRP stacji nadawczych ma być projektowana nie na podstawie modeli propagacyjnych - np. zalecenia [8] czy też pomiarów - lecz na podstawie obliczeń teoretycznych, uwzględniających wyłącznie kryterium tłumienia fal elektromagnetycznych w tzw. wolnej przestrzeni propagacyjnej [5]. Jednakże nie należy bezkrytycznie porównywać uzyskiwanych wartości pomiarowych z wartościami granicznymi zde[...]

SYSTEM DO ZDALNEGO MONITORINGU POŁOŻENIA OSÓB W ŚRODOWISKACH ZAMKNIĘTYCH DOI:10.15199/59.2016.6.47


  REMOTE MONITORING SYSTEM OF PERSONS POSITION IN INDOOR ENVIRONMENT Streszczenie: Referat zawiera opis uzyskanych rezultatów projektowych i konstrukcyjnych systemu lokalizacyjnego przeznaczonego do monitoringu i prezentacji położenia osób w obiektach (budynki, budowle), w których proces lokalizacji metodami radiowymi jest utrudniony. Przedstawione zostały elementy składowe systemu oraz uzyskane parametry użytkowe. Abstract: This paper contains a brief description of an indoor positioning system designed to work in closed environments, where navigation based only on radio wave propagation may be inefficient. We present design and construction features, as well as system components and performance characteristics. Słowa kluczowe: lokalizacja wewnątrzbudynkowa, nawigacja inercyjna, radiowe pomiary odległości, technika ultraszerokopasmowa. Keywords: indoor positioning, inertial navigation, radio distance measurements, ultra wideband. 1. WSTĘP Pomimo szerokiej dostępności i uniwersalności zastosowań globalnych systemów nawigacji satelitarnej (GNSS, ang. Global Navigation Satellite System), zapotrzebowanie na dedykowane, lokalne systemy nawigacyjne i lokalizacyjne stale wzrasta. Budowa takich systemów jest ściśle podporządkowana zdefiniowanym warunkom pracy, w tym wielkości obszaru, na którym ma być świadczona usługa lokalizacyjna, własnościom środowiska oraz wymaganiom funkcjonalnym, wpływającym na rodzaj technologii, która może być użyta do pozyskiwania danych pozycyjnych. Nie inaczej było ze zrealizowanym w laboratorium Katedry Systemów i Sieci Radiokomunikacyjnych Politechniki Gdańskiej systemem lokalizacyjnym (nazwa robocza: SALON), dostosowanym pod względem sposobu określania pozycji oraz przesyłanych danych użytkowych do specyfiki pracy operacyjnej wybranych służb porządku publicznego. Poniżej przedstawione zostaną założenia początkowe i narzucone wymogi odnośnie funkcjonalności systemu, jego elementy składowe oraz uz[...]

 Strona 1  Następna strona »