Wyniki 11-20 spośród 20 dla zapytania: authorDesc:"Dorota Rylska"

Wpływ warunków wytwarzania na budowę i właściwości korozyjne stopu stomatologicznego Co-Cr-W-Mo Starbond CoS

Czytaj za darmo! »

Mimo dużej odporności korozyjnej żadne z tworzyw metalicznych stosowanych w praktyce klinicznej stomatologii, łącznie z metalami szlachetnymi oraz tytanem i jego stopami, nie wykazuje pełnej tolerancji biologicznej. Tworzywa metaliczne wprowadzone do organizmu ludzkiego, w agresywnym środowisku, ulegają korozji i wywołują odpowiedź biologiczną ze strony ustroju. Zapewnienie tolerancji biologicznej tym materiałom staje się warunkiem koniecznym dla ich zastosowania jako biomateriałów. Odporność korozyjna metali pozostaje w bezpośrednim związku z ich składem chemicznym, strukturą wewnętrzną i jakością powierzchni [1÷9]. Klasyczne wykonawstwo metalowych elementów materiałów protetycznych oparte było przede wszystkim na technologii odlewania. Warunki sporządzania odlewu w praktyce protetycznej obejmujące sposób odlewania, warunki topienia metali i dokonywania odlewu, atmosferę (powietrze, gaz osłaniający, gaz formujący), temperaturę odlewania mają wpływ na strukturę krystaliczną oraz właściwości mechaniczne stopu, a tym samym na poziom ich tolerancji biologicznej [10÷12]. Częstą przyczyną korozji są błędy technologiczne w trakcie wytwarzania tworzyw metalicznych, w wyniku czego uzyskuje się stopy chemicznie niejednorodne. Niekiedy, mimo przestrzegania procedur odlewania, otrzymuje się odlewy o zróżnicowanej strukturze, które powodują patologię miejscową lub ogólnoustrojową. Publikowane do tej pory prace wskazują, że procedury topienia metalu i sporządzania odlewu niosą ze sobą, oprócz wspomnianych, także inne niekorzystne zmiany w odlewanych elementach, takie jak zmiana struktury fazowej, segregację, obecność defektów odlewu (porowatość, jamki skurczowe) i brak dokładności wynikający ze skurczu stężeniowego i cieplnego. Powodują one pogorszenie właściwości mechanicznych konstrukcji, ale także obniżenie ich odporności korozyjnej, co pociąga za sobą pogorszenie właściwości biologicznych i zwiększenie ich toksycznego działania [13, 1[...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni ceramik krzemionkowych na wytrzymałość połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Współczesna stomatologia estetyczna coraz częściej stosuje pełnoceramiczne uzupełnienia protetyczne w celu odbudowy utraconych tkanek twardych zęba. Osiągnięcie trwałego połączenia ceramiki dentystycznej z materiałami kompozytowymi zależy od możliwości jej chemicznego wiązania z żywicą za pośrednictwem silanu oraz uzyskania mikroretencyjnej struktury powierzchni ceramiki [1÷5]. W piśmiennictwie podawane są różne metody adhezyjnego przygotowania powierzchni ceramiki, które mają na celu rozwinięcie jej powierzchni i wytworzenie mikroporowatości, zwiększając tym samym możliwość mechanicznej retencji żywicy kompozytowej na powierzchni ceramiki (6). Wśród tych metod wymienia się szlifowanie wiertłem diamentowym, obróbkę strumieniowo-ścierną, piaskowanie, trawienie kwasem lub kombinacje wymienionych metod [7÷9]. Jednakże ciągle brak jest zgodności, co do najlepszej metody rozwinięcia powierzchni ceramiki gwarantującej jednocześnie trwałe połączenie z materiałem kompozytowym. cel pracy Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni pełnoceramicznych uzupełnień protetycznych na strukturę powierzchni ceramiki i wytrzymałość ich połączenia z materiałami kompozytowymi. Materiał i metody W badaniach wykorzystano ceramiki krzemionkowe EX3 Super Porcelain/Noritake oraz ColorLogic/Dentsply. Wykonano próbki ceramik w kształcie krążków o średnicy 5 mm i wysokości 3 mm. Powierzchnię próbek szlifowano na mokro papierami ściernymi, a następnie próbki podzielono na grupy w zależności od sposobu przygotowania powierzchni: grupa 1: obróbka strumieniowo-ścierna korundem szlachetnym[...]

Wpływ sposobu przygotowania powierzchni kompozytu na wytrzymałość jego połączenia z materiałem kompozytowym

Czytaj za darmo! »

Wprowadzenie do praktyki klinicznej systemów wiążących (SW) i technik adhezyjnych [1, 2] umożliwiło bezpośrednią odbudowę uszkodzonych zębów, zapewniając materiałom kompozytowym trwałe połączenie ze szkliwem i zębiną, o wytrzymałości sięgającej 30 MPa [3]. Problemem, przed którym stają klinicyści jest jednak uzyskanie dobrego jakościowo połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia uzyskiwana przy naprawie wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje nie związanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak liczba aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego połączenia. Istnieje cała gama metod przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych dla poprawy zdolności łączenia się z nowym kompozytem. Należą do nich między innymi: schropowacenie wiertłami, piaskowanie, silanizacja, wytrawianie kwasem ortofosforowym bądź fluorowodorowym oraz aplikacja SW. Do tej pory nie ustalono jednak protokołu postępowania, który jasno precyzowałby zasady przygotowania powierzchni naprawianego wypełnienia wraz z doborem systemu wiążącego i kompozytu. CEL PRACY Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni wypełnień kompozytowych na strukturę ich powierzchni i wytrzymałość połączenia z materiałami kompozytowymi. MATE RIAŁ I METODY Do badań użyto: materiał kompozytowy Ecusit-Composite, system wiążący Solist i primer kompozytowy Ecusit Composite Repair/ DMG, wytrawiacz zawierający 9,5% kwas fluorowodorowy (HF) Porcelain Etch/Ultradent oraz primer zawierający silan Calibra Silane Coupling Agent/Dentsply. Próbki kompozytu Ecusi[...]

Pasywacja chemiczna i powłoka SiC jako sposoby poprawy odporności na korozję elektrochemiczną stopu dentystycznego z grupy Co-Cr-Mo-W Wirobond C

Czytaj za darmo! »

Powszechnie stosowane stopy metali, tj. stopy Co-Cr-Mo-W oraz stopy o małej zawartości metali szlachetnych w porównaniu z tytanem oraz stopami o dużej zawartości metali szlachetnych charakteryzują się zdecydowanie gorszą odpornością korozyjną i powodują znacznie silniejszą odpowiedź biologiczną ze strony ustroju [1]. Od lat są prowadzone badania mające na celu zabezpieczenie powierzchni stopów przed oddziaływaniem agresywnego środowiska, co w przypadku zastosowań medycznych wiąże się z poprawą ich właściwości biologicznych [2, 3]. Jedną z metod jest zastosowanie powłok ochronnych, w tym powłok nanoszonych metodami PVD. Zyskały one popularność dzięki ich wytrzymałości oraz dobrym własnościom biologicznym. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się powłoki węglika krzemu (SiC), które łączą bardzo dobre właściwości fizykochemiczne i mechaniczne [4÷9]. Silne wiązania atomowe pomiędzy krzemem i węglem oraz budowa krystalograficzna zbliżona do diamentu odpowiadają za dużą wytrzymałość i twardość, odporność na zużycie oraz dobrą odporność na utlenianie i korozję. Wymienione własności fizykochemiczno-mechaniczne składają się na wydłużenie czasu użytkowania pokrytych elementów nawet w agresywnym środowisku, jakim jest z pewnością jama ustna [10, 11]. Prowadzone badania są ukierunkowane na poprawę właściwości materiałów ceramicznych oraz udoskonalenie metod ich osadzania na biomateriałach metalicznych, a co za tym idzie zmierzają do uzyskania warstw o jak najlepszych właściwościach. Powłoka ochronna powinna wykazywać większą odporność niż podłoże i stanowić jak najlepszą barierę dyfuzyjną. Zasadniczą miarą właściwości ochronnych powłok naniesionych na materiały metaliczne jest poziom odporności korozyjnej [12÷14]. Biokompatybilność stopów Co-Cr-Mo-W jest związana z dużą odpornością na korozję wynikającą z samoistnego tworzenia się warstw pasywnych na ich powierzchni [15÷23]. Niestety dla tychże stopów stwierdzano niejednokrotnie uwaln[...]

Wpływ napalania ceramiki dentystycznej na odporność korozyjną stopu Co-Cr-W-Mo Starbond CoS

Czytaj za darmo! »

Spośród dostępnych stopów dentystycznych najczęściej w wykonawstwie stałych uzupełnień protetycznych licowanych porcelaną są stosowane stopy na bazie kobaltu oraz niklu i stopy złoto-platynowe. Do najważniejszych czynników decydujących o wyborze stopu należą właściwości mechaniczne, podatność na obróbkę, odporność na korozję i biotolerancja [1]. Stopy metali szlachetnych są cenione za ich dobrą odporność korozyjną wynikającą z małej reaktywności oraz dobrą tolerancję przez tkanki. Jednak ze względu na niskie koszty materiałowe często są preferowane stopy kobaltowo-chromowe (Co-Cr) oraz niklowo-chromowe (Ni-Cr) [2]. Stopy na bazie kobaltu charakteryzują się wytrzymałością, twardością i odpornością na korozję. Chrom zapewnia odporność korozyjną, jeżeli jego zawartość jest w zakresie 16÷30% mas. [3]. Nikiel zwiększa moduł elastyczności, przewodność cieplną i elektryczną stopu, a także obniża temperaturę jego topnienia. Niestety pierwiastek ten nie jest pozbawiony wad - ze względu na duży potencjał alergizujący stopy zawierające Ni nie powinny być stosowane u pacjentów z alergią kontaktową na ten pierwiastek [4]. W celu zwiększenia estetyki uzupełnienia protetycznego na metalową podbudowę napala się porcelanę, najczęściej na całą powierzchnię podbudowy kontaktującą ze środowiskiem jamy ustnej. W szczególnych przypadkach licowanie porcelaną obejmuje jedynie powierzchnię przedsionkową korony bądź mostu. Często pozostawia się bez licowania porcelaną językową i dodziąsłową część korony. Obszary niepokryte porcelaną stanowią potencjalne źródło uwalniania jonów metali w wyniku procesów korozyjnych przebiegających w jamie ustnej [5]. Ponadto obróbka cieplna, jakiej poddawane są stopy metali (oksydacja) i proces napalania porcelany powodują powstawanie tlenków metali oraz zmiany w mikrostrukturze i właściwościach fizycznych stopów [5÷8]. Proces napalania porcelany wymaga zastosowania wysokiej temperatury w zakresie 950÷1010°C, co powoduje[...]

Zastosowanie obróbki tribochemicznej do poprawy połączenia kompozyt-kompozyt, uzyskanego podczas naprawy wypełnień

Czytaj za darmo! »

Materiały kompozytowe są obecnie podstawowymi i pod wieloma względami niezastąpionymi materiałami wykorzystywanymi do rekonstrukcji uszkodzonych tkanek zębów. Kompozyty dentystyczne w warunkach jamy ustnej starzeją się, co może prowadzić do degradacji i przebarwień materiału, pogorszenia adaptacji brzeżnej wypełnień i przebarwień pobrzeży, pęknięć w materiale czy utraty retencji, mikroprzecieku i rozwoju wtórnej próchnicy zębów. Standardową procedurą stosowaną po stwierdzeniu uszkodzenia wypełnienia jest jego usunięcie i po opracowaniu tkanek aplikacja i polimeryzacja nowego materiału. W wielu przypadkach można jednak odstąpić od wymiany wypełnień na rzecz ich naprawy [1], co jest klinicznie uzasadnione w kontekście ochrony twardych tkanek zęba niezmienionych próchnicowo [2, 3]. Zabieg taki pozwala na wydłużenie żywotności wypełnień kompozytowych. Problemem, przed którym stają jednak klinicyści, jest uzyskanie dostatecznie wytrzymałego i trwałego klinicznie połączenia materiału kompozytowego z powierzchnią wypełnień kompozytowych podczas ich naprawy. W kontekście wielkości sił wywieranych na zespół materiał-tkanki podczas aktu żucia uzyskanie optymalnej wytrzymałości połączenia kompozyt-kompozyt (k-k) zmniejsza ryzyko wystąpienia różnorodnych powikłań, od przebarwień wypełnienia, przez utratę części wypełnienia, po reakcje zapalne ze strony miazgi i ostatecznie niepowodzenie w leczeniu. Możliwości połączenia chemicznego ze związanym materiałem kompozytowym wynikają z jego budowy i specyfiki sieciowania polimeru. Stopień konwersji stomatologicznych materiałów kompozytowych sięga 55÷75% [4], zatem nawet 40÷50% grup metakrylanowych pozostaje niezwiązanych i może potencjalnie w korzystnych warunkach wytworzyć nowe połączenia. Jednak ilość aktywnych grup metakrylanowych ulega zmniejszeniu wraz ze starzeniem się polimeru, spada więc prawdopodobieństwo uzyskania silnego, chemicznego połączenia. W celu uzyskania trwałego połączenia m[...]

Wpływ struktury wewnętrznej wypełnień kompozytowych na wytrzymałość ich połączenia z materiałem kompozytowym w zależności od sposobu przygotowania powierzchni wypełnień

Czytaj za darmo! »

Stomatologia minimalnie inwazyjna stawia przed lekarzami wyzwania nie tylko w aspekcie technik preparacji tkanek, ale także oceny oraz kwalifikacji wypełnień do rutynowej wymiany lub naprawy. Powszechnie stosowane kompozyty, cechując się wieloma zaletami, wciąż nie są materiałami, które w sposób trwały klinicznie odtwarzają utracone tkanki zęba. To zmusza klinicystów do relatywnie częstej wymiany wypełnień. Zagadnienie możliwości naprawy materiałów kompozytowych w warunkach jamy ustnej jest problemem złożonym, ale i wymagającym wyjaśnienia ze względu na bardzo praktyczne implikacje kliniczne. Wyniki wcześniej prowadzonych badań dowodzą, że wytrzymałość połączenia kompozyt-kompozyt podczas naprawy wypełnienia kompozytowego może osiągać 25÷80% wewnętrznej wytrzymałości kompozytu. Aby więc w tym przypadku uzyskać największą wytrzymałość połączenia korzystne staje się wykorzystanie wiedzy dotyczącej zjawiska adhezji chemicznej oraz mikromechanicznej. Według wielu autorów proces polimeryzacji materiałów kompozytowych stosowanych w stomatologii prowadzi najczęściej do uzyskania współczynnika konwersji na poziomie 55÷75% [1]. Badania przeprowadzone za pomocą spektroskopii w podczerwieni wykazały nawet do 60% zawartości monomerów, które nie zostały związane w prawidłowo spolimeryzowanym kompozycie [2, 3]. Teoretycznie obecność tak dużej ilości wolnych grup metakrylanowych warunkuje możliwość wytworzenia chemicznego połączenia pomiędzy spolimeryzowanym materiałem utwardzonego wypełnienia, a nową porcją nie spolimeryzowanego kompozytu. Niestety ilość tych reaktywnych grup maleje wraz ze starzeniem się i degradacją wypełniania w jamie ustnej. Dlatego jest konieczne stworzenie warunków dla wytworzenia silnego i stabilnego mikromechanicznego połączenia. Najczęściej stosowanymi metodami rozwinięcia powierzchni kompozytu przed jego naprawą są metody mechaniczne: schropowacenie wiertłem z nasypem diamentowym, piaskowanie oraz metody chemicz[...]

Analiza powierzchni biomateriałów metalicznych stosowanych w protetyce stomatologicznej wytwarzanych metodą frezowania


  Dokonano analizy wybranych właściwości elementów wykonanych ze stopu Zenotec™ NP metodą frezowania oraz porównania odporności korozyjnej elementów bez i po procesach pasywacji elektrochemicznej. Do badań użyto elementów ze stopu CoCr Zenotec NP/Wieland, frezowanych w urządzeniu Zenotec/Wieland. Określono ich mikrostrukturę i skład chemiczny. Morfologię stopów scharakteryzowano metodą skaningowej mikroskopii elektronowej z użyciem EDS. Badania obejmowały również ocenę odporności na korozję elektrochemiczną przez analizę krzywych polaryzacji anodowej. Zbadano także wpływ pasywacji elektrochemicznej, w fizjologicznym roztworze NaCl, powierzchni stopu na jego właściwości korozyjne. Wyniki badań wskazują na wysoki stopień jednorodności składu chemicznego wytwarzanych elementów, a co za tym idzie również dobre właściwości antykorozyjne, natomiast badania elektrochemiczne metodą polaryzacji potencjodynamicznej wykazały większą odporność korozyjną elementów poddanych procesowi modyfikacji powierzchni. Profile-milled, blast sanded or founded com. CoCr and CoCrMo alloy prosthetic elements compn. and electro- Dorota Rylskaa, Małgorzata I. Szynkowskaa *, Ewa Leśniewskaa, Aleksandra Pawlaczyka, Tadeusz Paryjczaka, Krzysztof Sokołowskib, Grzegorz Sokołowskib, Jerzy Sokołowskib aPolitechnika Łódzka, bUniwersytet Medyczny w Łodzi Analiza powierzchni biomateriałów metalicznych stosowanych w protetyce stomatologicznej wytwarzanych metodą frezowania Analysis of the surface of profile-milled metallic biomaterials used in prosthetic dentistry Dr hab. inż. Małgorzata I. SZYNKOWSKA, prof. PŁ ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, kierunek Technologia Chemiczna Nieorganiczna. W 1999 r. uzyskała stopień doktora nauk chemicznych, a w 2008 r. stopień doktora habilitowanego. Jest profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Chemii Ogólnej i Ekologicznej Politechniki Łódzkiej. Specjalność - adsorpcja i kataliza, analiza i[...]

Naprężenia skurczowe materiałów kompozytowych o małym skurczu polimeryzacyjnym

Czytaj za darmo! »

Dzięki postępowi w technologii materiałów polimerowych, jaki dokonał się w ostatnich dziesięcioleciach, opracowano i wprowadzono do lecznictwa wiele materiałów kompozytowych o coraz to lepszych właściwościach użytkowych. Modyfikacje kompozytów obejmowały głównie zmiany w składzie wypełniaczy, ale także wprowadzano nowe monomery (np. UEDMA, BisEMA) czy układy katalityczne istotnie poprawiające właściwości użytkowe materiałów [1, 2]. Dzięki dobrym właściwościom materiałów kompozytowych w ostatnich latach lekarze coraz częściej wykorzystują je przy rekonstrukcji twardych tkanek zębów, wykonując z nich blisko połowę wszystkich wypełnień [3]. Materiały kompozytowe nie są jednak idealnymi materiałami do rekonstrukcji twardych tkanek zębów. Ze stosowaniem kompozytów wiążą się pewne problemy wynikające z występowania zjawiska skurczu polimeryzacyjnego towarzyszącego sieciowaniu materiału. Wartość skurczu objętościowego typowych kompozytów dentystycznych szacuje się na 2÷3%, a materiałów typu flow ok. 5% [2, 4]. Skutkiem skurczu polimeryzacyjnego materiału zamkniętego w ubytku i połączonego z jego ścianami jest powstanie naprężeń skurczowych w materiale oraz na granicy tkanek i materiału rekonstrukcji kompozytowej [5, 6]. Naprężenia skurczowe wraz z naprężeniami powstającymi przy zmianach temperatury oraz przy mechanicznych obciążeniach są przyczyną defektów pobrzeży wypełnień [7], które dobrze udokumentowano m.in. w badaniach in vitro wypełnień V klasy wg Blacka [5, 8, 9] i w zębach odbudowanych za pomocą wkładów ceramicznych [10]. Defekty pobrzeży prowadzą do utraty szczelności oraz mikroprzecieku i są przyczyną większości niepowodzeń w leczeniu stomatologicznym, m.in.: nadwrażliwości pozabiegowej, powikłań zapalnych miazgi zębów, przebarwień pobrzeży wypełnień, a także wtórnej próchnicy zębów [11]. W celu zapobiegania tym powikłaniom podejmowano próby zmniejszenia skurczu polimeryzacyjnego materiałów kompozytowych. Aw i Nicholls [[...]

« Poprzednia strona  Strona 2