Wyniki 11-20 spośród 52 dla zapytania: authorDesc:"Edwin Makarewicz"

Struktura wewnętrzna i elektrokinetyczne właściwości organicznych dyspersji polichlorku winylu DOI:

Czytaj za darmo! »

Trwałość organicznych dyspersji polichlorku winylu (PVC) zależy od właściwości warstw solwatacyjnych i adsorpcyjnych utworzonych wokół cząstki zolu. Ich obecność powoduje, że płynięcie układu dyspersyjnego ma charakter nienewtonowski. Szczególny wpływ na to zjawisko wywiera wewnętrzna struktura układu. W pracy przedstawiono zależności wynikające z określonego charakteru pęcznienia cząstek organozolu PVC, adsorpcji dyspergatora na ich powierzchni, a także parametru tworzenia wewnętrznych struktur w powiązaniu z elektrokinetycznymi właściwościami układu dyspersyjnego. Podstawową wielkością była szybkość elektroforetycznego wydzielania organozolu PVC. Określono wpływ obecności środków powierzchniowo czynnych na właściwości polimerycznego układu dyspersyjnego i proces elektroforetyczny. Lepkość organicznych układów dyspersyjnych zawierających polichlorek winylu (PVC) jest ważnym parametrem technologicznym określającym ich zachowanie w procesie produkcyjnym, podczas przechowywania oraz użytkowania. Badania reologiczne dostarczają pewnych informacji o niektórych właściwościach tych układów (np. budowie warstw solwatacyjnych lub adsorpcyjnych na powierzchni cząstek fazy rozproszonej), decydujących o trwałości układu11. Płynięcie większości polimerycznych układów dyspersyjnych ma charakter nienewtonowski, na co ma wpływ wiele różnych czynników. Mogą one być wzajemnie powiązane, tak jak wielkość ziarna PVC i rozrzut granulometryczny, ilość pozostałości emulgatora w ziarnie PCV i stopień jego spęcznienia, polarność polimeru i ładunek cząstki zolu PVC itp.2ł4). W zasadzie dokładne określenie roli każdego z wymienionych czynników na podstawie danych wiskozymetrycznych jest obecnie niemożliwe, ponieważ teorie nienewtonowskiego płynięcia koloidalnych dyspersji polimerów są niewystarczająco rozwinięte. Celem pracy jest ustalenie zależności pomiędzy właściwościami solwatacyjnych i adsorpcyjnych warstw otaczających cząstki organozolu a zjawis[...]

Próba opisu niespecyficznych oddziaływań między polimerycznymi składnikami w plastizolowych układach dyspersyjnych polichlorku winylu DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedyskutowano zagadnienie niespecyficznych oddziaływań między makromolekularni polimeru w plastizolowych układach dyspersyjnych polichlorku winylu składających się z plastyfikatorów: pierwszorzędowych, pierwszorzędowego i drugorzędowego oraz pierwszorzędowego, drugorzędowego i modyfikatora. Za podstawę do obliczeń przyjęto określenie lepkości układu dyspersyjnego. Wyznaczono graniczne stężenie PVC w układzie dyspersyjnym, współczynnik kształtu makromolekuł, wielkość parametru natężenia oddziaływania i ^-potencjał. Wskazano na współzależności występujące między wymienionymi wielkościami. Plastizole polichlorku winylu (PVC), będące dyspersjami proszkowego polimeru w mieszaninie plastyfikatorów, należą do najnowocześniejszych materiałów powłokowych nie wymagających przekształcenia spoiwa polimerycznego w roztwór lakierowy. Z plastizoli PVC otrzymuje się powłoki dwiema metodami, zapewniającymi wymaganą adhezję i właściwości ochronne. W pierwszej z nich - dwupowłokowej - stosuje się tzw. międzywarstwę, na którą nakłada się warstwę plastizolu. W drugiej - jednopowłokowej - do plastizolu wprowadza się modyfikatory, dzięki którym tworzy się powłoka autoadhezyjna. Jest to sposób technologicznie prostszy i bardziej ekonomiczny. Powłoki ochronne z plastizoli PVC charakteryzują się dużą odpornością na urazy mechaniczne i agresywne czynniki chemiczne1’. Niewątpliwą wadą plastizoli jest zmiana ich stabilności w czasie transportu, magazynowania i nakładania. Zmniejszenie stabilności kompozycji plastizolowej mogą powodować dodatki napełniaczy i pigmentów, a także procesy starzenia polegające na wchłanianiu plastyfikatora przez ziarno PVC oraz agregacji jego cząstek2’’5), co prowadzi do rozdziału układu dyspersyjnego na makrofazy. Tak więc jedną *’ Fotografię Autora zamieściliśmy w nr. 6/90 na s. 267 {red.). z najważniejszych właściwości fizycznych charakteryzujących plastizol jest jego lepkość. Procesy starzenia zwyk[...]

Warunki otrzymywania stabilnych układów dyspersyjnych emulsyjnego polichlorku winylu w cieczach organicznych DOI:

Czytaj za darmo! »

Z krzywej płynięcia organodyspersoidu wyznaczono parametry reologiczne opisujące przebieg tej krzywej. Wyznaczono współczynnik pseudoplastyczności, zmiany kształtu cząstki, a także wartości lepkości odnoszące się do różnych zakresów szybkości ścinania. Stwierdzono, że pseudoplastyczność układu jest związana z pęcznieniem cząstki polimeru, a proces dyspergowania jest dwuetapowy. Warunkiem otrzymania stabilnych układów dyspersyjnych jest spęcznienie cząsteczki i utworzenie warstewki solwatacyjnej. Dyspersje mogą być stabilizowane tylko przez takie substancje powierzchniowo czynne, które adsorbują się na powierzchni cząstek organozolu. Długotrwałe badania eksploatacyjne wykazały, że powłoki najbardziej odporne na zmienne warunki atmosferyczne i czynniki chemiczne (o dużej wytrzymałości termicznej i dielektrycznej) otrzymuje się z farb zawierających jako spoiwo polimery fluoroetylenowe, polimery i kopolimery winylowe oraz chlorowinylowe, akrylowe, polioksyetylen, penton itp.1,2). Tego typu farby są najczęściej dyspersoidami wodnymi, organicznymi lub tzw. aerodyspersoidami. Wodne farby dyspersyjne nie zawsze można zastosować do bezpośredniego malowania metalu ze względu na złą zwilżalność powierzchni oraz aktywność korozyjną. W środowisku układu organicznego nie ma niebezpieczeństwa korozji, a do malowania takimi farbami używa się znacznie mniejszej ilości organicznych rozpuszczalników i rozcieńczalników. Obecnie brakuje jednolitej teorii dotyczącej stabilizacji organicznych (polimerycznych) układów dyspersyjnych. Trudności opisu wiążą się ze złożonością procesów towarzyszących dyspergowaniu i stabilizacji spoiw w cieczach organicznych, niezbędnej do wytworzenia właściwej farby. W niniejszej pracy przedstawiono zasady tworzenia stabilnych organicznych układów dyspersyjnych zawierających polichlorek winylu (PVC) i stanowiących najważniejszy składnik farb organicznych. Niektóre właściwości polimerycznych układów dyspersyjnych Tworze[...]

Określanie stabilności farb dyspersyjnych na podstawie pomiarów Teologicznych DOI:

Czytaj za darmo! »

Za pomocą badań Teologicznych sprawdzono model asocjacji cząstek w układach dyspersyjnych polimer-plastyfikator, oparty na teorii fluktuacji stężenia cząstek dyspersji i niszczącym działaniu naprężenia ścinającego. Stwierdzono, że asocjacja zależy od rodzaju plastyfikatora, modyfikatora i innych dodatków. Na wielkość współczynnika asocjacji wpływa stopień solwatacji ziarn polimeru przez plastyfikator. Proponowaną metodykę obliczenia asocjacji można także zastosować w wypadku innych układów dyspersyjnych. Ważną wielkością fizyczną charakteryzującą farby w stanie ciekłym jest ich lepkość. Wyznacza się ją na etapach produkcji materiałów MMMi Dr inż. Edwin MAKAREWICZ w roku 1972 ukończył Wydział Technologii Chemicznej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Bydgoszczy, w roku 1976 uzyskał doktorat w Leningradzkim Instytucie Technologicznym im. Lensoveta. Jest adiunktem w Zakładzie Powłok Ochronnych na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy. Specjalność - technologia powłok organicznych. malarskich, ich przechowywania i nanoszenia różnymi technikami malowania. Zazwyczaj uważa się, że jest ona stała dla każdego rodzaju farby. W rzeczywistości lepkość materiału malarskiego okazuje się wielkością zmienną, w różny sposób wpływającą na właściwości użytkowe i jakość otrzymanej powłoki. Zmiana lepkości daje ograniczone pojęcie o procesach zachodzących w objętości farby. Z technologicznego punktu widzenia ważne jest dokładne poznanie rodzaju reakcji prowadzących do pogorszenia użytkowych właściwości farby i w miarę możliwości ich wyeliminowanie. Zagadnienie stabilności materiałów malarskich, które są typowymi układami dyspersyjnymi, sprowadza się do określenia zmiany w czasie dyspersyjności i równomierności rozmieszczenia fazy dyspersyjnej w całej objętości środowiska. Cząstki dyspersji znajdują się w nieustannym ruchu, podlegając działaniu sił przyciągania i odpychania. Agregacja cząstek, sedyme[...]

Wpływ organicznego rozcieńczalnika i rozpuszczalnika na stabilność wodnych dyspersji plastizolu poli(chlorku winylu)

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań mających na celu określenie wpływu organicznych rozcieńczalników (ksylen, toluen, octan n-butylu, alkohol butylowy) oraz rozpuszczalnika (cykloheksanon) na stabilność sedymentacyjną wodnych dyspersji plastizolu poli(chlorku winylu) (PVC) zawierających różne środki powierzchniowo czynne (SPC). Na podstawie obliczeń refrakcji molowej i parametru Hildebranda określo[...]

Badania trwałości układów lateksowych stabilizowanych związkami makrocząsteczkowymi

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono badania określające trwałość układów lateksowych stabilizowanych różnymi związkami makrocząsteczkowymi, takimi jak polielektrolity akrylanowe będące kopolimerami kwasu akrylowego lub metakrylowego z amidem akrylowym lub metakrylowym oraz wodorozpuszczalnymi oligomerami poliuretanowymi. Czynnikiem określającym trwałość układu lateksowego były wartości progów koagulacji utajone[...]

Badania wpływu grup karboksylowych i amidowych w kopolimerze akrylanowym na stabilność wodnych dyspersji

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań wpływu ilości polimeru w jądrze miceli koloidalnej cząstki dyspersji stabilizowanej niejonowymi lub anionowymi środkami powierzchniowo czynnymi na ich trwałość. W układach dyspersyjnych zwiększano ilości polimeru i badano wpływ grup funkcyjnych, takich jak grupa karboksylowa lub amidowa, znajdujących się w kopolimerze na stabilność sedymentacyjną kompozycji. We [...]

Badania barwienia wielofazowych wodnych układów dyspersyjnych suchymi pigmentami

Czytaj za darmo! »

Emulsje ksylenu w wodzie oraz wodne dyspersje ksylenowych roztworów kopolimerów akrylowych MMA/BA/MAA i MBA/AMAA, stabilizowanych niejonowymi i anionowymi środkami powierzchniowo czynnymi (SPC) barwiono suchymi organicznymi pigmentami lakowymi. Określono rodzaje i ilości faz występujących w stanie równowagi sedymentacyjnej oraz wydajność dyspergowania i graniczną liczbę lepkościową. Okreś[...]

« Poprzednia strona  Strona 2  Następna strona »