Wyniki 11-20 spośród 46 dla zapytania: authorDesc:"Joanna Gajda-Wyrębek"

Nowe przepisy w zakresie substancji dodatkowych do żywności, aromatów i enzymów

Czytaj za darmo! »

31 grudnia 2008 roku ukazały się cztery rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady stanowiące tzw. pakiet rozporządzeń dotyczących środków polepszających żywność. W skład pakietu wchodzą następujące rozporządzenia. 1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. WE L 354, 31.12.2008); 2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących, do użycia w oraz na środkach spożywczych (Dz. Urz. WE L 354, 31.12.2008); 3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie enzymów spożywczych (Dz. Urz. WE L 354, 31.12.2008); 4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1331/2008 z dnia 16 grudnia 2008r ustanawiające jednolitą procedurę wydawania zezwoleń na stosowanie dodatków do żywności, enzymów spożywczych i środków aromatyzujących (Dz. Urz. WE L 354, 31.12.2008). Obowiązek stosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodatków do żywności rozpocznie się po roku od daty jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dokładnie od 20 stycznia 2011 r. W tym momencie przestaną obowiązywać te zapisy krajowego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 września 2008 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 177, poz. 1094), które są zawarte w rozporządzeniu unijnym (ogólne zasady stosowania substancji dodatkowych, definicje, przepi[...]

Nowe przepisy Unii Europejskiej w zakresie substancji dodatkowych


  W zakresie substancji dodatkowych obecnie obowiązują akty prawne zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym. W kraju są to rozporządzenia Ministra Zdrowia: - z dnia 22 listopada 2010 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 232, poz. 1525); - z dnia 22 kwietnia 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych. Od 20 stycznia 2010 r. należy również stosować przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i R ady nr 1333/2008/WE z dn. 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. WE L 354 z 31 grudnia 2008 r.). Rozporządzenie nr 1333/2008/WE zawiera przepisy ogólne dotyczące substancji dodatkowych - definicje, zasady stosowania substancji dodatkowych, przepisy w sprawie znakowania substancji dodatkowych przeznaczonych dla przemysłu oraz dla konsumenta finalnego. Szczegółowe przepisy w zakresie substancji dodatkowych (jakie substancje dodatkowe, do jakich produktów i w jakich dawkach) są nadal zawarte w ww. krajowych rozporządzeniach Ministra Zdrowia. Rozporządzenia te będą obowiązywały do momentu stosowania analogicznych przepisów, które zostaną opublikowane jako załącznik nr II do rozporządzenia nr 1333/2008/WE. W ciągu dwóch lat od wejścia w życie rozporządzenia 1333/2008/WE powinien zostać zakończony przegląd dopuszczonych substancji dodatkowych, którego celem jest opracowanie załączników nr II i III do rozporządzenia 1333/2008/WE. 8 kwietnia br. zostały przyjęte w wyniku głosowania następujące dokumenty: - projekt rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik nr II do rozporządzenia nr 1333/2008/WE poprzez ustanowienie unijnej listy substancji dodatkowych, - pro[...]

Nowe przepisy dotyczące substancji dodatkowych do żywności (cz. I)


  Przepisy w zakresie substancji dodatkowych do żywności uległy ostatnio dużym zmianom. Od 1 czerwca 2013 r. będą obowiązywały wyłącznie rozporządzenia unijne. Do tego czasu, w tzw. okresie przejściowym obowiązywały zarówno niektóre przepisy krajowe, jak i unijne. W Polsce nadal obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2010 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych (Dz. U. Nr 232, poz. 1525, wraz ze zmianami), które od 1 czerwca 2013 r. zostanie zastąpione przez rozporządzenie Komisji nr 1129/2011 omówione w dalszej części artykułu. Niezależnie od krajowych przepisów, producenci żywności muszą brać już pod uwagę rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. WE L 354 z 31 grudnia 2008 r.). Rozporządzenie to zawiera przepisy ogólne dotyczące stosowania dodatków w żywności, a ponadto nakłada na Komisję Europejską obowiązek opracowania unijnych list substancji dodatkowych. Listy te zostały opublikowane w formie rozporządzeń w listopadzie 2011 r.: - rozporządzenie Komisji (UE) nr 1129/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 295 z dnia 12.11.2011 r.) - rozporządzenie Komisji (UE) nr 1130/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w dodatkach do żywności, enzymach spożywczych, środkach aromatyzujących i s[...]

Nowe przepisy dotyczące substancji dodatkowych do żywności (cz. II)

Czytaj za darmo! »

Zmiany do załącznika nr II do rozporządzenia 1333/2008/WE. W tym samym numerze Dziennika Urzędowego, w którym ukazało się rozporządzenie Komisji nr 1129/2011 została opublikowana pierwsza zmiana do niego, czyli: - Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1131/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniające za łącznik nr II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (Dz. Urz. UE nr L 295 z dnia 12.11.2011). Rozporządzeniem tym została dopuszczona do żywności nowa substancja słodząca o symbolu E 960 - glikozydy stewiolowe. Ww. rozporządzenie jest stosowane od dnia wejścia w życie, czyli od 2 grudnia 2011 r. Kolejne zmiany do załącznika nr II, które dotyczą przemysłu cukierniczego, to: [...]

Zmiany przepisów w zakresie dodatków do żywności


  Jako wypełnienie zaleceń tzw. Białej Księgi, w grudniu 2008 r. ukazało się Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i R ady nr 1333/2008/WE, w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. WE L 354 z 31 grudnia 2008 r.). Ww. rozporządzenie nałożyło na Komisję Europejską obowiązek opracowania unijnych list substancji dodatkowych dopuszczonych do żywności. W listopadzie 2011 r. ukazało się Rozporządzenie Komisji (UE ) nr 1129/2011 zmieniające załącznik nr II do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i R ady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2011 r.). Rozporządzenie to weszło w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w D zienniku Urzędowym Unii Europejskiej, czyli 1 grudnia 2011 r. Obowiązek jego stosowania rozpoczął się 1 czerwca 2013 r. (z wyjątkiem niektórych zapisów). Środki spożywcze, które nie spełniają wymagań rozporządzenia a zostały wprowadzone do obrotu przed 1 czerwca 2013 r. mogą pozostać w obrocie do czasu upływu ich daty minimalnej trwałości lub daty przydatności do użycia. Od daty stosowania ww. rozporządzenia, czyli od 1 czerwca 2013 r. utraciło moc krajowe rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2010 r. w sprawie dozwolonych substancji dodatkowych. Obecnie w zakresie substancji dodatkowych obowiązują wyłącznie przepisy Unii Europejskiej. Rozporządzenie 1129/2011 zawiera szczegółowe wymagania w zakresie substancji dodatkowych stosowanych w żywności. W odróżnieniu od dotychczasowych przepisów, rozporządzenie nr 1129/2011 jest opracowane w oparciu o kategorie żywności. Ma to ułatwić korzystanie z dokumentu zarówno producentom żywności, jak i instytucjom kontrolnym. Kolejne listy substancji dodatkowych zostały opublikowane w rozporządzeniu Komisji (UE ) nr 1130/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającym załącznik III do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i R ady (WE) nr 1333/2008 poprzez ustanowienie unijnego wykazu dodatków do żywności [...]

Znakowanie napojów bezalkoholowych w zakresie aromatów


  Podstawowe wymagania dotyczące znakowania środków spożywczych z zakresu aromatów Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych [2] obecność aromatu/aromatów w środku spożywczym znakuje się przez umieszczenie w wykazie składników terminu "aromat" lub "aromaty" albo nazwy lub opisu, o których mowa w przepisach w sprawie aromatów. Nazwy i opisy aromatów są podane w art. 3 ust. 2 lit. b), c), d), e), f), g) i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 [3]. Na etykiecie napoju bezalkoholowego można więc podać określenie "aromat" lub "aromaty" lub następujące nazwy: - substancja aromatyczna/substancje aromatyczne, - naturalna substancja aromatyczna/naturalne substancje aromatyczne, - preparat aromatyczny, - prekursor środka aromatyzującego, - inny środek aromatyzujący. Jeżeli chodzi o aromaty inne niż naturalne, a także w przypadku aromatu naturalnego, dla którego producent zrezygnuje z określenia "naturalny", można obok słowa "aromat" podać jego zapach, np. "aromat cytrynowy", "aromat pomarańczowy", "aromat waniliowy". Odnośnie do aromatów określanych na etykiecie słowem "naturalny" istnieją odrębne, szczegółowe przepisy dotyczące ich nazewnictwa - są one omówione w dalszej części niniejszego artykułu. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 [3] likwiduje pojęcie aromatu identycznego z naturalnym oraz syntetycznego - podawanie takich określeń na etykiecie środka spożywczego jest niewłaściwe. Wymienione rozporządzenie szczegółowo określa natomiast sposób zna[...]

Wymagania prawne i projekt przewodnika Komisji Europejskiej Zasada przenoszenia substancji dodatkowych DOI:10.15199/65.2016.5.3


  Zasada przenoszenia opisana w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w sprawie substancji dodatkowych dotyczy przypadku, gdy substancja dodatkowa jest wnoszona do produktu wraz ze składnikiem. Ocena prawidłowości stosowania tej zasady w praktyce jest trudna zarówno dla producentów żywności, jak i pracowników urzędowej kontroli żywności. Aby zapewnić jednakową interpretację przepisów dotyczących substancji dodatkowych we wszystkich krajach członkowskich UE, Komisja Europejska opracowała projekt przewodnika dotyczącego zasady przenoszenia.Przepisy Unii Europejskiej dotyczące substancji dodatkowych są obszerne i oprócz bezpośredniego stosowania dodatków do środków spożywczych przewidują możliwość wprowadzania substancji dodatkowych do produktu wraz ze składnikami. Stosowanie zasady przenoszenia budzi wiele pytań i wątpliwości zarówno wśród producentów żywności, jak i pracowników urzędowej kontroli żywności. Komisja Europejska opracowała projekt przewodnika mającego na celu ułatwienie stosowania zasady przenoszenia w praktyce. PRZEPISY UNII EUROPEJSKIEJ dotyczące substancji dodatkowych Przepisy regulujące stosowanie substancji dodatkowych do żywności w krajach Unii Europejskiej są zawarte w jednym rozporządzeniu, które dotyczy wszystkich branż przemysłu spożywczego. Jest to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności [4]. Szczegółowe warunki stosowania substancji dodatkowych w poszczególnych kategoriach środków spożywczych są zawarte w zał. II do ww. rozporządzenia [2], natomiast w zał. III [3] określono wymagania dotyczące stosowania substancji dodatkowych do substancji dodatkowych (np. dana substancja może być nośnikiem innego dodatku), aromatów, enzymów i składników odżywczych. Bezpośrednie stosowanie substancji dodatkowych do danego produktu nie stwarza większych problemów - do podjęcia decyzji czy dana substancja[...]

Zmiany unijnej listy substancji aromatycznych i projekt przewodnika o znakowaniu żywności zawierającej aromaty Aromaty w produkcji żywności na terenie UE DOI:10.15199/65.2016.6.3


  W 2012 r. ukazało się rozporządzenie Komisji (UE) nr 872/2012 ustanawiające unijną listę substancji aromatycznych dopuszczonych do żywności. Na tej liście znajdują się zarówno substancje aromatyczne już ocenione przez EFSA, jak i takie, których bezpieczeństwo dopiero będzie poddane ocenie. W zależności od wyników oceny przez EFSA unijna lista ulega zmianom - dopisywane są substancje, które nie budzą zastrzeżeń,natomiast substancje niemające pozytywnej oceny są wykreślane. Środki spożywcze zawierające aromaty muszą być oznakowane zgodnie z przepisami UE. Aby ułatwić oznakowanie żywności zawierającej aromaty, Komisja Europejska opracowała projekt przewodnika pt. "Pytania i odpowiedzi dotyczące oznakowania aromatów w środkach spożywczych przeznaczonych dla konsumenta".Podstawowym aktem prawnym regulującym stosowanie aromatów w produkcji żywności na terenie Unii Europejskiej jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych, zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE (Dz. Urz. UE L 354 z dnia 31 grudnia 2008 r.). UNIJNA LISTA substancji aromatycznych Definicja aromatów jest podana w art. 3 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. i obejmuje następujące rodzaje aromatów: ??naturalną substancję aromatyczną, ??preparat aromatyczny, ??środek aromatyzujący z przetworzenia termicznego, ??środek aromatyzujący dymu wędzarniczego, ??prekursor środka aromatyzującego, ??inny środek aromatyzujący. UNIJNA LISTA SUBSTANCJI AROMATYCZNYCH W 2012 r. zostało opublikowane rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 872/2012 z dnia 1 października 2012 r. w sprawie przyjęcia wykazu substancji aromatycznych, przewidzianego[...]

Dodatek do żywności czy substancja pomocnicza w przetwórstwie? DOI:10.15199/65.2016.8.3


  Producenci żywności stosują w procesie technologicznym różne substancje, których celem jest ułatwienie procesu przetwórczego lub nadanie określonych cech środkowi spożywczemu. W przepisach Unii Europejskiej oraz w Kodeksie Żywnościowym (Codex Alimentarius) oprócz definicji dodatku do żywności istnieje pojęcie substancji pomocniczej w przetwórstwie. W praktyce rozróżnienie pomiędzy tymi grupami substancji jest trudne, tym bardziej że w zależności od przypadku ta sama substancja może być dodatkiem do żywności lub substancją pomocniczą w przetwórstwie. Producenci chętnie kwalifikują stosowane substancje jako pomocnicze w przetwórstwie, ponieważ w przeciwieństwie do dodatków do żywności substancji tych nie trzeba wymieniać w wykazie składników produktu finalnego. SUBSTANCJA DODATKOWA a substancja pomocnicza w przetwórstwie Stosowanie substancji dodatkowych do żywności jest w Unii Europejskiej uregulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. UE L 354 z dnia 31 grudnia 2008 r.). W artykule 3 ww. rozporządzenia jest podana definicja dodatku do żywności: "Dodatek do żywności" oznacza każdą substancję, która w normalnych warunkach ani nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się zasadnie, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty pochodne stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem tej żywności. W tym samym artykule rozporządzenia zdefiniowano substancję pomocniczą w przetwórstwie. Zgodnie z definicją, substancja pomocnicza w przetwórstwie oznacza każdą substancję, która: ??nie jest spożywana sama jako żywność; ??jest [...]

Aromaty naturalne przepisy prawne i zasady znakowania DOI:10.15199/65.2016.11.3


  Aromaty naturalne są jednym z rodzajów aromatów zdefiniowanych w przepisach Unii Europejskiej. Przepisy te szczegółowo określają zasady oznakowania aromatów naturalnych w wykazie składników produktu.Rodzaj zastosowanego aromatu ma również wpływ na możliwość umieszczania wizerunku owocu lub innego składnika na etykiecie produktów aromatyzowanych, w których dany składnik bezpośrednio nie występuje.Ze względów marketingowych producenci żywności chętnie używają określenia naturalny w odniesieniu do swoich produktów lub ich składników. W przeciwieństwie do substancji dodatkowych, przepisy dotyczące aromatów podają definicję aromatu naturalnego. Umożliwia to producentom żywności podanie w wykazie składników produktu określenia naturalny w odniesieniu do aromatów. Wyrażenie to musi mieć jednak właściwą formę, określoną w przepisach. DEFINICJE AROMATÓW, w tym aromatów naturalnych Definicja aromatów jest podana w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących [1]. W ww. rozporządzeniu są podane również definicje różnych rodzajów aromatów, tj.: substancji aromatycznej, naturalnej substancji aromatycznej, preparatu aromatycznego, środka aromatyzującego z przetworzenia termicznego, środka aromatyzującego dymu wędzarniczego, prekursora środka aromatyzującego oraz innego środka aromatyzującego. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 nie zawiera definicji aromatu identycznego z naturalnym oraz sztucznego (syntetycznego), zawiera jednak definicję substancji aromatycznej naturalnej oraz preparatu aromatycznego. Substancje aromatyczne są to pojedyncze związki chemiczne, które mają konkretne nazwy i wzory chemiczne. Przykładami substancji aromatycznych są: mentol, wanilina, octan etylu. Zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu, naturalna substancja aromatycz[...]

« Poprzednia strona  Strona 2  Następna strona »