Wyniki 11-17 spośród 17 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Stasiek"

Wytłaczarki dwuślimakowe współbieżne do kompozytów polimerowych. Metoda doświadczalnego badania procesu wytłaczania


  Opisano stan rozwoju wytłaczarek współbieżnych do wytłaczania kompozytów polimerowych, wskazano kryteria doboru i projektowania układów uplastyczniających oraz dobór warunków wytłaczania. Przedstawiono także opis badań procesu wytłaczania dwuślimakowego za pomocą metod statystycznych. Status of in development of co-rotation twin-screw extruders for the extrusion of polymer composites was presented. Criteria for selecting and engineering design of the systems and selection of the plasticizing extrusion conditions were identified. The procedure for studying the twinscrew extrusion by statistical methods was described. Wytłaczanie ślimakowe (jednoślimakowe i dwuślimakowe) należy do grupy najszybciej rozwijających się metod przetwórstwa tworzyw polimerowych1-8, 24, 25). Pozostaje to w pewnej dysproporcji do stanu nauki o wytłaczaniu. W praktyce przeważa działanie empiryczne, zwłaszcza w zakresie projektowania układów uplastyczniających wytłaczarek, wspomagane wybranymi obliczeniami teoretycznymi. Głównym warunkiem wykorzystania istniejących już podstaw teoretycznych w projektowaniu układów uplastyczniających jest dysponowanie możliwie pełną charakterystyką dotyczącą właściwości aInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń, bPolitechnika Lubelska Joachim Stasieka,*, Krzysztof Bajera, Andrzej Stasieka, Marcin Boguckib Wytłaczarki dwuślimakowe współbieżne do kompozytów polimerowych. Metoda doświadczalnego badania procesu wytłaczania Co-rotation twin-screw extruders for polymer materials. A method for experimental studying the extrusion process Dr inż. Krzysztof BAJER w roku 2000 ukończył studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej obecnego Uniwersytetu Techniczno- Przyrodniczego w Bydgoszczy. W 2007 r. obronił swą rozprawę doktorską na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 2006 r. jest zatrudniony w Instytucie Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników w Toruniu. Sp[...]

Wpływ całkowitej zawartości sadzy na właściwości mieszanin SBR/dewulkanizat


  Proces termomechanicznej dewulkanizacji rozdrobnionych odpadów gumowych prowadzono przy użyciu wytłaczarki dwuślimakowej współbieżnej o specjalnej konfiguracji układu uplastyczniającego, który umożliwił generowanie znacznych sił ścinających. Scharakteryzowano wpływ temperatury i prędkości obrotowej ślimaków na gęstość usieciowania i stopień dewulkanizacji otrzymanych dewulkanizatów. Zbadano przebieg wulkanizacji oraz właściwości mechaniczne wtórnie wulkanizowanych dewulkanizatów. Ponadto określono wpływ ilości dewulkanizatu na charakterystykę wulkanizacji oraz właściwości fizyczne mieszanin SBR/dewulkanizat. Ground tire rubber was devulcanized under shear stress in a twin-screw extruder at 180-220°C and 200-500 rpm and then cured (optionally together with styrene-butadiene rubber) with S in presence of ZnO, stearin and an accelerator at 150°C and 4.9 MPa. Crosslinking d., devulcanization degree, vulcanization curves and mech. properties of the vulcanizates (tensile strength, elongation at break, hardness, abrasibility, resilience, wear resistance, elasticity) were detd. Hardness of the vulcanizates increased with the increasing content of devulcanizates in the feedstock. Tensile strength showed a max. when plotted against the devulcanizate content. Regeneracja odpadów gumowych, której towarzyszy proces dewulkanizacji polega na przekształceniu odpadów z produkcji przemysłu gumowego oraz zużytych wyrobów gumowych, przy wykorzystaniu energii cieplnej, mechanicznej lub chemicznej, w produkty, które mogą być ponownie przetwarzane i wulkanizowane. W normie ASTM STP-184A dewulkanizacja definiowana była jako kombinacja różnego rodzaju przemian, jak depolimeryzacja, utlenianie, łącznie z degradacją łańcucha głównego kauczuku. Obecnie ASTM nie podaje definicji dewulkanizacji1). Znanych jest wiele metod regeneracji odpadów gumowych obszernie scharakteryzowanych w pracach1-3). Odróżnienie procesu dewulkanizacji od regeneracji umoż[...]

Badania wpływu konstrukcji układu uplastyczniającego oraz prędkości obrotowej ślimaków na jakość dewulkanizatów otrzymanych metodą ciągłą


  Przedstawiono wyniki badań procesu termomechanicznej dewulkanizacji ciągłej rozdrobnionych odpadów gumowych prowadzonej za pomocą wytłaczarki dwuślimakowej współbieżnej. Scharakteryzowano wpływ konfiguracji ślimaków oraz prędkości obrotowej ślimaków na parametry pracy wytłaczarki, zawartość ekstraktu acetonowego, zawartość frakcji zol-żel, stopień dewulkanizacji oraz lepkość Mooneya otrzymanych produktów. Określono wpływ wtórnej wulkanizacji na właściwości mechaniczne uzyskanych wulkanizatów. Ground tire rubber was devulcanized in a co-rotating twin screw extruder to study the effect of screw configuration and screw rotational speed on torque of screws, energy consumption, crosslinking d., devulcanization degree and Mooney viscosity of devulcanizates. The products showed good mech. properties and could by cured with S for 11 min. Regeneracja odpadów gumowych, której towarzyszy proces dewulkanizacji, polega na przekształceniu odpadów z produkcji przemysłu gumowego oraz zużytych wyrobów gumowych, przy pomocy energii cieplnej, mechanicznej lub chemicznej, w produkty które mogą być amdm S.A., Cieszyn; bPolitechnika Gdańska; cInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń Krzysztof Formelaa, b,*, Magdalena Cysewskab, Józef T. Haponiukb, Andrzej Stasiekc Badania wpływu konstrukcji układu uplastyczniającego oraz prędkości obrotowej ślimaków na jakość dewulkanizatów otrzymanych metodą ciągłą Effect of screw configuration and rotation speed of screws on quality of products of continuous thermomechanical devulcanization Mgr inż. Magdalena CYSEWSKA - notkę biograficzną i fotografię Autorki wydrukowaliśmy w nr 11/2012, str. 2175. Prof. dr hab. inż. Józef T. HAPONIUK - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr 6/2012, str. 1160. Mgr inż. Andrzej STASIEK - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr 8/2012, str. 1520. mdm S.A., ul. Bielska 206, 43-400 Cieszyn, tel.: (33) 479-45-00, f[...]

Processing of thermoplastic starch by a batch process and with single - screw extruders Przetwórstwo skrobi metodą periodyczną oraz przy użyciu wytłaczarek jednoślimakowych DOI:10.12916/przemchem.2014.76


  A review, with 40 refs., of process parameters and compns. of blends. Przedstawiono przegląd literatury dotyczącej otrzymywania materiałów (folii, granulatu) z kompozycji skrobiowych w procesach periodycznych i za pomocą wytłaczarek jednoślimakowych. Zaprezentowano ogólną charakterystykę wytłaczarek jednoślimakowych a także omówiono sposoby przygotowania kompozycji do wytłaczania, warunki procesów wytłaczania oraz niektóre właściwości otrzymanych tworzyw. Obecnie znacznym zainteresowaniem nauki oraz przemysłu cieszą się polimery biodegradowalne. Problemy ekologiczne, takie jak emisja gazów cieplarnianych, szybki wzrost ilość odpadów stałych, rosnąca świadomość proekologiczna społeczeństw na całym świecie, recykling polimerów oraz obniżające się zasoby ropy naftowej a także nowe regulacje prawne1, 2), stały się głównymi powodami prowadzenia intensywnych badań nad biopolimerami. Pomimo wielkiego zainteresowania i popytu na rynku na biopolimery, wciąż brakuje łatwo dostępnych i powszechnie stosowanych materiałów naturalnych do produkcji np. opakowań. Idealny biopolimer powinien oprócz zdolności do biodegradacji łączyć funkcjonalność stosowanych do tej pory tworzyw sztucznych a także być w stosunku do nich ekonomicznie konkurencyjny2). Ostatnio jako taki materiał wskazuje się skrobię, naturalny i odnawialny biopolimer. Jej roczna produkcja w samej Europie wynosi ok. 8 mln t3). Skrobia składa się z amylozy (C6H10O5)n (n = 5000) stanowiącej 20-25% mas. i amylopektyny (C6H10O5)n (n = 50000) stanowiącej 75-80%4). Czysta skrobia jest białą, semikrystaliczną (15-45%) substancją, pozbawioną zapachu i smaku5, 6). Jej temperatura topnienia (220-240°C) i temperatura przejścia szklistego (230°C) jest wyższa aniżeli temperatura degradacji (220°C), stąd jej przetwórstwo w postaci czystej jest utrudnione7). Z tego powodu skrobia jest poddawana plastyfikacji, która prowadzi do zmiany jej struktury (zerwania wiązań wodorowych i częściowej depoli[...]

Extrusion of thermoplastics starch with twin-screw extruders Wytłaczanie skrobi przy użyciu wytłaczarek dwuślimakowych DOI:10.12916/przemchem.2014.192


  A review, with 33 refs., of process parameters and compns. of blends. Przedstawiono przegląd literatury dotyczącej produkcji materiałów (folii, granulatów) wykonanych z kompozycji na bazie skrobi przy użyciu wytłaczarek dwuślimakowych. Proces wytłaczania dwuślimakowego umożliwia modyfikację skrobi (chemiczną i fizyczną) oraz wytwarzanie nowych materiałów opartych na tym biopolimerze. Na właściwości kompozycji skrobiowych wpływ ma temperatura przetwórstwa, konfiguracja ślimaka a także sposób przygotowania kompozycji, obejmujący sposób mieszania składników, temperaturę procesu mieszania, dodatek plastyfikatora, rodzaj środków sieciujących i plastyfikatorów oraz innych polimerów. Uzyskanie efektywnego uplastycznienia tworzyw trudno przetwarzalnych, zwłaszcza niestabilnych cieplnie jest możliwe dzięki zastosowaniu wytłaczarek wieloślimakowych, wśród których najczęściej stosowanymi są wytłaczarki dwuślimakowe. Biorąc pod uwagę kierunek obrotów ślimaka, wytłaczarki dwuślimakowe można podzielić na współbieżne (ślimaki wykonują ruchy obrotowe w tym samym kierunku) i przeciwbieżne (ślimaki wykonują ruchy obrotowe w kierunkach przeciwnych). Uwzględniając kryterium odległości pomiędzy grzbietami zwojów jednego ślimaka a dnem kanałów drugiego a także odległości pomiędzy ich powierzchniami bocznymi, ślimaki można podzielić na zazębiające się szczelnie, zazębiające się nieszczelnie oraz nie zazębiające się1). W przemyśle największe zastosowanie znalazły wytłaczarki przeciwbieżne i współbieżne ze ślimakami o zwojach zazębiających się nieszczelnie. Wytłaczarki z nie zazębiającymi się ślimakami wykonuje się tylko jako wytłaczarki przeciwbieżne. Są one stosowane w procesach wytwarzania tworzyw polimerowych, np. w procesie pomocniczym wytłaczania z granulowaniem PE-HD1). Wytłaczarki dwuślimakowe współbieżne w odróżnieniu od wytłaczarek dwuślimakowych przeciwbieżnych charakteryzują się znaczną efektywnością mieszania. Różnice pomiędzy tymi wy[...]

Mieszalnik z przekładnią planetarną dla kompozytów światłoutwardzalnychMieszalnik z przekładnią planetarną dla kompozytów światłoutwardzalnych


  Przedstawiono wyniki badań symulacyjnych i fizykochemicznych oraz realizację techniczną stanowiska do wytwarzania kompozytów światłoutwardzalnych. Badania symulacyjne przeprowadzono dla klasycznego i zmodyfikowanego napędu mieszadła z przekładnią planetarną. Na zaprojektowanym i zbudowanym stanowisku z napędem zmodyfikowanym przeprowadzono proces mieszania kompozytu zgodnie z opracowaną procedurą. Badania właściwości fizykochemicznych uzyskanego kompozytu przeprowadzono zgodnie z normą PN-EN ISO 4049:2000. Zbudowane stanowisko z mieszalnikiem planetarnym oraz przedstawiona procedura mieszania wykorzystane zostały do wytwarzania kompozytów światłoutwardzalnych na skalę przemysłową. A process for mixing resins and fillers was simulated, 3D-modelled and implemented in an industrial scale mixer for production of light-cured resin-matrix composites for dentistry. The composites showed good mech. properties as well as low soly. and water absorption. Delaplace i współpr.1-3) dokonali badań mechanizmu homogenizacji podczas mieszania wysokoplastycznych płynów newtonowskich i nienewtonowskich z wykorzystaniem mieszalnika planetarnego. Dla układu wirników Triaxe?, obejmujących obszar mieszania w kształcie torusa, przeprowadzili oni badania dynamiki procesu mieszania. Wykazali istotną zbieżność pomiędzy wynikami symulacji i wynikami badań eksperymentalnych w całym zakresie testowanych prędkości obrotowych. Zhou i współpr.4) przedstawili charakterystyki poboru mocy dla podwójnego mieszalnika planetarnego dla płynów nienewtonowskich i lepkosprężystych. Na podstawie eksperymentalnych pomiarów momentu obrotowego w funkcji prędkości i właściwości reologicznych, zbudowali uogólnioną krzywą mocy układu. Badanie zostało uzupełnione o analizę zużycia aUniwersytet Przyrodniczy, Lublin; bLaboratorium Farmakologii Stomatologicznej Arkona, Nasutów; cInstytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, Toruń Mieszalnik z przekładnią planetarną[...]

Characteristics of continuous thermomechanical devulcanization of waste rubber with experimental design. Charakterystyka procesu ciągłej dewulkanizacji termomechanicznej odpadów gumowych z zastosowaniem metod doświadczalnych


  Ground tire rubber was devulcanizated at 180-280°C and 200-600 rpm in co-rotating twin extruder with a special configuration of the plasticizing unit, enabling generation of considerable shear forces. The devulcanizates were then vulcanizated with S at 150°C and studied for mech. properties. Response surface method was used in the study. Math. model was detd. as a function of devulcanization conditions (barrel temp., screw rotational speed, feed rate). Badano proces termomechanicznej dewulkanizacji rozdrobnionych odpadów gumowych prowadzony przy użyciu wytłaczarki dwuślimakowej współbieżnej o specjalnej konfiguracji układu uplastyczniającego, umożliwiającego wywieranie znacznych sił ścinających na miał gumowy. W badaniach doświadczalnych zastosowano metodę powierzchni odpowiedzi RSM (response surface methodology). Wyznaczono modele matematyczne wyrażające zmienność właściwości mechanicznych wtórnie sieciowanych dewulkanizatów w funkcji czynników opisujących warunki prowadzenia procesu dewulkanizacji, a mianowicie temperatury cylindra wytłaczarki, prędkości obrotowej ślimaków oraz wydajności wytłaczania. Dewulkanizacja ciągła przy użyciu wytłaczarek dwuślimakowych stanowi stosunkowo nową formę recyklingu materiałowego odpadów gumowych. Pierwsze wzmianki na jej temat pojawiły się pod koniec lat 90. XX w., w pracach zespołu badawczego firmy Toyota1). Fukumori i Matsushita2) zaproponowali model selektywnego rozpadu siarczkowych wiązań sieciujących pod wpływem działania sił ścinających. Założenia modelu opierają się na wyraźnej różnicy energii wiązań oraz stałych sprężystości między wiązaniem C-C a wiązaniem S-S. Według autorów teorii selektywne rozrywanie siarczkowych wiązań sieciujących, jest możliwe dzięki rozłożeniu sił ścinających przy odpowiednio dobranej konfiguracji układu uplastyczniającego wytłaczarki. Sutanto i współpr.3) zwracają uwagę, że selektywny rozpad wiązań siarczkowych wg podanej teorii jest możliwy jedyni[...]

« Poprzednia strona  Strona 2