Wyniki 11-16 spośród 16 dla zapytania: authorDesc:"Aleksander Panek"

Koszty zaostrzenia wymagań energetycznych dla budynków


  Celem Dyrektywy 2010/32/EC jest uszczegółowienie, wyjaśnienie i uproszczenie wymagań sformułowanych w Dyrektywie 2002/91/EC. Jednym z nowych zagadnień jest artykuł 4, który stanowi, że: Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia, aby ustalone zostałyminimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej budynków lub modułów budynków w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów. Przy czym definicja kosztów optymalnych i budynków prawie zeroenergetycznych ma zostać podana przez Komisję Europejską do lipca 2011 r. imieć charakter ogólny wymagający ustalenia konkretnych danych przez państwa członkowskie.Wwielu krajach, nie czekając na podanie przez KE odpowiednich wytycznych, rozpoczęto prace nad określeniem wymagań wykorzystujących metodę poziomu kosztów optymalnych. Dyskutuje się, jakie przyjąć kryteria optymalności, jakie ograniczenia, jaki horyzont czasowy i jak przeprowadzić analizę wrażliwości. W ostatecznie przyjętej metodzie powinny się znaleźć wskazówki dotyczące sposobu uaktualniania wymagań w związku z koniecznością uwzględniania zmian cen energii i wyrobów budowlanych. Najprostsze kryteria optymalizacji kosztów to: ● SPBT (prosty czas zwrotu nakładów) - czas potrzebny do odzyskania nakładów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego przedsięwzięcia, liczony od momentu uruchomienia inwestycji do chwili, gdy suma korzyści brutto uzyskanych w wyniku realizacji inwestycji zrównoważy poniesione nakłady. Służy on do wstępnej oceny efektywności przedsięwzięcia; ● NPV (wartość bieżąca netto) -metoda oceny efektywności ekonomicznej inwestycji, a także wskaźnik wyznaczony na podstawie tej metody. Metoda NPV bazuje na analizie zdyskontowanych przepływów pieniężnych przy zadanej stopie dyskonta, naliczanych dla całego okresu ekonomicznego życia przedsięwzięcia. Wskaźnik NPV stanowi różnicę między zdyskontowanymi przepływami pieniężnymi a nakłada[...]

Analiza nowych warunków technicznych w zakresie wymagań energetycznych


  Przepisy budowlane ustanawiają warunki wznoszenia i modernizacji budynków i budowli. W przypadku wymagań energetycznych następuje ich ewolucja spowodowana wzrostem cen surowców i strategicznymi zobowiązaniami politycznymi. Wejście Polski do Unii Europejskiej dało impuls do zmiany przepisów. W 2008 r., w związku z koniecznością wdrożenia Dyrektywy 91/2002 o charakterystyce energetycznej budynków, nastąpiła zmiana Prawa budowlanego,Warunków Technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a także opublikowano rozporządzenie w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej. Niestety wymagania sformułowano tak, że można wznosić budynki zużywające więcej energii w porównaniu z poprzednio obowiązującymi przepisami. W rozporządzeniu w sprawie obliczania charakterystyki znalazło się tyle błędów, że bez ich poprawy otrzymywano wyniki absurdalne, np. konieczność grzania w lecie. Przyjęte rozwiązania prawne spowodowały, że świadectwo energetyczne stało się uciążliwym wymogiem formalnym. O systemie świadectw i przepisach wdrażających Dyrektywę 91/2002 opublikowano wiele artykułów w miesięczniku "Materiały Budowlane" (np. numery 1 z lat 2007 - 2012), opisując ich wady i wskazując sposoby poprawy. Tymczasem już w 2010 r. Unia Europejska opublikowała nową Dyrektywę 2010/31/UE (przekształcenie Dyrektywy o charakterystyce energetycznej budynków), tzw. Recast, której celem jest uszczegółowienie i usunięcie nieścisłości. Dyrektywa ta stanowi, że do lipca 2013 r. kraje członkowskie powinny opublikować wymagania energetyczne prowadzące do osiągnięcia standardu budynku niemal zeroenergetycznego w 2019 r. w przypadku budynków użyteczności publicznej i w 2021 r. pozostałych. Wdyrektywie tej jest zobowiązanie, aby przepisy opublikować w formie projektu z rocznym wyprzedzeniem. Oznacza to, że w naszym przypadku w lipcu 2012 r. powinniśmy zapoznać się z przepisami, które mają obowiązywać od lipca 2013 r. Realizując za[...]

Rozważania dotyczące stosowania metody kosztu optymalnego w określaniu energetycznych wymagań budynków


  Działania na rzecz regulacji europejskich związanych ze zwiększeniem efektywności energetycznej budynków są skupione w ramach porównawczej metodologii obliczania optymalnego, pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących budynków lub elementów budowlanych. Regulacje te zostały opublikowane w Rozporządzeniu nr 244/2012. W ramach metodologii zakłożono, że wiele parametrów należy ustalać na poziomie krajowym. W niniejszym artykule opisano wpływ zmiany niektórych parametrów na końcowe wymagania dotyczące elementów budynku. W różnych przykładach metody kosztu optymalnego użyto w obliczeniach zalecenia z dokumentów towarzyszących Rozporządzeniu Delegowanemu Komisji (UE) numer 244/2012 (2012/C 115/01) oraz normie PN EN 15459 "Charakterystyka energetyczna budynków- Ekonomiczna ocena instalacji energetycznych w budynkach". W artykule przedstawiono zalety oraz wady zaprezentowanej metodologii kosztu optymalnego. Wiele parametrów zależy od krajowych decyzji, niektóre nawet nie muszą być stosowane w obliczeniach, co wpływa na wyniki obliczeń dotyczących tego samego budynku lub jego elementu. Podano obliczenia stosując obie zaproponowane metodologie: obliczeń finansowych i makroekonomicznych. Celem artykułu nie jest wybór najlepszej metodologii, ale udział w dyskusji nad metodologią kosztu optymalnego i zwrócenie uwagi na dalszą harmonizację tego podejścia. Przedstawione rozważania odzwierciedlają prace projektu IEE o nazwie Market Transformation Towards Nearly Zero Energy Buildings Through Widespread Use of Integrated Energy Design; celem tego projektu jest rozpowszechnienie stosowania zintegrowanego projektowania w budynkach.1. Wprowadzenie Nowelizacja Dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dyrektywa EPB) weszła w życie 9 czerwca 2010 roku. Kraje członkowskie UE powinny do 9 czerwca 2012 roku opublikować odpowiednie przepisy prawa i regulacje administracyjne niezbędne do wprowadzenia jej zapisów.[...]

Efektywność energetyczna okien – metoda klasyfikacji


  Okna odgrywają istotną rolę w zapewnieniu komfortu klimatu wewnętrznego. Z jednej strony wpływają na zapotrzebowanie energetyczne budynku, z drugiej zaś stanowią niezastąpione źródło światła dziennego. Ta ich dwoista rola sprawia poważne problemy związane z oceną efektywności energetycznej. Nawet w przypadku bilansu cieplnego okna sytuacja jest dość skomplikowana. Powszechnie używanym współczynnikiem charakteryzującym efektywność cieplną okien jest współczynnik przenikania ciepła U, określający straty ciepła na drodze przenikania, współczynnik ten nie opisuje jednak pełnego bilansu okna. Okna stanowią również istotne źródło zysków ciepła od promieniowania słonecznego oraz umożliwiają infiltrację/ eksfiltrację powietrza. Po uwzględnieniu tych zjawisk może się okazać, iż najkorzystniejszy bilans energetyczny osiągniemy niekoniecznie w przypadku okien o najniższym współczynniku U, gdyż ograniczeniu strat ciepła może towarzyszyć znaczny spadek ilości pozyskiwanego ciepła za pośrednictwem promieniowania słonecznego. Określenie charakterystyki energetycznej okna jest jeszcze trudniejsze w przypadku analizy dotyczącej całego roku, z uwzględnieniem zarówno zapotrzebowania na ciepło w ciągu sezonu grzewczego, jak i zapotrzebowania na chłód w ciągu sezonu chłodniczego. Oznacza to, iż współczynnik przenikania ciepła nie jest parametrem opisującym w wystarczającym stopniu wpływ okna na charakterystykę energetyczną budynku. Ponadto nowoczesne okna mogą wyróżniać się zmiennymi parametrami dzięki zastosowaniu elementów aktywnych, takich jak osłony pozwalające na okresowe zmniejszenie współczynnika przepuszczalności promieniowania słonecznego lub współczynnika strat ciepła. Bilans cieplny okna w sezonie grzewczym Efektywność energetyczną okna można określić na podstawie bilansu cieplnego. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż bilans ten zależy nie tylko od parametrów samego okna, ale również od parametrów środowis[...]

« Poprzednia strona  Strona 2