Wyniki 11-17 spośród 17 dla zapytania: authorDesc:"Marek Kułażyński"

Nowa metoda pozyskiwania surowca do wytwarzania paliwa pyłowego DOI:10.15199/62.2019.1.5


  Wykorzystanie pyłu węglowego (PF) jako paliwa pylistego w praktyce wielkopiecowej należy uznać za proces technologiczny o znacznym wpływie na hutnictwo żelaza i stali na świecie1). Technologia wtrysku węgla sproszkowanego PCI (powdered carbon injection) obejmuje zastosowanie wysokiej jakości węgla energetycznego, używanego do wytwarzana energii elektrycznej i produkcji wielkopiecowej2-4). W tym przypadku koks i gaz ziemny są częściowo zastępowane węglem energetycznym wtryskiwanym do wielkich pieców (bezpośrednie rozpylanie). Zastosowanie PF w produkcji wielkopiecowej ma znaczenie ekonomiczne, gdyż umożliwia zmniejszenie zużycia koksu do 250 kg na 1 t żeliwa, a także zastąpienie drogiego gazu ziemnego5-7). Jest to ważne dla tych krajów, które nie mają własnych rezerw gazu i węgla metalurgicznego, ale posiadają duże złoża węgla energetycznego, dzięki czemu mogą stać się mniej zależne energetycznie. W przypadku węgla, który można wykorzystać w technologii PCI do produkcji wielkopiecowej, konieczne jest spełnienie surowych wymagań. Zawartość popiołu z reguły nie powinna przekraczać 10% mas., ponieważ wzrost jego ilości prowadzi do zwiększenia zużycia PF i spadku wydajności pieca, ze względu na konieczność zwiększenia ilości paliwa (koksu lub PF), aby przekształcić popiół w żużel. Zawartość siarki nie powinna być większa niż 1,0-1,5% mas., ponieważ sproszkowane paliwo o dużej zawartości siarki wymaga zwiększenia ilości dodatków do wiązania siarki, aby nie przedostawała się ona do żeliwa. Zmniejszenie zawartości siarki w środkach redukujących (koks lub PF) o 0,1% zmniejsza zużycie koksu o 0,8-3,5% i zwiększa wydajność wielkiego pieca o 2-8% mas.8). Lotne substancje obecne w węglu wykorzystywanym jako surowiec do produkcji PF mają dwojaki wpływ na proces. Stwierdzono9), że im mniej substancji lotnych w paliwie pyłowym, tym większa jest zawartość w nim węgla, co prowadzi do wzrostu ilości emitowanego ciepła i wzrastającego stosunku prz[...]

Koncepcje ograniczenia emisji szkodliwych substancji pochodzących z kotłów małej mocy w świetle dyrektywy Ecodesign DOI:10.15199/62.2019.5.23


  Jakość powietrza na terenie Polski należy do najgorszych w Europie. Według Europejskiej Agencji Środowiska (EEA)1) w pierwszej dziesiątce miast z najbardziej niekorzystnymi wskaźnikami znalazło się aż 6 polskich metropolii. W 2013 r. we wszystkich tych miastach przez ponad pół roku przekraczane były dopuszczalne limity stężeń szkodliwych substancji w powietrzu. Stężenie rakotwórczego benzo(a)pierenu ciągle przekraczało wartości określone w normach (rys. 1) nawet o 500%2). Na liście 30 najbardziej zanieczyszczających środowisko zakładów przemysłowych w UE aż 25 znajduje się w krajach starej Unii. Spośród 30 elektrowni węglowych emitujących największe ilości CO2 do atmosfery 10 jest zlokalizowanych w Niemczech i 7 w Polsce. 976 98/5(2019) Dr inż. Łukasz ŚWIĄTEK w roku 2013 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. W 2017 r. uzyskał stopień doktora i rozpoczął karierę w przemyśle. Specjalność - kataliza stosowana, technologia oczyszczania gazów. Dr hab. inż. Marek KUŁAŻYŃSKI - notkę biograficzną i fotografię Autora wydrukowaliśmy w nr. 1/2019, str. 53. Ochrona jakości powietrza w Unii Europejskiej znalazła oparcie w wielu aktach prawnych. Najważniejszym z nich jest dyrektywa3) w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy. Jest ona podstawą polskich regulacji ujednolicających zapisy dyrektywy. Prawo obliguje do obowiązkowego sporządzania programów ochrony powietrza (POP) oraz wprowadza nowy instrument prawny w postaci programu ograniczenia niskiej emisji (PONE) lub programu wsparcia materialnego ,,Czyste Powietrze". W ten sposób prawo jasno określa rodzaj i zakres ochrony jakości powietrza w Polsce4). Zanieczyszczenia powietrza powodują wiele negatywnych konsekwencji bezpośrednich i pośrednich. Słaba jakość powietrza wpływa w głównej mierze na zdrowie ludzi i zwierząt, powodując liczne choroby układu oddechowego i centralnego układu nerwowego. Konsekwencją długotrwałego zanieczyszczania [...]

Emisja metanu z intensywnej hodowli trzody chlewnej DOI:10.15199/62.2017.11.26


  Rosnące obawy o zmiany klimatyczne koncentrują uwagę na wielkości emisji gazowych zanieczyszczeń z całego sektora rolnego. Aż 12% emisji ditlenku węgla pochodzi z produkcji zwierzęcej, a metan to drugi z emitowanych tam gazów. Jego potencjał cieplarniany jest 21 razy większy niż potencjał ditlenku węgla, a średnia zawartość w atmosferze wynosi 1,7 ppm1). Stanowi on główny składnik gazu kopalnianego i gazu ziemnego. W przyrodzie powstaje m.in. w wyniku beztlenowego rozkładu szczątków roślinnych, fermentacji jelitowej zwierząt i odchodów zwierzęcych.Zanieczyszczenia gazowe pochodzące z produkcji zwierzęcej są ważnym czynnikiem przyczyniającym się do emisji gazów. Biorąc pod uwagę politykę rolno-środowiskową przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego rozwoju, konieczne jest wdrożenie systemów poprawiających jakość powietrza atmosferycznego. Jednak utylizacja gazów uwalnianych do środowiska z produkcji zwierzęcej jest problemem trudnym do rozwiązania2-6). Niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej opracowały programy zachęcające rolników do podjęcia działań w zakresie wykorzystania technik ochrony środowiska i rolnicy mają możliwość uzyskania pomocy finansowej na bezpieczne inwestycje. W hodowli zwierząt priorytetem powinno być jednak utrzymanie właściwych warunków mikroklimatycznych w pomieszczeniach dla zwierząt, a więc wszystkie prowadzone działania w zakresie zmniejszenia ilości uwalnianych zanieczyszczeń nie mogą naruszać przyjętych normatywów dla poszczególnych gatunków. Im większa zawartość białka w diecie, tym większa ilość uwalnianego z odchodów metanu. Zwierzęta monogastryczne emitują do środowiska mniej gazów niż przeżuwacze. W emisji metanu pochodzenia jelitowego największy udział przypisuje się hodowli bydła [...]

Prognozowanie emisji chemicznych zanieczyszczeń powietrza z wykorzystaniem aplikacji komputerowej DOI:10.15199/62.2017.12.34


  Lokalizacja ferm zwierzęcych oraz zastosowanie innowacyjnych praktyk i technologii zarządzania w celu zmniejszenia uciążliwości zapachowej i zanieczyszczenia powietrza są bardzo ważnymi częściami procesu inwestycyjnego1). Wymagania dotyczące lokalizacji nowopowstających ferm opierają się głównie na liczebności zwierząt. Parametr ten stanowi podstawę przy postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zasadniczym błędem popełnianym przy lokalizacji gospodarstw hodowlanych jest pomijanie warunków klimatycznych panujących na danym terenie2). Na rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń mają wpływ: rodzaj emisji, transport przez wiatr, dyfuzja turbulencyjna, przemiany chemiczne, suche osiadanie na podłożu oraz wymywanie przez opady atmosferyczne1-4). W wyniku intensywnego chowu zwierząt do środowiska są uwalniane duże ilości lotnych kwasów, merkaptanów, estrów, aldehydów, alkoholi, amoniaku i amin1, 4-9). Wpływają one negatywnie nie tylko na zwierzęta, ale także na zdrowie ludzi (zwłaszcza pracowników ferm) oraz środowisko naturalne1, 4, 10). Do oceny wpływu tych substancji na otaczające środowisko wykorzystuje się modele matematyczne opierające się na teorii dyfuzji zanieczyszczeń w atmosferze1). Ich celem jest przewidywanie stężeń polutantów w dowolnej odległości od źródła (emitora). Modele są bardzo efektywne, ponieważ uwzględniają wiele wariantów poszczególnych [...]

Modelowanie rozprzestrzeniania się amoniaku w powietrzu atmosferycznym wokół fermy drobiu DOI:10.15199/62.2018.4.28


  Inwestycje związane z hodowlą zwierząt gospodarskich zasługują na szczególną uwagę ze względu na emisję substancji biogennych. Fermy drobiu, podobnie jak i innych gatunków zwierząt, wprowadzają do środowiska znaczne ilości zanieczyszczeń gazowych, głównie amoniaku. Roczna emisja azotu z hodowli ptaków wynosi 39 485 kg, w tym z postaci NH3 15 571 kg, a w postaci NO2 241 kg, co daje odpowiednio 78,2, 30,8 oraz 0,5 g azotu na 1 ptaka3). Wielkości te wskazują na konieczność kontroli warunków hodowli drobiu, jak i wykorzystania pomiotu drobiowego. W budynkach dla drobiu potrzebna jest sprawna wentylacja, która w okresie zimy odprowadza nadmiar zanieczyszczeń i wilgoci, a latem również nadwyżkę ciepła1-3). Zwiększone stężenie gazów jest miernikiem stanu zoohigienicznego i świadczy o mało sprawnej wentylacji lub nadmiernej liczbie ptaków w pomieszczeniu. W budynkach inwentarskich dla ptaków w największej ilości uwalniane są amoniak, siarkowodór, metan oraz tlenek azotu(I). Oprócz tych gazów wytwarzane są również dimetyloami.na i ditlenek węgla, a także ketony, aldehydy, kwasy organiczne i inne związki o charakterze odorów. Najbardziej uciążliwym dla środowiska gazem produkowanym przez fermy drobiu jest amoniak. Z ogólnej ilości azotu wydalanego przez ptaki, 13-20% dla brojlerów oraz 2-20% dla niosek, uwalniane jest z pomiotu do powietrza w postaci amoniaku. Dane statystyczne wskazują, że 1000 niosek emituje amoniak w ilości 42,9-54 kg/r2, 3). Właściwości fizykochemiczne tego gazu sprawiają, że jest to jedna z bardziej uciążliw[...]

Ocena emisji amoniaku z fermy trzody chlewnej z wykorzystaniem sieci pomiarowej DOI:10.15199/62.2019.7.7


  Działalność rolnicza, a zwłaszcza produkcja zwierzęca, jest największym globalnym źródłem NH3 do atmosfery. Gaz ten wchodzi w skład aerozolu, obniżając jakość powietrza i prowadząc do zmian klimatu. Zdeponowanie tego związku w środowisku może mieć wpływ na funkcjonowanie ekosystemów nierolniczych, proces eutrofizacji, a nawet na bioróżnorodność1-4). Amoniak jest toksycznym gazem powstającym w wyniku bakteryjnego rozkładu związków azotowych (białek, amidów, mocznika i kwasu moczowego) zawartych w odchodach zwierzęcych. W wydalinach zwierząt znaczna część azotu występuje w postaci mocznika, który pod wpływem ureazy produkowanej przez bakterie zostaje rozłożony do węglanu amonu. Związek ten dysocjuje do jonu amonowego i ditlenku węgla. W warunkach zasadowych (pH moczu ok. 7) reakcja uwalniania mocznika przebiega zgodnie z równaniem (1)5): CO(NH2)2 + 2H2O→ (NH4)2CO3→↑2NH3 + H2O + CO2 (1) Podwyższony poziom amoniaku w powietrzu może prowadzić do uszkodzenia górnych dróg oddechowych. Dlatego konieczne jest zarówno szacowanie jego emisji do środowiska, jak i poszukiwanie metod jej zmniejszania oraz neutralizacji. Do diagnozowania stężenia amoniaku wykorzystuje się przeliczniki emisji, modelowanie komputerowe oraz modele sieci neuronowych. Korzystając z dostępnych modeli, można nakreślić sezonowość emisji europejskich. Szczyt takich emisji dla Europy zdefiniowano na okres wiosenny. W Chinach emisje osiągają szczyt w okresie letnim. Globalne emisje NH3 są trudne do oszacowania, wymagają specjalnych modeli atmosferyczn[...]

Wykorzystanie sieci pomiarowej do określenia emisji metanu z fermy trzody chlewnej DOI:10.15199/62.2019.10.15

Czytaj za darmo! »

Obecna w atmosferze w dominującej ilości para wodna wchodząc w pozytywne sprzężenie zwrotne z pozostałymi gazami, w tym głównie z CO2, wzmaga globalne zmiany klimatyczne. Badania nad emisją gazów cieplarnianych z ferm trzody chlewnej są prowadzone od wielu lat. Wśród gazów tych wymienia się ditlenek węgla, metan i amoniak. Szacuje się, że krajowa emisja gazów cieplarnianych przeliczona na ekwiwalent CO2 dla metanu wynosi prawie 46 941 Gg. W odniesieniu do roku bazowego wielkość ta uległa wyraźnemu zmniejszeniu. Dominującą rolę odgrywa CO2 (ok. 81%), udział CH4 jest znacznie mniejszy i w 2016 r wynosił ok. 11%. W porównaniu z rokiem bazowym emisja tego gazu była mniejsza o 33,8%. W UE cel redukcyjny na kolejny okres zobowiązań nie może przekroczyć przyznanej emisji AAU (assigned amount unit)1). Na obszarze UE powstaje ok. 20% światowej produkcji wieprzowiny. Głównymi jej producentami są Niemcy, Hiszpania, Francja, Dania i Holandia, dając łącznie ok. 70% produkcji europejskiej. Uwzględniając dane na poziomie regionalnej produkcji, można określić problemy emisji środowiskowych. Metan powstaje w przyrodzie w warunkach beztlenowego rozkładu materii organicznej i jest głównym składnikiem "gazu błotnego". Przedostając się do stratosfery, uczestniczy pośrednio w katalitycznym rozkładzie ozonu. W fermach bydła jest uwalniany w procesie fermentacji jelit[...]

« Poprzednia strona  Strona 2